ISLAND - Feels Like Air (2018)

Try is de eerste single. Moest eerst even wennen, maar nu is is binnen .
5 maanden wachten tot de releasedatum is wel veel. We hebben geduld.

The Day I Die als 2de single. Dat gaat helemaal goed komen.

Lekker plaatje!

ISLAND - The Day I Die (Official Video) on Vimeo

Zeer fijne track! Ga ze op Motel Mozaique zien dit jaar, naast SOHN en Ivo Dimchev, erg benieuwd!

Ik vindt het heel grappig, die matig gekozen bandnaam, lijkt op andere bestaande groepen, en als zoekterm op de digitale snelweg volledig stuurloos. Maar gelukkig gaat het om de muziek. Na 2 verrassend leuke EP's en een status als opkomend Brits talent, is er nu een heel album.

Waarom vindt ik dit zo overweldigend goed? Het zal wel de combi zijn van de juiste pijlen die allemaal doel raken. De kern is de zangstem, vol passie en emotie, rauw en zacht tegelijk. Rollo zingt met z'n doorleefdheid en gemak; je vraagt je af hoe oud is die gast. En dan komen dit soort teksten voorbij:
Cynische cryptische teksten, maar de fanatieke zang zuigt je door elke song heen.
Het is een fragmentarische sound, waar alles los van elkaar gespeeld lijkt te worden; bijna minimalistisch. Weglaten van overbodige noten lijkt wel een doel opzicht. Halverwege een song geheel stil vallen, of rockend uithalen, alles is mogelijk.
De songs klinken bedriegend eenvoudig, relaxt ritmisch met een melancholische ondertoon, maar nooit sentimenteel. De gitaarsolo's van Jack zijn helder, open en puntig. bluesy, rockend of tokkelend. De vaak hoge gitaartonen zijn een strak tegenwicht voor Rolo's rauwe, diepe stem. Ze versterken mekaar.
Geloof dat ik zo wel veel woorden nodig heb voor de Waarom-vraag. Een review per track:

Eerst de 3 singles samen gegroepeerd aan begin van het album. De albumtracks komen later wel.
Something Perfect, Moth & God Forgive:
De eenvoud van een goede gitaarsound en een doordringende zanger: Lekker!
Interlude:
Nix geen intermezzo. gewoon een rustpunt gebaseerd op die ongewoon goed klinkende gitaar van Jack. Instrumentaal? Verrassing.
Horizon:
Al bekend als openingssong tijdens concerten, met meer nadruk op een drumloop en even minder gitaar.
We Can Go Anywhere:
De hele song staat in het teken van de titel. Waar willen we naar toe vraagt elk instrument zich minuten lang af. Laat ik het maar zeggen: naar een zorgvuldig opgebouwde ontlading. Smashing brilliant, zeggen ze dan in de UK.
Feels Like Air:
Zeer terecht ook de albumtitle. Maakt direct indruk met het bluesy instrumentale slot, waar gitaren en bas volledig los kunnen gaan.
Lilyflower: Een lullaby tot slot.

Nieuwe bands worden altijd direct vergeleken met andere acts. En ik zou het niet weten waar ISLAND op lijkt. Dat eigen geluid verklaard wellicht waarom ik ben ingepakt. Of is het die verrassend frisse sound en strakke composities. Songs hebben ook consequent een fatsoenlijk uitgewerkt begin EN slot; weer pluspunten.

Mijn eerste kennismaking met ISLAND was bij een concert waar ze gewoon voorprogramma waren, waar bij de hoofdact beetje flets afstak. Op dus op naar volgende life confrontatie met het nieuwe werk, want op het podium klinkt ISLAND met meer power, die in de studio niet altijd mogelijk blijkt. En dan heb ik gelukkig toch nog een kritiekpunt te pakken, die niets af doet aan dit super fijne debutalbum.

Dit valt mij ook meteen op, singles klinken erg fris en idd een eigen geluid. Heel erg benieuwd naar dit album!

De band Viola Beach uit de dood herezen met een nieuwe sound? Zo klinkt het bij vlagen wel.

Intrigerend plaatje. "Fris" is hier inderdaad 't juiste woord!

Het is niet baanbrekend allemaal, maar het is wel een lekker indie plaatje, een goed debut.
en ''fris'' is zeker het juiste woord.
Ik moet de drummer wel echt props geven, er zijn behoorlijk wat leuke originele beats en fills op deze plaat.

Die hoes doet me direct aan een hit van Tom Petty denken. Grappig dat soort dingen. De muziek van Island doet me aan van alles en nog wat ten tijde van de new wave en ver daarna denken. Opnieuw een nieuw bandje van de Britse eilanden dat het lekker doet. Een zanger met een lekker rauw randje op zijn stem, die aan een heleboel zangers uit de rock en Britpop doet denken. Muziek met een badkamer vol galm op de gitaren die lekkere partijen tegen elkaar uitspelen. The Edge voorop en velen daar achter. Heerlijke muted noten en langzaam gespeelde noten en akkoorden. Het klinkt allemaal heel prima.

