Paul McCartney - Flaming Pie (1997)

Eventjes het volume terugdraaien dan.

Op Oobu Joobu Pt. 3 legt hij het een en ander uit zonder dat duidelijk wordt op wie het verhaal slaat.

Het instrumentale deel klinkt verwant aan nummers van Red Rose Speedway

Daar temper je zo een niet mee.

Dus geef je er aan over en schroef 'm nog wat op.

Email zojuist ontvangen, order inderdaad alsnog gecancelled

Je reinste toch niet cock tease dus.

Is lullig ja.

Yep...zat erin.. de 3 lp staat echter nog wel in bestelling....maar ook die zie ik nog wel verdwijnen....

Ben er ook bang voor. Het leek een prachtige taart voor héél weinig geld, maar hij gaat in vlammen op helaas...

Ik heb de 3LP versie besteld bij Amazon UK voor 49,27 GBP in preorder. Nette en realistische 'goedkope' prijs denk ik zo.

Ik om amazon.nl voor 30 en die lijkt er toch te gaan komen.

Je hebt altijd baas boven baas natuurlijk... good for you!

Haha ik heb m nog niet he

Beautiful Night (1986 version) - exclusieve/gratis download op Paul's website. Nummer maakt deel uit van "Oobu Joobu Part 5", maar zal niet los op de nieuwe "Flaming Pie" boxset staan.

Eb dat is dus weer typisch McCartney.. 250 euro voor een box vragen, en dan toch weer iets weglaten.

Jammer dat hem dat zo tekent de laatste jaren... commerciele uitbuiting. Als is deze download gratis.... maar toch is de box dus nu al incompleet.

Het is sowieso makkelijk geld verdienen om al je platen opnieuw uit te geven en daar wat afgekeurde en acoustische versies bij te voegen. McCartney, hij was altijd al de geldwolf binnen the Beatles, Wings is daar kapot aan gegaan, Wings leden inclusief Denny Laine stonden gewoon op de loonlijst ongeacht dat Wings enorm succesvol was kregen ze een gewoon salaris uitbetaald. McCartney, goed voor een miljard Euro,s in zijn bezit, de rijkste muzikant allertijde, is bijna 80, maar het graaien gaat door.
En natuurlijk heb ik de driedubbel lp flaming Pie inmiddels besteld, dat dan wel weer, maar bij Amazon voor €30, wat een mazzeltje

...daarbij bijdragend aan het grote kapitaal van Macca... Ik twijfel nog...uiteindelijk heb ik van van uitgebreide uitvoeringen tot nu toe alleen Ram en McCartney II en hou het tot aan London Town waarschijnlijk bij Spotify. Flaming Pie is een sterk album, maar ga ik vaak luisteren naar Oobu Joobu? Ik denk van niet.....

Dat ik zou bijdragen aan het enorme kapitaal van Sir Paul zou ik op zich niet zo'n probleem vinden. Maar ik ben zelf niet zo'n liefhebber van dit soort deluxe-uitgaven met allerlei toeters en bellen. Het voegt, ook bij de meeste McCartney re-releases, naar mijn smaak uiteindelijk weinig toe aan het originele album. Ik heb de meeste van zijn albums op LP en/of CD en daar laat ik het maar bij. Ook in dit geval - ik vind Flaming Pie trouwens wel een van zijn sterkste albums van de laatste pakweg dertig jaar, maar dan gewoon de originele versie, zoals die in 1997 verscheen. Een mooi compact en afgerond geheel.

Paul McCartney was, zeker vroeger in zijn solo- en Wings-carrière, wel de man die nogal eens een losse single tussen twee albums uitbracht, inclusief B-kantjes die elders niet te vinden waren. Daar zaten soms uitstekende nummers bij. Maar die heb ik dan inmiddels veelal als single of als bonustrack op die McCartney Collection CD-serie uit 1993.

