Paul McCartney - Flaming Pie (1997)

en zo blijven we aan de gang!!

Het doet me dan wel deugd Lennonlover dat je meest favoriete album ooit (Abbey Road) eigenlijk voornamelijk een McCartney project was

En dit album .. tja ik kan niks anders zeggen dan een topper !

Deze is zeker om van te smullen. Mooie plaat.

Was deze uitgebracht in de jaren 60, dan was ze al even klassieker als pak weg The White Album. zo simpel is dat

Ik geloof dat het meeste werk al uit het jaar 68 afstamt. McCartney was blijkbaar erg geinspireerd.

Ik zag deze gisteren voor €3,90 liggen, en had het gemiddelde hier al eens gezien, dus maar gewoon meegenomen.

Vrij goede plaat, en bij vlagen zelfs sterker dan Band on the Run. De muziek is boeiend en vaak ook catchy. Het drieluik Heaven on a Sunday, Used to Be So Bad en Souvenir vind ik echter verschrikkelijk. Maar 11 goede nummers van de 14 is lang niet slecht. Wel moet het gezegd worden dat het eerste deel (t/m Flaming Pie) wat sterker is dan het tweede deel van het album.

Wel jammer van die afgrijselijke hoes, maar dat telt uiteraard niet mee.

Laten we zeggen een 7.7, dus afgerond 4*.

Vanaf dit album heeft McCartney de smaak te pakken met het maken van sobere fraai geschreven liedjes . Hij is volgens mij uitgegaan van terug naar de roots . Met een gitaar op schoot en kijken wat er komt en zonder allerlei produktionele hoogstandjes .
Zodoende is dit niet alleen een sympathieke eerlijke plaat , maar ook zijn meest doeltreffende sinds heel lange tijd .

Ik heb het echt voor zijn "kleine" haast perfectie liedjes, zoals Somedays, Little Willow en vooral Caliko Skies, nummers die zich moeiteloos naast en tussen die kleine liedjes van hem uit zijn Beatlestijd kunnen nestelen; I've Just Seen a Face, Blackbird, Here, There and Everywhere, I Will of For No One.

McCartney is een meester in het maken van zulke "kleine" liedjes. Héél dit werk ademt frisheid, dit was een evergreen van een plaat van zodra hij uitkwam. Ook het lekkere Used to Be Bad, met Steve Miller is onovertroffen in eenvoud.

Na absolute misbaksels als "Give my Regards to Broadstreet" (herkauwen op lauwe en flauwe manier), Press To Play (halve muzikale ideetjes die verzuipen in overproductie en synthetisch geluid) en halfgeslaagde platen zoals Off The Ground en Flowers in the Dirt, was dit een ongelooflijke verademing voor fans van het eerste uur.
Ik had zo'n gevoel van "Yes, hij kan het nog!".
En dàt hij het kon! Ook zijn 2 recentste reguliere platen onder zijn eigen naam vind ik haast even meesterlijk dan dit album, dat ik echt als zijn allerbeste beschouw, zelfs sterker dan Band on The Run, dat ook al niet misselijkmakend was.

Zèlfs de hoes was er "boenk op!". "Boenk op!" is Vlaams voor een schot in de roos.

Een ongelooflijke verademing voor de fans van het eerste uur.
Zo luidt de conclusie van Father over Flaming Pie.
McCartney zelf , na het beluisteren van het resultaat in de studio: als dit geen sterk popalbum is dan weet ik het niet meer !
Ook McCartney zelf beseft het dus !

Flaming Pie bezit sfeer , hartstocht en prachtige liedjes .
Weg met de gekunsteldheid , halfgebakken en nietszeggende songs of op zijn best het gevoel dat je bekroop van: het is het net niet.
Ja , Father , Flaming betekende een ongelooflijke verademing.
Zeker voor de fans van het eerste uur !

Nooit geweten, maar net erachter gekomen. Het nummer Little Willow is door opgedragen aan de kinderen van Ringo Starr en diens ex vrouw Maureen Cox, die in 1994 overleden is aan leukemie. Een mooi, liefdevol eerbetoon, vind ik.

Dit album doet zeker niet onder voor albums van The Beatles, waar ik recentelijk ook meer bekend mee ben geraakt. Het zou zelfs kunnen dat ik 'Flaming Pie' beter vind dan welk Beatles-album dan ook, aangezien daar naar mijn ervaring altijd wel een paar flauwe nummers op te vinden zijn. Bovendien trekken de merkwaardige instrumenten op deze plaat me heel erg. Over het geheel genomen is het toch de grote, dromerige gevoeligheid, gevat in breekbare melodieën, die het voor mij doet.

Geniaal album! Beautiful Night is na mijn mening één van de beste nummers aller tijden! Doet zeker niet onder aan de beatles! Er doen er ook een paar mee! Verder zit het album ook erg sterk in elkaar. Deze moet je gewoon hebben als muziek liefhebber.

Ik ben blij dat ik deze man woensdag (9 december) weer ga bewonderen!

Helemaal mee eens...

Misschien enigszins toch geinspireerd door de 3 anthologies, want dit had net zo goed een Beatles album kunnen zijn.

Een van Macca's beste werkjes!!

Berichten verplaatst naar The Beatles

Wegens herwaardering (vooral van de track Heaven On A Sunday!) een puntje hoger; wat kan deze man muziek maken!!

Heerlijke plaat mooie teksten en inderdaad de muziek word op deze plaat nooit te zoet. Prachtige nummers komen langs pfff wat een cd. Hoogtepunt bijna alle nummers ha! Somedays/ heavens on a sunday die daar nog eens boven uit steken kippevel.

Sfeervol album. Heerlijke meezingers, ook. Alleen jammer dat ik niet zo goed kan zingen....

