Rick Wakeman - 1984 (1981)

Net maar weer eens (twee keer achter elkaar) vanaf elpe gedraaid. Briljant album. Fantastische zang (o.a. Jon Anderson, Chaka Khan), hemelse melodieën en een uitstekende productie. Een meesterwerk en tegelijk onbegrijpelijk onbekend.

Best een prettig album van Wakeman, hoewel het wel wat gelikt en veilig is. Muziek mag van mij wel iets uitdagender zijn. War Games is daarentegen wel geweldig. Helaas haalt de rest van het album niet dat niveau. De Proles is zelfs beschamend slecht. . Het titelnummer maakt gelukkig veel goed en sluit het album op passende wijze af. Een ruime 3.5*

ik vond dit indertijd best goed, maar nu (ruim 30 jaar later, huh!) ik er weer naar luister vind ik de stem van Jon Anderson behoorlijk irritant en verder instrumentaal ook best cliché.

Matig. Een paar aardige thema's en stevig toetsenwerk op een paar nummers, maar verder staan hierop teveel nietszeggende songs (Hymn, The proles) en flauwe instrumentals (dat Richard Clayderman-pianootje op Sorry !) om er een degelijke plaat van te maken. De eerste helft is nog sterk, de tweede helft kakt echt in, en het slotstuk is eigenlijk niet meer dan een herhaling van thema's zoals het een conceptplaat of rockopera (of hoe je het verder ook wilt noemen) betaamt, maar aangezien die thema's inmiddels niet erg fris meer zijn maakt dat slotnummer nog niet half zoveel indruk als de Overture. Het voornaamste pluspunt van dit album is eigenlijk de stem van Chaka Khan, want die tilt de drie nummers waarop ze aanwezig is eigenhandig naar een hoger niveau – nooit geweten dat ze zo mooi en ingetogen kon zingen als op Julia, en haar fantastische zangpartij op Robot man knalt bijna de speakers uit.
        En na afloop blijf ik toch zitten met de honderdduizend-euro-vraag: waarom zou je aan 1984 een plaat willen wijden als Bowie dat zeven jaar eerder ook al (en succesvol) heeft gedaan? Onbegrijpelijk.

Kan er zo nog wel een paar noemen, Eurythmics en Van Halen heb ik zelf in de kast staan, van Yusef Lateef heb ik niet zo lang geleden het gelijknamige album gehoord en zo zijn er nog wel een paar. Of ze allemaal naar George Orwell verwijzen durf ik niet te beweren, maar dat zal voor enkele titels (Eurythmics in ieder geval) wel gelden.