B.B. King - My Kind of Blues (1961)

Dit is toch wel één van de betere vroege BB King albums. Dat komt voornamelijk doordat er geen blazers te horen zijn. Dit is dus een vrij kale BB King album en die zijn zeldzaam. Ook worden er voornamelijk songs van anderen gespeeld, waaronder enkele pareltjes.

Wonderbaarlijk, welke korte tijdsspannes elpees in die jaren kenden.
Maar ook tot in de jaren 70 releseade men gewoon elpees van amper een half uur lang. Liedjes van 2.39min. kom je tegenwoordig ook niet meer tegen, echt te kort.

Vanwege de afwezigheid van die balsemende big-band-achtige blazers inderdaad een prima album. Volgens zijn biograaf Charles Sawyer was dit Kings eigen favoriete plaat, hetgeen misschien ook wel met de intieme ontstaansgeschiedenis te maken heeft, want dit album werd opgenomen op één dag (om precies te zijn op 16 maart 1960), met Lloyd Glenn op piano en vermoedelijk als ritmesectie Ralph Hamilton op bas en Jessie Sailes op drums. Bovendien is het songmateriaal door de bank genomen zeer sterk, met de lange opener ("Oh baby, you done lost your good thing now / The way I used to love you baby, baby that's the way I hate you now") meteen als hoogtepunt, maar ook met prachtige nummers als Mr. Pawn Broker (met de aardige invalshoek van een pandjesbaas die over de meer materiële aspecten van de liefde mijmert), Walking Dr. Bill (dat niet over een soort Doctor Robert gaat maar zoiets betekent als "ik heb zóveel pijn dat ik een wandelende doktersrekening ben") en het subtiele Catfish blues ("Well I wish I was a catfish swimming in the deep blue sea / I'd have all you women fishin' after me, fishin' after me, fishin' after me"). Ook al heet het dan in Lee Roy "Lasses" White's Nigger blues dat "The blues ain't nothing but a good man feeling bad", als ik B.B. King hier met de blues bezig hoor ga ik me vanzelf weer good feelen.

Prima plaat deze, ben hier echt door verrast. De ietwat lage score doet zeker onrecht aan, geinteresseerden moeten zich daar boven stellen!

Je had helemaal gelijk. Vanwege jouw bericht de LP toch meegenomen en daar heb ik helemaal geen spijt van.

Hoe kan dit album uit 1961 al op 53 in een top 100 van 1960 staan? Ook in spotify wordt het vermeld als een album uit 1960. Discogs houdt het op 1961. Ook Wikipedia leert dat het 1961 is.
Maakt ook niet zo veel uit.
Een paar maanden geleden liep ik aan tegen een album van Bo Carter getiteld 1931-1940. Een verzamelalbum van eerder op singles uitgebrachte songs. Het album piept en kraakt aan alle kanten. Het is rechtstreeks van de singles af opgenomen en op het album gezet (te beluisteren op spotify).
Zie hier Bo Carter - 1931-1940 (1974) - MusicMeter.nl
Sindsdien weet ik wat blues kan zijn en daar kan BB King niet aan tippen. Te gepolijst, geen kreunende gitaarsnaren. Het album van Bo Carter heb ik 4* gegeven maar moet ik wel verhogen naar 4,5, omdat dit album van BB King zeker een punt minder waard is, maar een 3 voor BB King ..dat kan eigenlijk ook niet.
3,5*

Mooi beschreven, maar ik zie dat net anders. Het lijkt mij eerder een vorm van blues en een eigen stijl van de artiest. Die van B.B. King was inderdaad wat minder rauw en ruig, maar goed het was wel zijn eigen stijl.