Vandenberg's Moonkings - MK II (2017)

Uiteraard weer gesigneerd te pre-orderen

Twee nummers gehoord. Ik vond de eerste plaat een prima basis voor de band, maar na het horen van de 2 uitgebrachte nummers word ik nog niet erg enthousiast. Geen geweldige songs en ook wat dun geproduceerd. Had wel wat vetter gemogen, wat mij betreft. Maar ik wacht de rest af...

Ik ervaar exact hetzelfde. Wordt er nog niet erg enthousiast van eerlijk gezegd...

Eerste luisterbeurt gehad, er zitten goede momenten en lekkere grooves in (If You Can't Handle the Heat, één van de betere songs), maar over het geheel tot nu toe nog niet overtuigd...

En dan die cover van OneRepublic, nee had die er liever af gelaten. Tenenkrommend.

Definitief oordeel volgt later!

Goed. Ik ben eruit. Het is toch wel een goed rock album geworden, maar kan niet tippen aan het debuut.

De minpunten voor mij zijn de soms wat 'poppy' refreinen (Reputation, New Day en What Doesn't Kill You). Het debuut is daarin toch wat steviger (uitzondering in Breathing). En het gemis aan bas, de productie is niet zo vet als het debuut.

Belangrijker zijn natuurlijk de goede momenten. Zo heeft Adje weer een 'killer guitar sound' en staan er erg lekkere songs op als Tightrope en Angel in Black en laat de band hun goede spel horen in The Fire. Het moet gezegd worden; muzikaal staat het als een huis. Erg goed. Hard Way heeft een lekkere groove en met Walk Away is de typische Vandenberg-ballad ook weer aanwezig.

Love Runs Out? Tja...

Goed album, iets minder dan het debuut.

Ik moet het album maar eens in z'n geheel gaan luisteren. Als ik poppy refreinen lees dan wordt ik wel nieuwsgierig!

In 2014 verscheen het debuutalbum van Adrian (in de volksmond Adje) Vandenberg zijn nieuwe band, Vandenberg’s Moonkings. Het album was een logische stap in de carrière van de in Den Haag geboren gitarist. Na grote successen geboekt te hebben met Vandenberg in de eerste helft van de jaren’80 en Whitesnake in de periode vanaf 1987 heeft hij jarenlang geen nieuwe muziek meer uitgebracht. Gelukkig kwam daar met “VANDENBERG’S MOONKINGS” verandering in. Een jonge groep muzikanten liet hij toen een vitale rockplaat los op de wereld. Die groep is gelukkig in tact gebleven en met ritmesectie bassist Sem Christoffel en drummer Mart Nijen Es en de geweldige zanger Jan Hoving heeft Vandenberg de juiste gasten om zich heen verzameld. “MKII” is derhalve een logisch vervolg op het debuutalbum en laat in 12 tracks horen waarom ze bij de toppers op het gebied van de rock thuishoren. Stevige, op de blues gebaseerde songs die door Hoving naar grote hoogte worden gezongen. Een song als “THE FIRE” laat met zijn ruim 7 minuten alles horen waar fans van het melodieuze rock genre warm voor lopen. Een rustige opbouw, prachtige stevig middenstuk en met een briljante solo als de bekende “kers op de taart”, is het een nieuwe klassieker in het oeuvre van Adrian Vandenberg. De wat mij betreft overbodige cover van OneRepublics “LOVE RUNS OUT” had weg gelaten mogen worden, maar doet geen afbreuk aan de waardering van “MKII”. Met ruim 47 minuten toprock, scoort het schijfje ook een dikke voldoende, want het is genieten geblazen!

Ik ben wel enthousiast over deze nieuwe plaat van de MK. Ik vind hem zeker behoorlijk beter dan het debuut. In alles zijn ze gegroeid (vooral de zanger),de nummers zijn sterker, ze zijn beter op elkaar ingespeeld.

Hij doet me vaak denken aan de Manic Eden plaat (All Or Nothing), maar misschien vind ik deze nog wel wat sterker, de productie is bewust wat stoffig gedaan (analoog) en klinkt een beetje als een oude AC/DC plaat. Zelf hoor het graag wat meer moderner, maar het is een keuze en past wel prima bij de muziek.

