Galactic Cowboys - Long Way Back to the Moon (2017)

Internal Masquerade klinkt al best lekker. Typisch Galactic Cowboys refrein.

Galactic Cowboys - Internal Masquerade (Official Music Video) - YouTube

Grappig dat deze gasten ook weer de draad opgepakt hebben. Lekker nieuw nummer met inderdaad die herkenbare samenzang in het refrein. Draai nog steeds hun coversong I Want You van KISS regelmatig. Ik zal hun eigen nummers weer eens erbij pakken.

Mooi om te zien dat deze band weer actief is. Ik ben een groot liefhebber van met name hun eerste vier albums. Benieuwd of ze dit niveau weer kunnen oppakken.

Mijn review op Zware Metalen

Het nieuws dat de Galactic Cowboys weer bij elkaar zouden komen om een nieuw album op te nemen, en dan nog wel in de eerste bezetting waarmee het de beste albums opnam, het titelloze debuut en opvolger Space In Your Face, werd in huize Paasman met gepaste vreugde ontvangen.

De crossover van stevige rock en metal met beatle-esque samenzang zorgde tussen de jaren 1991 en 2000 voor een welkome afwisseling in het muzieklandschap. Getekend door het grote Geffen lag voor de band een prachtige toekomst in het verschiet. Helaas voor de band begon in 1991, toen het debuut verscheen, de grunge-scene een enorme vlucht te nemen met voorop labelgenoot Nirvana. Het debuutalbum werd volledig ondergesneeuwd en het label verloor al snel interesse. Met de release van Space In Your Face in 1993 werd nog wel aan de contractuele verplichtingen voldaan maar daarna werd de band losgelaten. Via Metal Blade Records werden nog vier prima albums uitgebracht maar het succes bleef uit.

Na een onderbreking van zeventien jaar is er dan nu Long Way Back To The Moon. En ja, de Galactic Cowboys klinken alsof ze nooit zijn weggeweest. Strak gespeelde, hoekige metal met nog steeds prachtige harmonieën. Door de open en droge productie klinkt de band echter ook rauwer dan we van ze gewend zijn.

Op opener In The Clouds moet de band nog een beetje op gang komen, maar op Internal Masquerade raakt de band al aardig opgewarmd waarna het gezelschap langzaam doorzet naar het eerste hoogtepunt, het thrashy Zombies. Daarna lijkt de band het momentum te pakken te hebben want ook de rest van het album klinkt bevlogen, scherp en soms verrassend agressief (Hate Me).

Heeft de band met Long Way Back To The Moon weer het niveau van hun twee eerste albums te pakken? Dat helaas niet, maar het album kan zich prima meten met hun vier albums daarna. Welkom terug!

Zeventien jaar na het vorige album is er nu opeens nieuw werk van deze unieke amerikaanse rockband. En het klinkt alsof er geen tijd is verstreken. Ook nu is het songmateriaal weer aangenaam genoeg, maar echte uitschieters ontbreken. De band klinkt nog steeds bevlogen en het eigen geluid (inclusief matige produktie) is behouden gebleven, maar men is blijkbaar niet meer in staat om memorabele songs te pennen.

Ben er pas, per ongeluk, achter gekomen dat ze zijn heropgericht !! En een nieuw album. In de originele bezetting. Gelijk besteld. Heb het altijd zo jammer gevonden dat zo'n talentvolle band met hun eigen aparte geluid opgeheven was. Geprezen door pers en hun muzikale collega's, maar nooit echt begrepen door het grote publiek. Wat heb ik hun albums vaak gedraaid en nog steeds. Ben dus heel benieuwd. Recentie komt later.

Nou. Al weer wat rondjes in de speler gehad. En ........alsof ze nooit zijn weggeweest. Gewoon weer een lekker GC album met alle typerende kenmerken die er bij horen. Sterke songs, mooie melodieën van de koortjes, enz. Vette riffs en de ritmesectie grooved heerlijk. Drums staan ook erg fijn in de mix.

Prima productie trouwens. Niet dicht gesmeerd zoals het bij veel bands gebeurt, maar lekker open.

Ik heb de versie met de twee bonus tracks, en dat zijn gewoon volwaardige GC songs, geen vulletjes of zo. Say Goodbye to Utopia heeft zelfs een haast wat epische vorm.

Weer een erg mooie aanvulling op de GC catalogus. Ze moeten maar weer een tijdje doorgaan zo.