Tangerine Dream - Quantum Gate (2017)

Wunderbar! Ik heb Tangerine Dream pas dit jaar ontdekt maar ik had altijd al een zwak voor elektronische muziek, vooral YMO en Jarre. Ik heb een paar albums beluisterd maar ik ben waarschijnlijk nog geen hardcore-fan. Dit is voor mij namelijk het toegankelijkste album dat ik ben tegengekomen, de rest vond ik lastiger te verteren. Dus ik hoop dat ik geen fans beledig als ik dit vooralsnog hun beste werk vind - al heb ik nog lang niet hun gigantische oeuvre doorgespit, ik zou niet eens weten waar te beginnen. Al houd ik me aanbevolen voor tips - TD voor beginners. En ik ben blijkbaar echt een beginner, ik hoor niet eens de viool in de meeste nummers, of is een elektrische viool iets heel anders, of is het bewerkt? Geen idee dus, ik hoor het alleen duidelijk in het laatste nummer. In ieder geval klinkt dit wonderschoon van begin tot einde.

Nou Cocteau, er valt enorm veel fraais te ontdekken als je je wilt verdiepen in Tangerine Dream. Wel interessant dat je dit album helemaal geweldig vind, gezien dit het eerste volledige studio-album is, waarop wijlen geestelijk vader Edgar Froese niet meedoet. Alhoewel hij nog wel een groot aandeel heeft gehad in het ontstaan van de composities.

Het handigste is, om eens een aantal compilaties te beluisteren van de band. Om op die manier een redelijk wijd beeld te krijgen van wat de band te bieden heeft op muzikaal vlak, verspreid over 5 decennia.

Check:

- Tangerine Dream - Dream Sequence (1985) (mooi overzicht van de Virgin Years periode 1974 - 1984)
- Tangerine Dream - The Collection (1987) (beknopt maar objectief overzicht van de beginjaren)
- Tangerine Dream - The Best of Tangerine Dream (1989) (erg mooi overzicht van de Blue Years periode 1984 - 1988)

De Melrose - en Seattle Years worden mooi samengevat op Tangerine Dream - Atlantic Bridges (1998) en Tangerine Dream - Atlantic Walls (1998).

Van de latere periodes tot zo'n beetje het overlijden van Edgar Froese bieden de Booster-compilaties wel eens uitkomst.

Veel luisterplezier!!

Als long-time fan van deze band moet me toch iets van het hart: De reincarnatie van Tangerine Dream leunt naar mijn bescheiden mening alleen maar op de naamsbekendheid. Maar dat is mijn mening uiteraard. Ik waardeer het van de heren en dame dat ze de band en de muziek willen voortzetten, zonder Edgar Froese. Maar dat is het nu juist: ik mis iets... Het klinkt allemaal prachtig, maar het kan me niet boeien. Of dat nu ligt aan de afwezigheid van Edgar.. ik weet het niet. Want de laatste jaren met Edgar er nog wel bij, waren nou ook niet erg enerverend. Nogmaals, dat is mijn mening.
Mijn eerste kennismaking met TD dateert uit begin jaren 80: Force Majeure, Tangram, Exit, White Eagle. Daarna ben ik teruggegaan in de tijd: Cyclone, Encore, Stratosfear, Rubycon, Phaedra. Het hele oude spul, vanaf Electronic Meditation t/m Atem ligt mij niet echt, maar in die tijd was het wel heel bijzonder. Vanaf Hyperborea tot pak hem beet Mars Polaris heb ik ze intensief gevolgd en ze ook wel live gezien. 1990 Werner Seelenbinder Halle, net na de val van het Ijzeren Gordijn, Lily On The Beach was toen hun laatste album. Daarna nog een keer in 2002, de live uitvoering van Inferno.
Maar daarna kakte het toch wel erg in. Zoon Jerome verliet het schip na Purgatorio (als ik me niet vergis), toen begon voor mij het verval. Zeer zeldzaam kwam er werkelijk nog inspirerende muziek uit. Wel heeeel veel.
Na het plotselinge heengaan van Edgar Froese in 2015 dacht ik dat Tangerine Dream zou ophouden te bestaan, maar warempel, men vond reden om een doorstart te maken met een line-up die Edgar nog had samengesteld. Toen Jerome Froese van mening was dat zonder zijn vader Edgar Tangerine Dream geen bestaansrecht meer heeft, gaf ik ze het voordeel van de twijfel. Welnu.... ik ben van mening dat ze de naam Tangerine Dream niet schaden, maar toch ook wel erg leunen op die naam. Wat de muziek betreft: niet bijzonder, maar ook niet slecht. En ja, ik heb mezelf gedwongen om er heel veel naar te luisteren; velen bejubelden de "nieuwe" muziek namelijk. Maar helaas, het is echt zeer zelden dat ik iets van Quantum Gate/Key of Sessions echt kan waarderen. Dan grijp ik toch sneller terug naar albums van 1990 en terug naar 1975.
Uiteraard blijf ik aangehaakt, maar ben tot nu toe niet erg onder de indruk. Maar nogmaals, dit is mijn persoonlijke mening.

Zeer behoorlijke plaat dit, zonder Froese maar zijn geest waart zeker nog rond. Qua stijl gaat de muziek terug naar de beginperiode, improvisatie en lange stukken met sequencers en daaroverheen sounds o.a. met de viool , waardoor een bepaald soort space ambient ontstaat. Niet wereldschokkend maar al met al prima synthesizer muziek en behoorlijk onderhoudend. 4 sterren