Dat gezegd hebbende: ik ben wel nieuwsgierig naar de reissue van London Town. Daarvan bestaat een volledig album met 'alternate takes' en outtakes (zoals het geweldige en nog nooit officieel verschenen Waterspout) die ik ook als download heb, en die me wel bevallen. Maar een 2CD-setje met het geremasterde album lijkt me ook in dat geval wel voldoende.

En dat van Dhr. Bezos.

De home recordings zijn een leuke toevoeging. Maar had er toch iets meer van verwacht.

De lp zelf klinkt waanzinnig mooi op deze remaster.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul McCartney - Flaming Pie, Archive Collection - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Paul McCartney - Flaming Pie, Archive Collection
De volgende release in de Paul McCartney Archives serie en Flaming Pie is een hele mooie die niet al te veel onder doet voor de albums die de Britse muzikant in de jaren 70 uitbracht

Ik grijp niet zo heel snel naar het latere werk van Paul McCartney, maar voor Flaming Pie ga ik vaker een uitzondering maken. Op Flaming Pie grijpt McCartney terug op zijn werk met The Beatles en op zijn oudere solowerk en het pakt fantastisch uit. Het album staat niet alleen vol tijdloze McCartney songs, maar het zijn bovendien McCartney songs van het hoogste niveau. De instrumentatie is prachtig, de productie is vakwerk en McCartney zingt als in zijn beste jaren. Nu ook nog eens fraai geremastered en voorzien van veel bonusmateriaal. Een bijzonder mooie en waardevolle uitgave in de toch al zo mooie Archives Collection.

Als ik een album van Paul McCartney uit de kast trek, speel ik meestal op safe en kies ik er een uit de jaren 70 of hele vroege jaren 80 (tot en met Tug Of War uit 1982 kun je nauwelijks een slechte keuze maken). In de jaren die volgden waren de albums van Paul McCartney van wisselende kwaliteit, maar naast albums die het vooral van momenten moesten hebben, maakte de Britse muzikant ook een aantal uitstekende albums, met name in de late jaren 90 en in het huidige millennium.

Egypt Station (2018), New (2013), Memory Almost Full (2007), Chaos And Creation In The Backyard (2005), Driving Rain (2001) en Run Devil Run (1999) waren stuk voor stuk prima albums, maar het beste albums in het tweede deel van de carrière van Paul McCartney is wat mij betreft toch Flaming Pie uit 1997. Het is desondanks een album dat ik nauwelijks heb beluisterd de afgelopen 23 jaar, tot vorige week een fraaie reissue van het album verscheen in de McCartney Archive Collection.

McCartney liet zich tijdens de opnamen van Flaming Pie naar eigen zeggen inspireren door het omvangrijke Beatles Anthology project, dat destijds net was voltooid. Het is hoorbaar, want meer dan op de meeste andere albums die hij in de tweede helft van de jaren 80 en de jaren 90 afleverde, hebben de songs op Flaming Pie een hoog Beatles gehalte. Flaming Pie is een ontspannen klinkend album, waarop Paul McCartney niet probeert te vernieuwen, maar vooral doet waar hij goed in is.

Ik had Flaming Pie al meer dan 20 jaar niet meer gehoord, maar direct vanaf de eerste noten van de hernieuwde kennismaking valt op hoe goed en tijdloos de songs op het album zijn. McCartney grijpt op Flaming Pie niet alleen terug op zijn beste jaren van zijn solocarrière en op de laatste jaren met de band die de geschiedenis van de popmuziek veranderde, maar weet ook een bijzonder hoog niveau te halen. De songs op het album dringen zich stuk voor stuk genadeloos op en na één keer horen zitten ze voorgoed in het geheugen. Geen loze bewering, want ondanks het feit dat ik Flaming Pie al zo’n 20 jaar niet meer gehoord had was het onmiddellijk een feest van herkenning.

