King Crimson - The Power to Believe (2003)

King Crimson. Een band die in 1969 gelijk het legendarische debuutalbum In the Court of the Crimson King uitbracht, maar het daar zeker niet op hield. Er waren line-up wisselingen, bij Larks Tongues in Aspic was zelfs de hele band veranderd, behalve Robert Fripp. Het laatste album van de band is The Power to Believe uit 2003, wat weer erg anders is, de band klinkt niet gedateerd, maar klinkt erg modern en ben benieuwd of dat me bevalt.

Elektronica is dus een ding wat erg veel gebruikt wordt op dit album, vooral met de drums. Af en toe heeft het album een erg onheilspellend sfeertje en echt normale gitaarriffs kom je niet tegen, de gitaarpartijen zijn erg apart. Het eerste minpunt van het album vind ik in Elektrik, het nummer is veel te lang, dat had echt een stuk korter gemogen. Maar die stem van Adrian Belew vind ik niet echt lekker, en op het nummer Facts of Life zit echt veel te elektronica en daar vind ik niet veel aan. Ik vind dat niet echt bij elkaar passen.

Nee, deze Crimson kan me niet bekoren, ik waardeer het dat ze weer iets compleet anders doen, innovatief zijn ze zeker, maar ik vind er echt niks aan. Ik heb liever de Crimson van In The Court of the Crimson King, Larks Tongues in Aspic en Red. 2,5 ster, maar ik geef nog 0,5 ster bij voor dat deze band nog steeds bestaat en nooit hetzelfde blijft.

Gemengde gevoelens, zoals wel vaker bij deze band waarmee ik een haat/liefde-verhouding heb. Ik heb mateloze bewondering voor Fripps geluidsmagie die in combinatie met Belew en de wijdse ritmesectie een unieke sound oplevert, en heel veel respect voor zijn rusteloze zoeken naar nieuwe soundscapes en zijn artistieke onbuigzaamheid (en sinds zijn corona-maaltijden met Toyah ook voor zijn gevoel voor humor). Maar het "metalen" gitaargeluid dat zo wordt voortgebracht vind ik uiterst onaangenaam; het schuurt gewoon aan mijn oren en maakt een kille indruk, zodat ik naar nummers als Level five, Facts of life en Happy (enz.) gewoon niet kan (en vooral ook niet wíl) luisteren. Als het mooi is is het meteen ook héél mooi, zoals het zeldzaam spannende Dangerous curves (een eerbetoon aan Toyah? ), en Eyes wide open en The power to believe II zijn eveneens sterk, maar voor de rest overheerst de bewondering en de tegenzin toch boven de genegenheid en het genieten.