Ach, dat geeft niets, Riccioni! Daar trek ik me ook niets van aan!!

Overigens, een nummer als Somedays zou in mijn ogen absoluut niet misstaan op Rubber Soul of Revolver.

Mee eens, zou op Revolver mooi gepast hebben naast Here, There and Everywhere en For No One.

Ben ik het niet helemaal mee eens. For no one en Here there and everywhere is jongenmannen romantiek en liefdesverdriet, onschuldig en lief, terwijl Somedays oudere herenleed is. Het nummer gaat over de toen zieke Linda. Ruw en pijnlijk en verdrietig. De nummers zijn allemaal erg mooi maar beslaan een hele andere levensfase.

Zpjuist beluisterd, idd een prima cd 4*

Tekstueel heb je natuurlijk gelijk devil-hunt, ik vergeleek het muzikaal.

Ik vergeleek het ook puur muzikaal. Dus mijns inziens past het prima op Revolver. Muzikaal gezien.

Wat betreft McCartney kon ik het altijd wel af met een verzamel plaat. (ik had gewoon meer met John solo) En ik heb me één keer mee laten slepen met de media, en ik kocht Flowers In The Dirt, toen wist ik het echt zeker... ik koop er nooit geen meer.

Door de medewerking van Jeff Lynne was ik toch genoodzaakt om deze aan te schaffen, en wonder boven wonder vind ik 'm nog goed ook, alle tracks zelfs. Ik vind/vond deze plaat zelfs zo goed dat ik ook de opvolger kocht..... die vond ik dan weer zo goed dat ik niet alleen meer weet wat de titel was, maar weet nog geen eens waar dat album gebleven is, ergens voor als onderzetter gebruikt denk ik...

Er streek een veels te enthousiast pakketje vandaag neer in mijn huis, en daar zat een sealed exemplaat in van dit album. Gekocht in 1997, en altijd dichtgelaten.
En.. Ik!? Heb de folie ervan afgescheurt, de plaat aanzienlijk in waarde doen verlagen, en heb toen als eerste persoon de pannekoek mogen zien! Morgen ga ik hem draaien, of overmorgen of wat dan ook. Ik moet er wel zin in hebben!

Wat blijft dit toch een rete goede plaat. Goed er staan een paar mindere op. Maar het is vooral de eenvoud van deze macca plaat die me zo aanspreekt. Zover je over eenvoud kunt spreken natuurlijk. Maar toch als je dit verglijkt met zijn oude betere solo/wings werk ram of band on the run bijv dan is de aanpak veel eenvoudiger. En dan toch die song diepte krijgen teminste volgens mijn ietswat dove oortjes vind ik gewoon erg erg knap. Ik ben macca de laatste tijd veel aan het draaien maar dit vind ik toch net iets beter dan zijn ander beste werk. Af en toe verfoei ik de beste man maar deze cd heb ik hoog in het vaandel staan. Grappig om te concluderen dat ik op pie juist zijn rustigere nummers weet te waarderen. Iets wat niet al te vaak gebeurd bij mijn macca smaak. Neem nr 8 tjee daar kun je alle kanten mee op. Dat vind mijn moeder mooi daar kun je mee ontbijten of het strand mee opgaan of alleen draaien.

De beste macca plaat vind ik

De hoge waardering voor dit album gaan aan mijn begrip voorbij. Zelf ben ik heel makkelijk met het uitdelen van 4 en 5 sterren als iets me grijpt, maar dit album heb ik met lichte tegenzin een paar keer afgeluisterd.
Er staan een paar redelijk mooie nummers op die me doen verlangen om andere nummers van McCartney weer op te zetten. Verder klinkt het me erg obligaat in de oren (misschien wel obladi-obligaat...) met zelfs een paar bluesdeuntjes die echt nergens over gaan.
McCartneys stem gaat wel een paar keer los wat heel fijn is om te horen.

Misschien is het probleem van artiesten met een reputatie en levende-legende-vorming als Paul McCartney dat er weinig mensen om hem heen zijn die echt kritisch zijn op de kwaliteit van de liedjes. We zijn allemaal blij als er nieuw werk verschijnt van iemand die ons in het hart geraakt heeft. Des te groter is de teleurstelling als de magie echt gebonden blijkt te zijn aan dat andere album, dat andere liedje, die andere groep ,met die drie andere gasten die McCartney wel scherp konden houden. Dit geldt natuurlijk evenzeer voor Lennon en Harrison die begin jaren zeventig wat beter uit de startblokken kwamen met hun post-Beatles albums.

Nee, dit album doet het niet voor mij. Ik zal het ook niet meer draaien. Er is namelijk genoeg goed McCartney-materiaal dat het verdient om nog een keer beluisterd te worden.
Paul is dood, en zou met pensioen moeten gaan.

Belachelijke opmerking! Juist alle studioplaten vanaf deze zijn méér dan de moeite waard. Ik ben blij dat Paul nog onder ons is !!

je moet de conclusie van een argumentatie ook niet als oneliner gebruiken

^ Klopt, maar ik vraag me op basis van je reactie bij dit album en bij 'Ram' wel af wat je dan wél verwacht van McCartney. Want die twee albums behoren toch écht bij de toppers uit zijn solowerk.

Het solowerk van McCartney raakt me niet zo heel erg. Ik vind het wel vaak bewonderenswaardig en ook stelt hij zich wel heel kwetsbaar op voor een artiest met zo'n groot verleden.
In dit album hoor ik geen meesterwerk, hoor ik niet de constante passie en urgentie die McCartney wel in zich heeft of heeft gehad, getuige de vele goede nummers die hij in al die jaren na het uiteenvallen van de Beatles heeft opgenomen. Die nummers staan alleen niet op dit album...