Paul McCartney wordt op het album bijgestaan door een waslijst aan muzikanten, waaronder de nodige strijkers en blazers, maar ook topkrachten als Steve Miller, Ringo Starr en Jeff Lynne, die het album werkelijk prachtig heeft geproduceerd. De geremasterde versie klinkt werkelijk perfect en laat een glashelder geluid vol nostalgie horen.

Flaming Pie bevalt me veel beter dan verwacht en gaat nog heel vaak terugkeren. Liefhebbers van extra materiaal hebben van alles te kiezen, want de nieuwe versies van Flaming Pie variëren van uitgebreid tot zeer uitgebreid met voor de liefhebber een schat aan bonusmateriaal. Zelf beperk ik meestal tot het originele album en dat is ook in dit geval een uitstekende keuze (en een voordelige, want de meest luxe versie kost een klein vermogen). Ik ben vast niet de enige die Flaming Pie al tijden niet meer beluisterd heeft, maar ik zou het zeker weer eens doen. Uiteraard kun je hiervoor ook op Spotify terecht. Erwin Zijleman

Waterspout zal volgend jaar (want London Town en Back To The Egg zijn dan aan de beurt) vast wel bij dat album zitten.
Tenminste, als hij niet rare fratsen gaat uithalen zoals bij de Archives versie van Flowers In The Dirt...

Ik verwacht trouwens een schat aan tof bonus materiaal bij die twee. Er zitten veel juweeltjes tussen, soundtrack werk dat op de plank bleef liggen, etc.
Een hoop daarvan is op die zogenaamde Cold Cuts bootleg verschenen. Ik ga weer eens kijken of ik weer aan die LP kan komen. Heb het geript nog op m’n PC staan.

https://1.bp.blogspot.com/-qxe0FcbmlRc/XW6elSYCjrI/AAAAAAAABz8/AyEs4tlhYeEW6BcwU3vDG0bsEPQGTX-vgCPcBGAYYCw/s1600/Cold-Cuts-cover.jpg

De Deluxe box vond ik wat teveel van het goede, dus maar de 2CD versie aangeschaft. De home recordings zijn leuk om af en toe eens te draaien, maar het gaat me toch vooral om de 6 ‘nieuwe’ nummers. En die bevallen me erg goed.

‘Whole Life’ kende ik al van de versie met Dave Stewart (op de 46664 ep) en ook deze rauwe versie bevalt me goed. ‘C’mon down...’ is een kort probeersel met Linda. Had zomaar op zijn debuutalbum gepast. Ik begrijp dat ‘Looking for you’ en ‘Broomstick’ het album niet hebben gehaald, maar ik vind ze wel lekker. Vooral Ringo drumt heerlijk op dat eerste nummer. ‘Love come tumbling down’ en ‘Same Love’ komen overduidelijk uit de 80s, maar de productie kan niet verbloemen dat het sterkte tracks zijn en met een andere mix hadden ze niet misstaan op de albums van eind jaren 80 of begin 90.

Al met al mooie toevoegingen op voor mij zijn beste soloalbum.

Ik beschouw dit als Macca's beste solo-album. Ik laat de platen van Wings buiten beschouwing.
Veel nummers hebben het heerlijke Beatles-achtige geluid en gevoel. Sommige tracks zouden niet misstaan hebben op de LP "Abbey Road". Toch wel een knap staaltje van Sir Paul, want de legendarische band was op dat moment al 27 jaar uit elkaar...
De release van het album was een groot succes, met name in de VS en in het VK.

Beste nummers naar mijn smaak: "The World Tonight", "Young Boy (ook op single)", "Heaven on a Sunday", "Beautiful Night".
Geluidskwaliteit is zeer goed te noemen. Beslist '4,5' voor dit album uit 1997.

Samen met Memory Almost Full is Flaming Pie mijn favoriete Macca album. Uitstekende songs, gedreven en goed gespeeld. Used To Be Bad en If You Wanna samen met Steve Miller vind ik het fraaist. Somedays is ook briljant. En Young Boy, en, ach er staat geen zwak nummer op!