Galactic Cowboys - Long Way Back to the Moon (2017)
mijn stem
14 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Metal
Label: Mascot
-
In the Clouds (6:52)
-
Internal Masquerade (3:18)
-
Blood in My Eyes (3:40)
-
Next Joke (4:15)
-
Zombies (4:12)
-
Drama (4:50)
-
Amisarewas (6:16)
-
Hate Me (3:11)
-
Losing Ourselves (4:12)
-
Agenda (4:31)
-
Long Way Back to the Moon (5:45)
-
Believing the Hype * (4:04)
-
Say Goodbye to Utopia * (5:19)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
51:02
(1:00:25)
0
geplaatst: 7 december 2017, 20:25 uur
Mijn review op Zware Metalen
Het nieuws dat de Galactic Cowboys weer bij elkaar zouden komen om een nieuw album op te nemen, en dan nog wel in de eerste bezetting waarmee het de beste albums opnam, het titelloze debuut en opvolger Space In Your Face, werd in huize Paasman met gepaste vreugde ontvangen.
De crossover van stevige rock en metal met beatle-esque samenzang zorgde tussen de jaren 1991 en 2000 voor een welkome afwisseling in het muzieklandschap. Getekend door het grote Geffen lag voor de band een prachtige toekomst in het verschiet. Helaas voor de band begon in 1991, toen het debuut verscheen, de grunge-scene een enorme vlucht te nemen met voorop labelgenoot Nirvana. Het debuutalbum werd volledig ondergesneeuwd en het label verloor al snel interesse. Met de release van Space In Your Face in 1993 werd nog wel aan de contractuele verplichtingen voldaan maar daarna werd de band losgelaten. Via Metal Blade Records werden nog vier prima albums uitgebracht maar het succes bleef uit.
Na een onderbreking van zeventien jaar is er dan nu Long Way Back To The Moon. En ja, de Galactic Cowboys klinken alsof ze nooit zijn weggeweest. Strak gespeelde, hoekige metal met nog steeds prachtige harmonieën. Door de open en droge productie klinkt de band echter ook rauwer dan we van ze gewend zijn.
Op opener In The Clouds moet de band nog een beetje op gang komen, maar op Internal Masquerade raakt de band al aardig opgewarmd waarna het gezelschap langzaam doorzet naar het eerste hoogtepunt, het thrashy Zombies. Daarna lijkt de band het momentum te pakken te hebben want ook de rest van het album klinkt bevlogen, scherp en soms verrassend agressief (Hate Me).
Heeft de band met Long Way Back To The Moon weer het niveau van hun twee eerste albums te pakken? Dat helaas niet, maar het album kan zich prima meten met hun vier albums daarna. Welkom terug!
Het nieuws dat de Galactic Cowboys weer bij elkaar zouden komen om een nieuw album op te nemen, en dan nog wel in de eerste bezetting waarmee het de beste albums opnam, het titelloze debuut en opvolger Space In Your Face, werd in huize Paasman met gepaste vreugde ontvangen.
De crossover van stevige rock en metal met beatle-esque samenzang zorgde tussen de jaren 1991 en 2000 voor een welkome afwisseling in het muzieklandschap. Getekend door het grote Geffen lag voor de band een prachtige toekomst in het verschiet. Helaas voor de band begon in 1991, toen het debuut verscheen, de grunge-scene een enorme vlucht te nemen met voorop labelgenoot Nirvana. Het debuutalbum werd volledig ondergesneeuwd en het label verloor al snel interesse. Met de release van Space In Your Face in 1993 werd nog wel aan de contractuele verplichtingen voldaan maar daarna werd de band losgelaten. Via Metal Blade Records werden nog vier prima albums uitgebracht maar het succes bleef uit.
Na een onderbreking van zeventien jaar is er dan nu Long Way Back To The Moon. En ja, de Galactic Cowboys klinken alsof ze nooit zijn weggeweest. Strak gespeelde, hoekige metal met nog steeds prachtige harmonieën. Door de open en droge productie klinkt de band echter ook rauwer dan we van ze gewend zijn.
Op opener In The Clouds moet de band nog een beetje op gang komen, maar op Internal Masquerade raakt de band al aardig opgewarmd waarna het gezelschap langzaam doorzet naar het eerste hoogtepunt, het thrashy Zombies. Daarna lijkt de band het momentum te pakken te hebben want ook de rest van het album klinkt bevlogen, scherp en soms verrassend agressief (Hate Me).
Heeft de band met Long Way Back To The Moon weer het niveau van hun twee eerste albums te pakken? Dat helaas niet, maar het album kan zich prima meten met hun vier albums daarna. Welkom terug!
0
geplaatst: 17 december 2017, 22:55 uur
Zeventien jaar na het vorige album is er nu opeens nieuw werk van deze unieke amerikaanse rockband. En het klinkt alsof er geen tijd is verstreken. Ook nu is het songmateriaal weer aangenaam genoeg, maar echte uitschieters ontbreken. De band klinkt nog steeds bevlogen en het eigen geluid (inclusief matige produktie) is behouden gebleven, maar men is blijkbaar niet meer in staat om memorabele songs te pennen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.