King Crimson - The Power to Believe (2003)

Was voorganger "The ConstruKction Of Light" een lichte teleurstelling, "The Power To Believe" is een prachtig album.
Het spelen in het voorprogramma (!) van Tool heeft een behoorlijke invloed gehad op het geluid want de heren trekken af en toe flink van leer (werktitel was 'Nuovo metal"). Een modern klinkend album (en dat na een spanne van ruim 30 jaar), niet in het minst door het veelvoudig gebruik van electronische drums door Mastellotto.
Een volwaardig King Crimson album dat best een nieuw (lees: jong) publiek had kunnen trekken. Maar goed, welke hippe dude luistert naar een ouwe lullen band als King Crimson! Shame...

Prachtige plaat, 1 van hun betere platen gegarandeerd.

Stevige rockmuziek!

khjeb deze stukgedraaid

wil um nooit meer horen

goed wel, maar niet des King Crimson's als je het mij vraagt

voor mij kan deze zeker naast de grote albums van king crimson staan.
Ik draai hem nu ook het meest van al
mijn favoriet nummer--> facts of life
en Happy With What You Have to Be Happy With

De beste King Crimson plaat die ik ken!
Echt verslavende muziek, prachtig de combinatie met elektrische drum en toch trouw aan hun oude rouwe sound. De teksten zijn echt geniaal.
Het hardere werk wordt afgewisseld met het zachtere nummer eyes wide open en the power to believes. Lang geleden nog zo een originele, verslavende muziek gehoord. ondergewaardeerd!!!

Een geweldige plaat voor iemand wiens vader zijn hele leven niets anders deed dan naar deze plaat luisteren... Happy With What You Have To Be Happy With is een nummer wat niet alleen zeer aanstekelijk is, het getuigt ook van de genialiteit van King Crimson.. Nu meerdere keren beluisterd, maar er komen nog meerdere beurten aan

Sterk na al die jaren nog met zo'n album aan komen zetten Maakt me toch nieuwsgierig naar het oudere werk, maar gelukkig hoef ik dat niet te kopen, ik hoef alleen maar even King Cr.. tegen mijn vader te zeggen en hij staat al met een plaat of 20 in zijn handen

hoezo sterk na al die jaren?

wat mij betrefd is crimson nooit zwak geweest, geen enkele plaat

Ik denk dat je het even verkeerd opvat: ik ken geen enkele band die jaren na hun hoogtijdagen nog zo'n goed album weten te produceren.. ik vind het dus sterk dat ze zo constant qua niveau zijn

Het was dus een groots compliment, ik heb namelijk ook wel eens wat uit de jaren 90 gehoord, en dat klonk ook allemaal heerlijk

Mijns inziens vooralsnog de enige plaat van King Crimson die zich tot op zekere hoogte kan meten met het Heilige Drieluik.

Discipline, Beat, ToaPP of Larks', SaBB, Red?

Discipline, Beat en Three Of A Perfect Pair vormen een drieluik, terwijl Larks' Tongues In Aspic, Starless And Bible Black en Red hét Heilige Drieluik zijn.

Larks' Tongues In Aspic, Starless And Bible Black en Red vormen een drieluik, terwijl Discipline, Beat en Three Of A Perfect Pair hét Heilige Drieluik zijn.

Helemaal mee akkoord. Gave nummers die me niet zelden aan Tool doen denken! Beginnen met 3*

Dit is mijn favoriet tezamen met Red, heb ze nummers van de plaat horen spelen op North sea jazz, indrukwekkend en eclectisch. Robert Fripp maakt helaas geen contact met het publiek maar staat/zit als een dirgent op het podium. Het viel me op dat nieuwsgierige mensen binnen no time weer vertrokken, een duidelijk geval je houdt van ze of je snapt er niks van. Jongeren die Tool, Porcupine tree of Pain of salvation mooi vinden zouden eens naar deze plaat moeten luisteren.

wat een onzin zeg, hijs steengoed en niet stuk te krijgen

steengoeie cd van fripp en zijn bende uitmuntende muzikanten , dikke aanrader voor wie van instrumentale rock met een beetje jazz houdt maar bovenal goed gek is van een enorm gevoel om te experimenteren

ook klereherrie kan magisch zijn

in het geval van crimson zeker

Hier ben ik nu ook wel erg benieuwd naar, maar ligt deze een beetje in dezelfde lijn als Thrak, Of is dit toch wel een stuk anders dan Thrak?

in het verlengde van thrak maar iets minder , maar toch nog heel goed !!!

Zonder Bruford en Levin, dus minder hectisch.

Mastelotto en Gunn moeten hier in hun eentje Fripp en Belew begeleiden.
Het gaat ze goed af.

En nu nog even het live album ElecKtric van deze tour beluisteren. Deze studio plaat ken ik niet, maar dat live album is werkelijk grandioos.

Dit album is redelijk stevig en beetje experimenteel. Ik vind het samen met Red en Discipline hun beste.

Juist gezegd.

Ik vind deze plaat zelfs een soort samenkomst van die beide stijlen.

Bijzonder geroemd hier, dus als KC adept weer eens geprobeerd.

