Giant Sand - Chore of Enchantment (2000)

Briljante plaat!

Een eigenzinnige plaat van een eigenzinnige band. Op hun beste momenten leveren Gelb en zijn begeleiders hypnotiserende en soms zelfs zwoele muziek op het snijpunt van Americana en singer-songwriter met invloeden van overal en nergens, maar zelfs die uitgebreide beschrijving dekt de lading eigenlijk niet. Als achtergrond voor de dwalende en twijfelende personages in de sfeerschetsende en/of mysterieuze teksten die Howe Gelb zingtpraatfluistert is de stoffige woestijn voor mijn gevoel in ieder geval nooit ver weg, en bovendien blijft deze plaat altijd onvoorspelbaar vanwege de incidentele geluidsfragmenten en experimenten die de rustiger momenten vaak de linkerkant opsturen.
        Heerlijk als een man of een band zo onafhankelijk opereert en totaal z'n eigen pad volgt, maar op deze specifieke plaat schuurt het een beetje tussen briljante traditionele nummers als Shiver (bijna Neil Young-achtig), Astonished (in Memphis) en het ijzingwekkende No reply aan de éne kant, en de ongelooflijk vervelende elektrische piano van Temptation of egg, de house-achtige tape-loops van Wolfy en de stoner-rock van Satellite aan de andere. Ik begrijp ook wel dat al deze tegenstellingen worden samengebonden door de persoonlijkheid van Howe Gelb, maar op Chore of enchantment wordt het me soms wat te veel, zeker bij zoveel verschillende nummers en zo'n lange speelduur.
        In het boekje bij mijn CD bevindt zich nog een kaartje voor het concert van Giant Sand op 4 mei 2000 in 013 in Tilburg. Ik herinner me dat Gelb tijdens het optreden vroeg of er nog verzoeknummers waren, en onmiddellijk werd er om No reply gevraagd. "Nee, dat gaan we niet spelen, dat was eenmalig en ter plekke gemaakt, dat kunnen we niet meer terughalen." Jammer.