Al met al een heel goede plaat die ik regelmatig aanklik, ik ben benieuwd hoe ze zich verder gaan ontwikkelen en ik ga ze ff bekijken 15 dec. in Alkmaar

Bijzonder vind ik altijd de eeuwige vergelijking met Whitesnake. Deze 2 platen bewijzen eigenlijk dat Ad maar heel weinig met massieve stadionsound glamhardrock had. Ad had veel beter gepast bij het Whitesnake voor 1987.
De plaat begint me trouwens wel beter en beter te bevallen, maar dat komt ook omdat ik deze band enorm aan het loskoppelen ben van het Whitesnake geluid sinds John Sykes.

Prima 2 e plaat van vandenberg en zijn moonkings!
Mooi in het verlengde van hun debuut. Ben wel gecharmeerd van de zanger, het rockt lekker niets wereld schokkends maar gewoon een goede Nederlandse rock band. En adje nog steeds een uitstekende gitarist.
Heb hem op vinyl klinkt prima ?.
In mijn jeugd veel vandenberg en ook whitesnake gedraaid ( beiden ook live gezien) dit uiteraard niet helemaal hetzelfde maar wel veel raakvlakken.
Voor mij heel herkenbaar, niets vernieuwend maar gewoon lekkere rock.

Per ongeluk links laten liggen na het zo zo debuut. Maar met een song als The Fire met die heerlijke uitloop waar de bassist op los mag gaan is mijn interresse wel weer gewekt. Daarna met een met violen begroeide Walk Away ballad gevolgd door een sterke bluesrocker All or Nothing lijkt er wat meer afwisseling en temperament in het album te zitten.
Dan komt de single. Uh, nee, zet dan wat echo op de stem ofzo.
Het gitaarwerk vind ik over het hele album wel wat beter dan op mkl. Maar eigenlijk is het gewoon meer van hetzelfde. Prima plaatje, niet uitzonderlijk.

Ook maar eens aangeslingerd na het zien van de docu over Ad. Het Moonkingsdebuut deed me niet zoveel en ben hier opnieuw niet kapot van. Hoving heeft een stem die vrij snel gaat vervelen. Qua composities ben ik ook beter gewend van Ad, de nummers gaan me het ene oor het andere uit.

Ik onthoud me van een score, ik hou het voortaan wel bij zijn Vandenberg en Whitesnake werk, wat was dat goed!

Nou inderdaad! Ik vind de Moonkings albums wel leuk maar halen het niet bij de Vandenberg platen. Adje's aandeel in het studio werk van Whitesnake is jammer genoeg marginaal. De reden daarvoor is bij een ieder bekend ga ik vanuit. Maar juist het album waar hij wél op speelt, Restless heart, heb ik na het zien van de docu weer 'ontdekt'. Ik blijf erbij dat er teveel nummers opstaan waardoor de aandacht erbij houden soms wat lastig is maar goed. De meeste songs zijn echt wel de moeite waard. Niet in de laatste plaats omdat die stijl veel beter bij de stem van Coverdale past.

Toch leuk wat zo'n docu met je kan doen. Ben weer helemaal in de ban van Ads muziek. Restless Heart ga ik ook weer luisteren. Maar ben nu eerst bezig met Teaser - Teaser (1978), zijn allereerste worp. Geweldige band was dat ook, die zanger (Jos Veldhuizen) had me toch een strot, sorry Jan Hoving maar daar kun je voor mij echt niet aan tippen.

Voor mij kan hij dat dus wel. Zo zie je maar Heb afgelopen week de lp van Teaser verkocht. Vind er weinig aan. Heb het tig keer geprobeerd maar het gaat 'm nooit worden heb ik besloten. Saai is het woord dat me elke keer als ik 'm luisterde als eerste te binnen schiet. De muziek wordt prima gebracht maar ik vind de nummers gewoon niet goed. Het pakt me, op een enkel moment na, nergens.

Wel voor een mooi prijsje neem ik aan? Is volgens mij een redelijk zeldzame LP... Het was voor mij trouwens ook een groeiplaat, gister viel voor het eerst echt het kwartje.

geweldig album !!
old rockers never die !!

Het loopje in Tightrope doet me enigszins denken aan "No more tears" van Ozzy Osbourne.