Nits - Angst (2017)

Fan van het eerste uur van Nits wil ik mijzelf toch wel noemen. Reeds in de jaren zeventig was ik al getuige van hun liveoptredens. Een enthousiaste en frisse popband, opgericht door twee studenten aan de Gerrit Rietveldacademie, Henk Hofstede en Alex Roelofs, die hun eerste bekendheid kreeg met hun aanstekelijke single Tutti Ragazzi.

Een paar jaar later volgde de grote doorbraak met Nescio, afkomstig van het geweldige album Omsk, waarop ook een verwijzing naar de beeldende kunst was te vinden in de vorm van A Touch of Henry Moore.

In de jaren tachtig verschenen nog andere prachtalbums als Henk, en hun bekendste album In the Dutch Mountains. En een tweetal niet te versmaden ep’s, Kilo en Hat, waarvan de laatste absoluut een heruitgave verdient. Hierdoor werd hun populariteit erg vergroot.

Anno 2017 is Nits nog steeds erg populair, getuige de uitvoerige tournee, die volgende week zaterdag start in de Mezz in Breda. De aparte hoes en de thematiek maakten mij uitermate nieuwsgierig naar Angst, een album waarop wij als fan vijf jaar moesten wachten.

Thema’s van het album zijn de bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog, de bevrijding nadien en observaties van het naoorlogse Nederland én Duitsland. Het Nederland van de wederopbouw, waarin de saamhorigheid groot was.

De tijd dat je buren nog goede vrienden waren en De Rijdende Rechter nog niet nodig was. Men begreep elkaar erg goed door alle leed wat men meegemaakt had in de oorlog. Het was ook de tijd van “Toen was geluk heel gewoon”. Het leven was nog eenvoudig en overzichtelijk, een televisiezender en piratenzender het REM-eiland. Op zaterdagavond netjes gewassen met het hele gezin voor de buis.

Deze nostalgische gedachten schoten door mijn hoofd bij het beluisteren van opener Yellow Socks & Angst. Dit nummer is gedeeltelijk vanuit Hofstedes invalshoek geschreven en deels door de ogen van zijn oma, Pieternel Wijsman.

Ook Henk koestert nostalgische gevoelens voor die tijd. Zaterdagavond voor de buis om Rudi Carell te kijken en een zorgzame oma, die een trui voor je breit. En oma ziet haar kleinzoon groot en daarna bekend worden en daardoor ontstaat er bij haar de angst dat hun band minder zal worden.

Het familieverleden van Hofstede ken ik niet, maar volgens mij is Radio Orange niet fictief. Het handelt over zijn moeder, die vijf jaar ondergedoken gezeten heeft in de oorlog en over Bevrijdingsdag. Cow with Spleen handelt over de afschuwelijke Hongerwinter van 1944, waarin ongeveer twintigduizend mensen stierven.

Ook muzikaal valt er zoals vanouds weer genoeg te genieten. Het artwork is prachtig vormgegeven. Op de binnenkant van de klaphoes staan de heren afgebeeld op het fabrieksterrein van Van Nelle. Koffie, het verbindingsmiddel bij uitstek tussen mensen in de jaren vijftig en zestig.

Het tekstboekje bevat twee polaroids gemaakt door Hofstede van zijn grootouders, die trots poseren met het album Tent. Verder bevat het foto’s gemaakt door zijn opa Henk Wijsman van de Torricellistraat in Amsterdam rond 1934.

Bijzondere vermelding verdient ook Paul Telman, voor de zoals altijd uitstekende geluidsopnames. Angst bevat interessante en persoonlijke observaties van de oorlogstijd en van het Nederland en Duitsland na de oorlog.

Ik heb nu de eerste luisterbeurt erop zitten. Ik hoor hele mooie ingetogen liedjes met veel geluidseffecten en tierelantijntjes. Typisch Nits. Het zit zo verdomd goed allemaal in elkaar, toch wel trots op als Nederlander! Vorig jaar mocht ik deze heren interviewen in het Hedon, ze zijn zo lekker gewoon gebleven. Ze doen waar ze zin in hebben en daar is de plaat weer een mooi resultaat van. Laten we beginnen met vier sterren! Deze ga ik nog veel draaien tijdens de donkere herfstdagen.

Ingetogen, rustig, zeer Nederlands album.
Werderom een pareltje.
En dat is niet vanzelfsprekend.
De Nits klinken op cd wederom geweldig:
Mooie brede soundstage met veel diepte en glashelder.
Soms een afgronddiepe synth bass.
Rob Kloet is minder prominent aanwezig op drums maar met veel andere percussie.
Robert- Jan geeft maar weer eens aan hoe belangrijk hij voor de Nits is met heerlijke melodieën en effecten.
4.0 na twee luisterbeurten.

Helaas heb ik andere oren dan mijn medeluisteraars,
Vindt het persoonlijk een zeer slecht album tot op het irritante af.
Vooral storend is het josti-band achtige geneuzel in een paar nummers.
Heb het meerdere malen geprobeerd om te luisteren maar helaas.
Volgende keer beter.