Maar, er zit heel weinig origineels aan Island en hun album Feels Like Air. Die titel is heel gevaarlijk. Wie heeft weleens lucht gevoeld? Als zodanig helemaal niet. Ja, tegen de wind in fietsen, dat zorgt voor een hoop weerstand.

Gelukkig hoef ik dat pad van vergelijking niet te vervolgen. Daarvoor is Feels Like Air een te leuke plaat. Daar moet ik wel een, nogal aparte, constatering aan toevoegen. Ik vind de plaat beter als ik hem achter elkaar draai. De eerste keer is tot nu toe altijd licht tegenvallend, maar toch leuk genoeg.

De heisa hierboven begrijp ik niet helemaal. De heisa plaat van jong en U.K. is dit jaar toch echt van Shame, 'Songs Of Praise'. Dan is Island toch meer Hurricane 1 en niet Oasis. Heel verdienstelijk, maar (nog) op zoek naar iets eigens.

En ja joko150, die drummer was mij ook opgevallen

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Geweldig te lezen hoe uiteenlopend muziek beleefd kan worden. Van prut, via gematigd positief tot aan mijn sterwaardering. En hoewel ik de kritiekpunten best begrijp, ben ik tegelijk totaal anders gestemd. Ik zocht ook naar vergelijkingen en moet concluderen dat er geen enkele aannemelijke naam voorbij is gekomen. Toont m.i. ook aan dat Rollo, Jack, Wolfe & Toby nauwelijks begrepen worden. Geef direct toe dat ze er zelf alles aan doen om de bedoeling vaag te houden, met een vage mix tussen rock & pop en wonderlijk abstracte teksten, die ook al geen houvast bieden.
Het album heeft een doorlopend concept: De vrijheid van autorijden, een dagdroom naar het avontuur. Dat andere de hoes aanzien als een vrij val in het luchtledige; is om het even. Ander onderdeel van het concept: Tracks lopen muzikaal in elkaar over (Interlude > Horizon) en dan weer tekstueel (Try > Day I Die) (Feels Like Air > Lilyflower).

Ik heb een extreme click met ISLAND, tot stand gekomen bij concerten. Het hoe en waarom begrijp ik ook niet hoor, dus dat iedereen iets anders voelt, mag. Was in November ook bij het album release concert, waar ze Feels Like Air integraal speelde. En daar zit de crux. Dat Livegevoel vertalen naar een studiogeluid is niet overal gelukt. Tegelijk vindt ik dat het 2 onvergelijkbare uitersten mogen zijn. Ik kan genieten van beiden.

Ten slotte las ik dat omwille van de snelheid van een recentie het aantal luisterbeurten beperkt was gebleven tot 3. En dat de toon van de tekst bepaald was bij de eerste turn. Zal dan dus ook maar vertellen dat ik single Try bij eerste beluistering nix vond en dat ik pas na 10x iets begon te begrijpen van de geniale openheid tussen de noten. Want dat is wat de title betekend: Het gevoel van lucht. In de meest ruime zin; Muzikaal en op reis.

Wat is dat toch met bandjes die menen hun naam in hoofdletters te moeten schrijven? Het gebeurt steeds vaker. Een trend? Je groter voordoen dan je bent? Wie het weet mag het zeggen.

Maar daar gaat het hier verder niet over. Het was de hoes die mijn aandacht trok. Sterk in eenvoud wellicht? Altijd goed als album artwork het doet, want qua muziek had ik er nog helemaal niks van gehoord. De singles zijn aan me voorbij gegaan.

En dan valt de rauwe stem op (doet me soms een beetje aan die van Finn Andrews van The Veils denken op sommige momenten), het britpop geluid en de sprankelende gitaar. De gitaar die het toch net boven het niveau 'ach weer zo'n bandje' weet te tillen. Ja, natuurlijk is het ook zonder de kenmerkende gitaar 'weer zo'n bandje', maar iets is toch blijkbaar wel prettig. En dat terwijl een eerste, vluchtige beluistering van de singles op YouTube me nu niet direct over de streep trokken.

Het album in z'n geheel en op het gemak beluisteren was de juiste manier om echt wat meer indruk te maken. Geen indruk in de zin van verrassing, wel over de frisheid ervan en de uitstekend in het gehoor liggende nummers. Typisch zo'n album waarvan je denkt 'doe nog maar een rondje', en dat is knap voor muziek dat aanvankelijk helemaal niet zo hemelbestormend lijkt te zijn. Is het ook niet, maar fijn is het wel degelijk. Eerlijk is eerlijk: meer nog dan ik aanvankelijk dacht.

Dit is wel weer zo'n band waar je er al genoeg van hebt en dan heb ik het meer over de sound en niet speciaal de zang. (Banfi, Foals, The Maccabees etc.) Al valt deze band qua totaalpakket wel meer op. Moth is trouwens wel een fantastische track! heerlijk die ritme.

