Rick Wakeman - 1984 (1981)

Matig. Een paar aardige thema's en stevig toetsenwerk op een paar nummers, maar verder staan hierop teveel nietszeggende songs (Hymn, The proles) en flauwe instrumentals (dat Richard Clayderman-pianootje op Sorry !) om er een degelijke plaat van te maken. De eerste helft is nog sterk, de tweede helft kakt echt in, en het slotstuk is eigenlijk niet meer dan een herhaling van thema's zoals het een conceptplaat of rockopera (of hoe je het verder ook wilt noemen) betaamt, maar aangezien die thema's inmiddels niet erg fris meer zijn maakt dat slotnummer nog niet half zoveel indruk als de Overture. Het voornaamste pluspunt van dit album is eigenlijk de stem van Chaka Khan, want die tilt de drie nummers waarop ze aanwezig is eigenhandig naar een hoger niveau – nooit geweten dat ze zo mooi en ingetogen kon zingen als op Julia, en haar fantastische zangpartij op Robot man knalt bijna de speakers uit.
        En na afloop blijf ik toch zitten met de honderdduizend-euro-vraag: waarom zou je aan 1984 een plaat willen wijden als Bowie dat zeven jaar eerder ook al (en succesvol) heeft gedaan? Onbegrijpelijk.