Hazel O'Connor - Breaking Glass (1980)

Vorig jaar Hazel live gezien in het theater. Ze trad op voor ongeveer 40-50 mensen. Nog steeds dezelfde song maar ook veel nieuw materiaal. De oude song zijn goed opnieuw gearrangeerd.
Een heel leuk mens overigens, die Hazel.

Will you is ergggg mooi!

Ik ken alleen maar Will You maar dat vind ik toch wel een van de beste 80's songs

Die Sax

Ik hoorde zojuist "Will you" tijdens de top 2000. Wat een super nummer is dat zeg! Had het al heel lang niet meer gehoord, maar na ruim 30 jaar klinkt het nog steeds als een klok. De rest van het album ken ik helaas (nog) niet, zodat ik het verder niet kan beoordelen.

Legendarische sax solo in "will you". Kent geen gelijke, jammer dat dit bij zo weinigen bekend is.

Will You blijft geweldig!!
Net nog eens opgezocht.

Ja, wat een geweldig nummer is Will You toch. Heb ooit de album Breaking Glass gehad maar het gaat maar om dat ééne nummer. Heb deze week Alison Moyet herontdekt met bv Is this love en Weak in The Presence of Beauty komen ook de saxofoon in voor.Prachtig.

Gek hoe beleving met de tijd anders gaat worden.
Vroeger was dit toch behoorlijk alternatatief en heftig, nu klinkt het heel erg middle of the road en netjes.
Will you is inderdaad verre weg het beste nummer van deze plaat die ik ooit voor 2 euro op de kop heb getikt.

In 1981 klonk af en toe Will You? van nieuwe naam Hazel O'Connor op Hilversum 3, het haalde ondanks een fraaie videoclip in juli slechts #9 in de Tipparade. Een aardig liedje vond ik, zij het wel wat overdramatisch en theatraal. Daar zit ik 44 jaar later anders in. Sterker nog, het hele album Breaking Glass is bijzonder aangenaam.
Eigenlijk raar dat ik het toen matig vond, want diezelfde theatrale kant klonk bij Lene Lovich die ik wél ontzettend leuk vond. Ook de stemmen van de zangeressen lijken op elkaar, waarbij O'Connor in tegenstelling tot Lovich niet aan hoge gilletjes doet. Andere associaties zijn met Toyah en Siouxsie.

Tegelijkertijd heeft Breaking Glass een eigen geluid. Meest opvallend zijn de saxofoons van Wesley Magoogan, die de nodige ruimte krijgen. Het doet denken aan hetgeen Roxy Music op hun eerste vijf albums deed, maar dan in het jasje van new wave. Vooral uptempo, bijna felle nummers met hier en daar toetsen van O'Connor en producer Tony Visconti; opvallend genoeg speelt de gitaar een dienende, ondergeschikte rol, tegelijkertijd zijn de partijen van Bob Carter effectief bij deze muziek.

Tsja, kies dan maar eens favorieten... Zwakke nummers kom ik sowieso niet tegen. De überfavo's: opener met klein begin maar knallend vervolg Writing on the Wall, het eveneens pittige Monsters in Disguise en Who Needs It en het wat plechtige Will You? op kant 1, dat weg heeft van een Frans chanson.
De tweede plaatkant start met de smeuïge synths van Eighth Day die bovendien geluidseffecten bij de tekst bieden, de andere uptempo nummers Blackman, Give Me an Inch en de met strijkers opgeluisterde slotlied If Only. Deze elpee kom ik zo af en toe tegen in platenbakken met tweedehands vinyl. De eerstvolgende keer dat dat gebeurt, neem ik 'm mee.

Geen wonder dat de muziek het in het eigen Engeland wél goed deed, mogelijk mede omdat dit de soundtrack bij de film Breaking Glass is. Die stamt net als het album uit 1980, het bescheiden succes in Nederland hobbelde ook nog eens achteraan. Van die film hier de trailer en daar de gehele film, gratis op YouTube. In de film zijn trouwens ook kort Rat Scabies van The Damned en Boy George te zien.

Vier singles haalden de Britse hitlijst: Eighth Day stond in september 1980 twee weken #5, Give Me an Inch in november #41 en Will You? in juni 1981 #6. Als die laatste single verschijnt, is haar tweede album Sons and Lovers alweer enkele maanden uit en heeft een derde hitsingle opgeleverd met D-Days.

Bij dat album kom ik later tijdens mijn reis door de new wave van 1980, waarbij mijn vorige station bij de (post-)punks van Penetration was en mijn volgende uit Duitsland komt: het nummer So Froh van Ede+Die Zimmermänner, vanaf 2002 te vinden op verzamelaar Verschwende Deine Jugend: Punk und New Wave in Deutschland (1977-83).

Dit album heb ik begin jaren tachtig op vinyl helemaal grijs gedraaid.
Aangestoken door de single Will You heb ik het album aangeschaft en wat bleek: allemaal prachtige nummers!

Ook de twee daaropvolgende albums Sons and Lovers en Cover Plus heb ik op het zwarte goud gehad en met name het laatstgenoemde album ook grijs gedraaid.

!2 jaar geleden -voor de grote vinyl revival- heb ik 90% van mijn album voor een, blijkt nu, habbekrats verkocht. Waaronder dus ook deze drie Hazel O' Connor albums, en dat bleek later een grote aderlating te zijn. Ik mis deze muziek nog steeds…..