Cowboy Junkies - The Trinity Session (1988)

Zouden zij van Low ooit met de muziek van de Cowboy Junkies in aanraking zijn geweest?

Anyhow, deze plaat heb ik op een bizondere wijze verkregen.

Voor een medisch expirement heb ik mezelf voor zes weken laten opsluiten, vergezeld van een stapel boeken en wat casettes. Maar na een week of 3 kreeg ik toch behoefte aan wat nieuws ... Het instituut kon ik niet af, en binnen de hekken was geen platenzaak ... dus een vriend 50 guldens toegestuurd met de vraag of ie twee nieuwe en goeie platen wilde kopen en op tape zetten.

Dat tapje had ik snel in huis, een ouderwetse C90, met aan de ene zijde deze Trinity sessions en aan de andere zijde Gavin Friday's 'Each man ...' Met Gavin Friday kon ik nog wel enigszins uit de voeten (wel bekend met de Virgin Prunes, was deze solo toch wel iets andere kost) maar die Trinity sessions ... mijn eerste tweede en derde reactie waren 'wat maak je me nou' .The Fall, Foetus ..., dat was indertijd mijn ding en dit rook toch naar country.

Gelukkig zat ik nog 3 weken opgesloten met onder andere dat bandje, en ja hoor ... het bleek dat -onder dwang weliswaar- uiteindelijk de verdiende waardering wel tot stand kwam. Een en ander had wel te maken met het feit dat mijn cassetteplayer niet volledig wilde terugspoelen, dus Gavin Friday héénluisteren betekende Cowboy Junkies terúg luisteren. Alleen het middendeel was te fastforwarden, maar daar stond zo ongeveer Lady Jane, het meest 'heftige' nummer. Dat dat een nummer van Lou Reed was en veel van het overige materiaal uit covers bestond, daarvan werd ik pas gewis na mijn vrijlating bij welke gelegenheid ik ook het vinyl en de hoes eens kon bekijken.

Nog steeds vind ik het een mooie plaat al is het de vraag of het geduld om dat te gewaarworden onder 'normale' omstandigheden ook gekomen zou zijn. Dat had wel eens jaren kunnen duren.

Bij de eerste tonen van Mining For Gold komen er twee namen in mij op; namelijk Patti Smith en Máire Brennan (Clannad). Niet dat de stemmen zoveel overheen komen. Het roept dezelfde sfeer op.
Mooi a capella geopend om vervolgens in Misguided Angel een sfeervol country achtige invulling te geven. De keuze van instrumenten roept vergelijkingen op met Counting Crows en Walkabouts. Mooie muziek om bij een kampvuur af te spelen.
Beetje Scouting, beetje EO, maar dan zonder het scheppingsverhaal.
Bij Blue Moon Revisited zitten we opeens in het plaatsje Twin Peaks waar de vrouw met het ooglapje gezellig een kopje koffie drinkt met inspecteur Cooper.
Blue Moon; zoals hij op Grease had moeten klinken.
Countryblues; hoe moet ik I Don’t Get It anders noemen. Alleen ontbreekt hier dan de ellende. Ik moet ook wel aan het nummer Fever denken van Peggy Lee.
I’m So Lonesome I Could Cry lijkt totaal niet meer op de originele versie van Hank Williams. En eerlijk gezegd ben ik daar wel blij om. De versie van Hank Williams vind ik te zeurderig. Margo Timmins is gemeend eenzaam.
Vervolgens klinkt To Love Is To Bury weer een stuk vrolijker. Overheersende country invloeden. Een sterke song. Het valt me trouwens toch op dat de eigen composities even sterk naar voren komen als de gewaagde covers.
200 More Miles lijkt me een On The Road song. Heimwee naar huis. In de nacht geschreven in een oude tourbus, liggend op een betraand hoofdkussen.
Dreaming My Dreams With You heft een iets te lang intro, de zang had eerder mogen beginnen. Verder wel een mooi uitgevoerde versie, maar er staan toch wel veel betere nummers op The Trinity Session. Ik proef hier doorheen een vlaagje onzekerheid in de zang.
Working On A Building bouwt met een geweldige spanning op. De zang valt hier op het juiste moment in; waardoor alles gelijk op zijn plek terecht komt..
En dan te bedenken dat het hoogtepunt nog moet komen.
Sweet Jane is gewoon door Lou Reed voor Cowboy Junkies geschreven. Wat is dit een overtuigende uitvoering. Hier wordt de meester zelf weg geblazen door de leerling.
Ik hoorde deze versie de eerste keer bij het kijken van Natural Born Killers; waar hij dan ook perfect in past. Altijd veels te kort.
Postcard Blues gaat verder waar 200 More Miles eindigde. Een brief naar een geliefde; ver weg van huis.
En met Walking After Midnight zijn we aan het einde gekomen van deze sessie; ergens in een kerkje in Toronto.
Dit is het gevoel dat een Jan Douwe Kroeske in zijn 2 Meter Sessies heeft willen leggen. Wat zal die gebaald hebben toen hij deze opnames voor de eerste keer hoorde.
Dat kerkje was ook wel ergens in Nederland (ik noem een Stevenskerk te Nijmegen) te vinden.

Waarom dit album 20 jaar later opnieuw moest worden opgenomen blijft mij trouwens een raadsel.

Margo Timmins is de zangeres met de meest saaie zangstem in de geschiedenis van de popmuziek. Ook de begeleidingsband doet me geeuwen. Gaaaap.