Black Label Society - Grimmest Hits (2018)

Aardig maar niet bijzonder, dit nieuwe album van de band van Zakk Wylde. Overigens geen verzamelaar, zoals de titel wel doet vermoeden. Een overdaad aan flauwe ballads en het lage tempo van de meeste songs zorgen niet bepaald voor een enerverende luisterervaring, al is het gitaarwerk wel weer om je vingers bij af te likken. Wylde, toch al niet de meest benadigde zanger, gaat hier steeds meer klinken als Ozzy Osbourne. Al met al wel een beetje een tegenvaller. De hoge kwaliteit van het spel van de band en een aantal prima tracks tillen de boel nog net boven de middelmaat uit.

Mijn review op Zware Metalen

Dit jaar is het dertig jaar geleden dat Jeffrey Wielandt, beter bekend als Zakk Wylde, zijn debuut maakte als gitarist op No Rest For The Wicked van Ozzy Osbourne. Sindsdien heeft Wylde een aardige discografie bij elkaar gespeeld met Ozzy, Black Label Society, Pride & Glory en als soloartiest, waarbij hij in de jaren negentig op zijn creatieve hoogtepunt is, getuige het album No More Tears, zijn eerste Book Of Shadows-album en Pride & Glory.

Daarna kiest Zakk Wylde met Black Label Society voor de van-dik-hout-zaagt-men-planken-aanpak. Waar dit op de eerste albums, Sonic Brew en Stronger Than Death, nog tot aansprekende resultaten leidt, begint de muziek die Zakk uitbrengt steeds meer eenheidsworst te worden en lijkt hij meer een parodie op zichzelf. Ook Ozzy Osbourne wil weleens wat anders horen en kiest daarom vanaf 2009 voor Gus G als zijn nieuwe gitarist. Toeval of niet, de albums die Zakk Wylde daarna uitbrengt, vanaf Order Of The Black, klinken meer bevlogen en minder plat dan daarvoor.

Inmiddels is hij met Black Label Society toe aan album nummer tien. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, hebben we hier te maken met een album met louter nieuw materiaal. Twaalf nummers lang, laat Wylde horen nog steeds erg geïnspireerd te worden door Led Zeppelin, Lynyrd Skynyrd en met name Black Sabbath. Luister maar eens naar het grimmige All That Once Shined, een van de hoogtepunten van de plaat, maar ook A Love Beyond en Disbelief, dat duidelijke referenties aan A National Acrobat laat horen.

Ook de meer gevoelige kant van Zakk komt aan bod met The Only Word, The Day That Heaven Had Gone Away en Nothing Left To Say. Dit zijn alledrie nummers die meer in de lijn liggen van zijn Book Of Shadows-albums en vormen een welkome afwisseling op het Sabbathiaanse geweld.

De creatieve hoogtijdagen van de jaren negentig komen waarschijnlijk nooit meer terug, maar na Book Of shadows II is Grimmest Hits misschien wel het beste album dat Zakk Wylde deze eeuw heeft uitgebracht.

Zakk Wylde is voor mij een echt voorbeeld, een man die ik echt bewonder om zijn gitaarspel en graag live nog wel eens mee wil maken. Zijn band Black Label Society betekende veel in mijn 'jongere' jaren voor mij (ook al ben ik nog aardig jong), en heeft me door veel moeilijke tijden heen gesleurd. Deze nieuwe plaat is wederom erg goed maar, wat mij de laatste tijden vaak al tegen het lijf liep bij deze band is dat ik vooral de nieuwere platen soms eentonig over vind komen. Dit ligt zeker niet aan de klanken, en de solo's maar meer de stijl van Wylde in zang en toon. Het kan aan mij liggen maar dat is wel een breek punt.

Toch weerhoudt het mij er niet van om niet van dit album te genieten, en Wylde wist zeker met zijn band weer te verassen welke solo's hij er in gooide met prachtige stukken. Wederom een erg leuk album van de heren, en ik blijf ze nog graag volgen op FaceBook met hun grappige filmpjes. Toch één van de weinige bands die zo gehecht blijft aan zijn volgers en daar zelfs tijd voor vrij wil maken! Ik houd het nu nog op vier sterren maar in de toekomst hoop ik dit toch lichtelijk te verhogen.