ISLAND - Feels Like Air (2018)

Ik vindt het heel grappig, die matig gekozen bandnaam, lijkt op andere bestaande groepen, en als zoekterm op de digitale snelweg volledig stuurloos. Maar gelukkig gaat het om de muziek. Na 2 verrassend leuke EP's en een status als opkomend Brits talent, is er nu een heel album.

Waarom vindt ik dit zo overweldigend goed? Het zal wel de combi zijn van de juiste pijlen die allemaal doel raken. De kern is de zangstem, vol passie en emotie, rauw en zacht tegelijk. Rollo zingt met z'n doorleefdheid en gemak; je vraagt je af hoe oud is die gast. En dan komen dit soort teksten voorbij:
Cynische cryptische teksten, maar de fanatieke zang zuigt je door elke song heen.
Het is een fragmentarische sound, waar alles los van elkaar gespeeld lijkt te worden; bijna minimalistisch. Weglaten van overbodige noten lijkt wel een doel opzicht. Halverwege een song geheel stil vallen, of rockend uithalen, alles is mogelijk.
De songs klinken bedriegend eenvoudig, relaxt ritmisch met een melancholische ondertoon, maar nooit sentimenteel. De gitaarsolo's van Jack zijn helder, open en puntig. bluesy, rockend of tokkelend. De vaak hoge gitaartonen zijn een strak tegenwicht voor Rolo's rauwe, diepe stem. Ze versterken mekaar.
Geloof dat ik zo wel veel woorden nodig heb voor de Waarom-vraag. Een review per track:

Eerst de 3 singles samen gegroepeerd aan begin van het album. De albumtracks komen later wel.
Something Perfect, Moth & God Forgive:
De eenvoud van een goede gitaarsound en een doordringende zanger: Lekker!
Interlude:
Nix geen intermezzo. gewoon een rustpunt gebaseerd op die ongewoon goed klinkende gitaar van Jack. Instrumentaal? Verrassing.
Horizon:
Al bekend als openingssong tijdens concerten, met meer nadruk op een drumloop en even minder gitaar.
We Can Go Anywhere:
De hele song staat in het teken van de titel. Waar willen we naar toe vraagt elk instrument zich minuten lang af. Laat ik het maar zeggen: naar een zorgvuldig opgebouwde ontlading. Smashing brilliant, zeggen ze dan in de UK.
Feels Like Air:
Zeer terecht ook de albumtitle. Maakt direct indruk met het bluesy instrumentale slot, waar gitaren en bas volledig los kunnen gaan.
Lilyflower: Een lullaby tot slot.

Nieuwe bands worden altijd direct vergeleken met andere acts. En ik zou het niet weten waar ISLAND op lijkt. Dat eigen geluid verklaard wellicht waarom ik ben ingepakt. Of is het die verrassend frisse sound en strakke composities. Songs hebben ook consequent een fatsoenlijk uitgewerkt begin EN slot; weer pluspunten.

Mijn eerste kennismaking met ISLAND was bij een concert waar ze gewoon voorprogramma waren, waar bij de hoofdact beetje flets afstak. Op dus op naar volgende life confrontatie met het nieuwe werk, want op het podium klinkt ISLAND met meer power, die in de studio niet altijd mogelijk blijkt. En dan heb ik gelukkig toch nog een kritiekpunt te pakken, die niets af doet aan dit super fijne debutalbum.

Die hoes doet me direct aan een hit van Tom Petty denken. Grappig dat soort dingen. De muziek van Island doet me aan van alles en nog wat ten tijde van de new wave en ver daarna denken. Opnieuw een nieuw bandje van de Britse eilanden dat het lekker doet. Een zanger met een lekker rauw randje op zijn stem, die aan een heleboel zangers uit de rock en Britpop doet denken. Muziek met een badkamer vol galm op de gitaren die lekkere partijen tegen elkaar uitspelen. The Edge voorop en velen daar achter. Heerlijke muted noten en langzaam gespeelde noten en akkoorden. Het klinkt allemaal heel prima.

Maar, er zit heel weinig origineels aan Island en hun album Feels Like Air. Die titel is heel gevaarlijk. Wie heeft weleens lucht gevoeld? Als zodanig helemaal niet. Ja, tegen de wind in fietsen, dat zorgt voor een hoop weerstand.

Gelukkig hoef ik dat pad van vergelijking niet te vervolgen. Daarvoor is Feels Like Air een te leuke plaat. Daar moet ik wel een, nogal aparte, constatering aan toevoegen. Ik vind de plaat beter als ik hem achter elkaar draai. De eerste keer is tot nu toe altijd licht tegenvallend, maar toch leuk genoeg.

De heisa hierboven begrijp ik niet helemaal. De heisa plaat van jong en U.K. is dit jaar toch echt van Shame, 'Songs Of Praise'. Dan is Island toch meer Hurricane 1 en niet Oasis. Heel verdienstelijk, maar (nog) op zoek naar iets eigens.

En ja joko150, die drummer was mij ook opgevallen

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Wat is dat toch met bandjes die menen hun naam in hoofdletters te moeten schrijven? Het gebeurt steeds vaker. Een trend? Je groter voordoen dan je bent? Wie het weet mag het zeggen.

Maar daar gaat het hier verder niet over. Het was de hoes die mijn aandacht trok. Sterk in eenvoud wellicht? Altijd goed als album artwork het doet, want qua muziek had ik er nog helemaal niks van gehoord. De singles zijn aan me voorbij gegaan.

En dan valt de rauwe stem op (doet me soms een beetje aan die van Finn Andrews van The Veils denken op sommige momenten), het britpop geluid en de sprankelende gitaar. De gitaar die het toch net boven het niveau 'ach weer zo'n bandje' weet te tillen. Ja, natuurlijk is het ook zonder de kenmerkende gitaar 'weer zo'n bandje', maar iets is toch blijkbaar wel prettig. En dat terwijl een eerste, vluchtige beluistering van de singles op YouTube me nu niet direct over de streep trokken.

Het album in z'n geheel en op het gemak beluisteren was de juiste manier om echt wat meer indruk te maken. Geen indruk in de zin van verrassing, wel over de frisheid ervan en de uitstekend in het gehoor liggende nummers. Typisch zo'n album waarvan je denkt 'doe nog maar een rondje', en dat is knap voor muziek dat aanvankelijk helemaal niet zo hemelbestormend lijkt te zijn. Is het ook niet, maar fijn is het wel degelijk. Eerlijk is eerlijk: meer nog dan ik aanvankelijk dacht.