Karl Blau - Out Her Space (2017)

De opvolger van het geslaagde Introducing Karl Blau (2016), de albumtitel lijkt me een woordgrap op Outer Space.

De single Slow Childeren is al 3 weken uit maar door de release-lawine van de afgelopen weken heb ik die nu pas ontdekt. Het nummer verscheen al op een album Songles uit 2012 die op Bandcamp staat. Een herbewerking? Geen idee.

Het nummer heeft wat Wereld invloeden en blazers, zo klinkt het alsof Karl een ander muzikale richting heeft gevonden om te verkennen. Zijn fijne stem heeft een prominente plek in dit ingetogen, percussieve nummer. De wending in de laatste minuut met falset is iets minder, heeft gewenning nodig.

Een week nadat ik de eerste single Slow Childeren ontdekte kwam al de tweede single uit Poor the War Away, ook al een nummer dat eerder verscheen op het album Songles. Dat album is niet te beluisteren op Bandcamp dus kan niet nagaan of het echt om een herbewerking van dat nummer gaat, maar logica dicteert dat dit waarschijnlijk wel zo zal zijn. Tracklist is anders en komt ook niet overeen met die van dat 'oude' album.

Poor the War Away ligt prettig in het gehoor, zeer toegankelijke Folk met een Pop gevoel.

Het hele album verschilt behoorlijk van Introducing Karl Blau. Vind ik enerzijds wel wat jammer, omdat ik dat een heel toffe plaat vond, maar deze nieuwe bevalt me na één luisterbeurt zeker (terwijl ik wat tijd nodig had voor de vorige). De single is vrij exemplarisch voor de rest van het album, en lekker veel blazers trouwens ook.

De eerste drie nummers zijn de singles dus bijna de helft van het album is al bekend voor vandaag. En aangezien Dub the War Away een instrumental is van Poor the War Away zijn er eigenlijk maar 4 nieuwe nummer.

Slow Children en Poor the War Away met die fijne shuffle vielen goed. Beckon is iets meer experimenteel en dus rijker aan instrumenten, en iets minder toegankelijk.

De nieuw nummers: ook daarin iets meer experiment en minder 'laid back' Valley of Sadness
Blue as My Name met Indie Rock en Country Rock invloeden naast een trombone.
I've Got the Sounds (Like You've Got the Blues) bariton sax(?) en trompet plus synths met accenten en zowel een Avant-garde als Latin Jazz vibe, grotendeels instrumentaal.
Where Ya Goin' Papa is lekker percussief en heeft meer energie maar ook hier wordt het experiment niet vermeden. Het klinkt als één lange jamsessie.

Afgezien van de twee openingsnummers die meer in de lijn liggen van het vorige album is de rest een stuk experimenteler en persoonlijk zou ik zeggen nog niet helemaal af, maar misschien dat het live beter uit de verf komt. Karl Blau wilde duidelijk niet twee keer hetzelfde album maken en dat ik gelukt maar dat maakt deze ook moeilijker om van te houden. Slecht is het nergens, maar het klinkt alsof men nog een paar maanden nodig heeft om tot de essentie en detaillering van de nummers kan komen. Karl Blau is op dit album een muzikale kok die van alles in de pot stopt en het smaakt niet slecht maar je zou het niet op de menukaart zetten.

... en Dub the War Away is een toetje van iets wat je al als voorgerecht had genoten.

Misschien dat na meer beluisteren deze beter gaat bevallen, bij het vorige album ging het net zo.