Akoestische versie van Try :

ISLAND - Try | Mahogany Session

Erg fijne debuutplaat. In het begin was ik bang dat hun sound op dit album te eenzijdig zou zijn. Wat mij betreft had iets meer variatie ook wel gemogen. Op een volgend album moeten er ook wel wat nieuwe dingen geprobeerd gaan worden, willen ze als band interessant blijven. Maar deze plaat is in ieder geval een voltreffer. Een heerlijke productie, elk instrument is kraakhelder hoorbaar en elk bandlid krijgt zo ook de aandacht die het verdient. Daarnaast hebben ze een erg goede zanger met een lekker rauw randje in zijn stem. Vooral de eerste 3 nummers zijn werkelijk waar prachtig. Je moet alleen niet teveel op de lyrics letten, want de religieuze inslag is duidelijk hoorbaar. Zelfs voor iemand die niet zo heel erg op lyrics let zoals ik. Uiteindelijk staat 'hoe het klinkt' centraal bij mij en dan is dit gewoon genieten geblazen. Maar ik kan mij voorstellen dat het voor andere atheïsten een stoorzender kan zijn.

Mij stoort helemaal niets aan ISLAND, sterker nog waardering groeit alleen maar per draaibeurt. Juist omdat het een album is, dat niet bestaat uit een verzameling losse nummers, maar een integrale beluistering vraagd. Song volgorde kent ook een stijgende kwaliteit. Vrees dat de mello-songs aan begin van de tracklist maakt dat er genoeg mensen zijn die Moth al niet halen. Terwijl deel 2 de tegenhanger van het begin is.
En voor de duidelijkheid : beste songs zijn: We Can Go Anywhere, God Forgive & Feels Like Air.
Dit is de muziek speciaal gemaakt voor mijn oren, dus ik houdt ze net zo lief voor mezelf.

Ook ik ben na twee luisterbeurten onder de indruk van dit debuut!

Erg mooie sound met 11 emo songs die knap en aanstekelijk klinken. De
sterkte van dit album ligt ook aan de zanger die de nummers naar een hoger niveau tilt. Ik hoor een beetje starsailor ten tijde van hun debuut...en af en toe hoor ik ook de gitaar echo's van Daughter (intro waneer de zanger begint te zingen bij Feels like air). Maar toch heeft ISLAND vooral een eigen smoel. Ride, Try, Mother, we can go anywhere, en lilyflower zijn stuk voor stuk knappe Indie songs.

Het enige probleem kan zijn of de songs wel zullen blijven hangen of het kan ook zijn dat ik ze snel beu word ? Ik tip op het eerste?
Ik start met een 4.

Deze gast heeft live echt een dijk van een stem. En het gemak waarmee hij zingt, indrukwekkend. Ontzettend veel potentie, maar op album echt te makkelijk, vind ik. Maak er dan een unieke plaat van, dit is te veel one-day-fly poppy naar mijn smaak.

Hebben diegene die ISLAND te Poppy vinden als naar We Can Go Anywhere geluisterd?

ISLAND - We Can Go Anywhere

Hoe strak kan je een song Live spelen. Dit is waarom ik zo geniet van ISLAND.

Try, ISLAND, Live Barcelona, 5th May 2018

Try (Acoustic) | Mahogany Session

Akoustisch of versterkt, Song blijft in elke uitvoering overeind staan.
Passend bij een lome zomerse dag als vandaag.

Ben bezig met de jaarlijst 2018. Na enig wikken en wegen kan ik er niet meer om ISLAND heen.
Feels Like Air is mijn Album van het jaar.
En wel hier om: Just That Time of the Night - ISLAND.
Alweer nieuwe single, niet op het album. Grootse brede gitaar uithalen, ingebed in onderkoelde subtiliteit. Ondergewaardeerd?

Klinkt ook weer erg fijn idd! Is dit een voorbode van een nieuwe EP of album? Of restmateriaal van dit album?

nieuwe EP naar verwachting in februari, samen met UK/EU tour.

Leuk plaatje, die het vooral als geheel heel goed doet. Stem van de zanger is ook echt heerlijk

Kaartjes in de pocket voor 21 februari! Ben erg benieuwd hoe dit album live gaat klinken. En ze mogen mij wel een gesigneerde plaat geven, heb 6 man overgehaald om mee te gaan

jij heb ze aan SoldOut geholpen ! Ze waren zeer verbaast dat het zo snel ging in Adam.
Daar gaan jullie geen spijt van krijgen denk ik.......

Wat een leuk bandje, draai deze plaat al enige tijd. Toch mist er érgens een bepaalde punch, iets dat me volledig over de streep trekt. Ergens in de coupletten? Toch muzikaal net niet verrassend genoeg? Ik ben zoekende, weet dat ik ISLAND wel ontzettend gaaf vindt.