Jeff Lynne's ELO - Wembley or Bust (2017)

Leuke cd .

Ow ja joh? Vertel...

Okee, okee, over het album dan maar weer.

Ben ik de enige die hier fade-outs hoort aan het eind van ieder nummer? Wat is dit voor onzin? Dat je een tape mee laat lopen voor de effectjes en de stemmetjes en de choirtjes, prima, accepteer ik. Maar fade-outs? Op een live album? Come on! Peleeeeeaaaaaase...

Dit heb ik gevonden op internet over fadeouts bij live albums , ik Ben het overigens wel met je mee eens dat het gevoel van een live album wel minder wordt maar dat neemt niet weg dat dit een super goed live album is: Sometimes songs come to a ragged conclusion, or technical problems mar part of the song. Fades during the music on live albums almost always conceal some kind of mistake.

Fades during applause usually indicate some kind of extended break between songs (for tuning, brainless patter, etc.) Or, more likely, songs from multiple shows/sources being presented as a single performance. Sometimes live albums include cleverly concealed studio tracks and/or rehearsal tracks and/or soundchecks.

joko150 zal allicht een goeie verklaring gegeven hebben, maar wat me ook opvalt: ik zag donderdag de concertfilm in (Belgische) avant-première, en daar worden de beelden van het concert regelmatig onderbroken voor interviews en backstage-beelden; misschien heeft dat daar ook wat mee te maken ?

De film is een plezier om te zien, de cd een plezier om te horen. Gelukkig nauwelijks werk van na 1980, toen ELO me niet echt meer kon interesseren. Twilight en When I Was A Boy vind ik dan ook een paar minder goeie nummers. Minder vanzelfsprekend, maar wel heel fijne songs op de setlist: Handle With Care (Traveling Wilburys, toch in de eerste plaats een nummer van George Harrison) en Xanadu.
De opnamekwaliteit is uitstekend, wat niet altijd evident is in een grote zaal of een stadion (een van de minder geslaagde is imho Doe Maar - Hees van Ahoy waar de weergalm van de zaal nooit weg is); de beelden van de film zijn heel mooi, met aandacht voor alle muzikanten op het podium; en de breaks zijn niet te talrijk en niet overbodig lang uitgesponnen.

Twee kleine minpuntjes.
In de film worden af en toe een paar net iets te enthousiast springende/lachende/dansende fans getoond; ik heb een donderbruin vermoeden dat dat hier en daar opgezet spel is. (En dat terwijl de gemiddelde leeftijd van het publiek toch wel ergens ronde de 60 moet liggen.)
En, niet echt een minpunt, het is gewoon een donderbruin vermoeden: volgens mij zingt Lynne niet op "10538 Overture". Mijn oren zeggen dat z'n stem daar net iets anders (helderder) klinkt, én het is de enige song in de film waarbij je de background zanger geen enkele keer in beeld krijgt... Het is een vermoeden.

Verder zou ik nog denken dat Jeff Lynne hier heel erg naar uitkeek en heel blij mee was. De nood aan een bevestiging van het feit dat hij deel uitmaakt van een select groepje van mensen die muziekgeschiedenis geschreven hebben. Het is hem gegund, hij hoort daar wat mij betreft zeker bij.
Bovendien komt hij op geen enkel moment pretentieus over, wel blij en voldaan met het ganse opzet van "Wembley Or Bust".
Ik had soms zelfs het gevoel dat hij niet goed wist hoe zich op het podium te gedragen: zo steekt hij na bijna elk nummer 1 of 2 duimen omhoog naar het publiek: nogal droog en stereotiep bij zo'n groot evenement. Een soort van introversie die hem tot op zekere hoogte afremt ?

Legendarische band, sterke cd, absolute aanrader. Als hij nu nog eens naar de Melkweg en de AB komt, is 't helemaal af.

Zelden een live album gehoord met zo'n slechte editing.

De muziek is prima maar het gehele live gevoel wordt volledig om zeep geholpen door de mega slechte editing. Wat dacht men hier nou bij? Weg dat publiek, we gaan er een studioplaat van maken?

Enorme teleurstelling bij een product waarvan ik hoge verwachtingen had.

De muziek is prima maar het gehele live gevoel wordt volledig om zeep geholpen door de mega slechte editing. Wat dacht men hier nou bij? Weg dat publiek, we gaan er een studioplaat van maken?

Enorme teleurstelling bij een product waarvan ik hoge verwachtingen had.

TIP: Het is misschien aan te raden om je instellingen van je installatie aan te passen.
Ik kreeg ook in eerste instantie een behoorlijke tik in mijn gezicht toen ik deze live-registratie ging beluisteren, het klonk van geen kant.
Als je de dvd of blu-ray afspeelt moet je bij de instellingen van je speler kijken naar de uitgang van je HDMI-kabel. Deze kan je namelijk instellen of op "bitstream" of op "PCM". Grote kans dat deze op "bitstream" staat ingesteld, maar moet "PCM" zijn. Dit is namelijk een "Dolby True HD" uitvoering en dat verlangt de PCM uitgang.
Tja, dan gaat er een wereld voor je open (in ieder geval bij mij). Sprankelend en dynamisch, in een woord fantastisch!
Ik hoop dat jij wat hebt aan deze tip, succes!

Mijn klacht betreft de 2CD. De blu ray moet ik nog bekijken.

Beter dan Boenga kan ik het niet verwoorden.

Hoewel het concert beslist een visueel aantrekkelijk spektakel is, heb ik destijds toch gekozen voor de 2CD-variant en ga puur voor het geluid dat de 16bit/44,1kHz compact disc te bieden heeft.
En dat is geluidstechnisch niet gering. Het klinkt allemaal heel smakelijk. Jeff Lynne, die ook voor zijn feestje was uitgenodigd, moet versteld gestaan hebben hoe deze muzikanten hier live een heel oorspronkelijk ELO geluid reproduceren. Bijna eng hoe dicht het de originele albumversies nadert.

Heel af en toe komt leadzanger Jeff wat schuchter over, merk je een kleine hapering bij de inzetten, maar dat zal niemand in het tjokvolle stadion gemerkt hebben. Een prachtig concert en een heel representatieve setlist. Natuurlijk, de onvermijdelijke Mr.Blue Sky, maar toch ook Rockaria, een erg fraaie Showdown, 10538 Overture en Roll over Beethoven. Ook leuk: Handle With Care van de broertjes Wilbury.

Een perfect geluid, een 69 jarige in hun midden die er doorgaans echt niet van houdt in het zonnetje gezet te worden. Een 'tribute', een terugblik die doet vermoeden dat we hier met elkaar afscheid namen van een tijdperk. Een uniek moment dus.