Toch afgezet: heerlijke muziek, maar die schreeuwerige stem van Belew vind ik gewoonweg verschrikkelijk. Kan er niet naar luisteren, maar de instrumentale stukken zijn op hoog niveau. Ik had al problemen met Belew vanaf Discipline, maar het is van de regen in de drup. In het begin was er nog wel een humoristische component aan die aansloot bij de puntige songs van bijv. het album "Beat", maar dit vind ik sfeerloos en zonder diepte en dus schreeuwerig en misplaatst.

En dat terwijl KC een reputatie had met fantastische zangers: Greg Lake vind ik heeft één van de mooiste stemmen ooit en ook John Wetton's stem vond ik perfect bij de muziek passen, echt een toegevoegde waarde, hier een noodzakelijk (?) kwaad. Jammer.

King Crimson. Een band die in 1969 gelijk het legendarische debuutalbum In the Court of the Crimson King uitbracht, maar het daar zeker niet op hield. Er waren line-up wisselingen, bij Larks Tongues in Aspic was zelfs de hele band veranderd, behalve Robert Fripp. Het laatste album van de band is The Power to Believe uit 2003, wat weer erg anders is, de band klinkt niet gedateerd, maar klinkt erg modern en ben benieuwd of dat me bevalt.

Elektronica is dus een ding wat erg veel gebruikt wordt op dit album, vooral met de drums. Af en toe heeft het album een erg onheilspellend sfeertje en echt normale gitaarriffs kom je niet tegen, de gitaarpartijen zijn erg apart. Het eerste minpunt van het album vind ik in Elektrik, het nummer is veel te lang, dat had echt een stuk korter gemogen. Maar die stem van Adrian Belew vind ik niet echt lekker, en op het nummer Facts of Life zit echt veel te elektronica en daar vind ik niet veel aan. Ik vind dat niet echt bij elkaar passen.

Nee, deze Crimson kan me niet bekoren, ik waardeer het dat ze weer iets compleet anders doen, innovatief zijn ze zeker, maar ik vind er echt niks aan. Ik heb liever de Crimson van In The Court of the Crimson King, Larks Tongues in Aspic en Red. 2,5 ster, maar ik geef nog 0,5 ster bij voor dat deze band nog steeds bestaat en nooit hetzelfde blijft.

King Crimson weet als collectief altijd goed met de tijd mee te gaan zonder zijn eigen Identiteit te verliezen. Eigenlijk verbazingwekkend dat mannen van ruim in de 50, nog zo erg van leer kunnen trekken. Meestal beginnen dan de zelfbeschouwende, maar vooral rustigere albums te komen. Vanaf Thrak(1995) maakt bandleider Fripp er echter een kunst van om nog harder te scheuren dan het heilige jaren 70 werk. En dat jaren 70 werk was, zeker als je het soms afzet tegen de tijdsgeest, al knetterhard. Dit album zit op momenten verbazingwekkend dicht bij metal. Het verbaast me ook geen moment dat de werktitel van dit album Nuovo metal was.
-
Daarnaast is het ook het meest elektronische album van KC tot nu toe. Ook de King Crimson van de jaren 80 experimenteerde met onder andere elektronische drums. Bij dit album is met name het drumwerk overgoten met elektronische effecten. Daarnaast zijn de nummers hier weer heerlijk puntig. Ook het stemgeluid van Belew doet terugdenken aan de jaren 80.
-
Daarmee komen we al gelijk op een aangehaald kritiekpunt.: de stem van Belew. Volgens een gerespecteerde MuMe’er zou deze schreeuwerig en misplaatst zijn. Al geeft hij ook gelukkig toe nooit erg enthousiast te zijn geweest van zijn stemgeluid. Natuurlijk, Belew schreeuwt af en toe wel op dit album, maar dat is verre van misplaatst. Kijk maar eens naar facts of life. Het nummer lijkt het zelf uit te willen schreeuwen met zijn claustrofobische dichte instrumentenmix. But I degress
-
Hoewel ik op het vorige album hem nog niet zo sterk vond, is drummer Pat Mastelloto hier echt op momenten geniaal. Vooral mijn lievelingsnummer op dit album, dangerous curves, is een geweldige showcase voor zijn talenten. De spanning wordt haast ondragelijk hoog opgevoerd. Onverbiddelijk opbouwend naar een climax.
-
Geen Crimson album is compleet zonder een jamtrack. The power to believe part 2 vervult deze rol uitstekend. Doet erg denken aan het solowerk van Fripp (frippertronics), maar dan iets ritmischer. Ook doet het nummer ietwat oosters aan. Zeker een van de topnummers.
-
Een lekker electronisch, maar ook ruig album van KC. Heerlijk modern, maar ook erg veel referenties aan het jaren 70 en 80 werk van de band. Iedere KC Adept zou zich geen buil moeten vallen aan dit kunstwerkje. Sterker nog het is het beste album van KC sinds Red. Met name Belew en Pat, irritante achternaam, Mastelloto, lever topwerk af. Een van mijn favoriete KC-albums
-
4.5*

paar jaar geleden helemaal stuk gedraaid

nu na het lezen van je review dangerous cures in de speakers

verbazingwekkend hoe crimson na al die jaren nog steeds weet te raken, en hoe

knappe plaat

Danke Malle. Bij mij staat Fripp samen met Zappa,Oldfield en Hammill op eenzame hoogte.

Hamill?

Ik vergeet altijd die tweede M for some reason, maar je begrijpt wie ik bedoel!