Japan - Adolescent Sex (1978)

Jammer dat hier "sometimes i feel so low" niet op staat (B-kant van "adolescent sex"). Had niet misstaan...

In 1979 nog live gezien in de Schouwburg van Wageningen. Geweldig optreden. Verder ken ik niet heel veel van deze band.

geweldige band,
fantastische eerste lp!!
television, wreed nummer met serieuze solo.

tin drum, ook prachtige lp,
gentlemen take polaroids,
en ach,
eigenlijk al hun lp's/cd's.

kopen! downloaden!

Wat ik toen wel meegekregen heb maar nooit verder onderzocht vind ik nu leuk om te luisteren, met name in de auto. Superplaatje met vind ik toch tijdloos karakter. Doorstaat de eeuwwisseling, of is dat de retro periode van deze muziek die nu weer aanslaat? Hoe dan ook, lekker.

Deze van Japan heb ik nog het liefste vanwege de glam/funk elementen; hierna werd het meer synth-pop en daar ben ik nu eenmaal niet zo'n liefhebber van. Ik ben overigens niet echt kapot van dit album, maar er staan zeker een aantal lekkere nummers op.

In een interview in 'Moondogs' met Bram van Splunteren, dat ik inmiddels van tape gedigitaliseerd heb, in - ik dacht - 1981 meldde David Sylvian de eerste lp's niet echt meer van belang te vinden, omdat die een band laten horen die niet was, zoals hij werkelijk was. Hij verborg zich achter zijn stem en de glam-rock om maar niet zichzelf te hoeven laten zien. Quiet Life, Gentlemen en Tin Drum waren het echte Japan. Toch heeft Adolescent Sex als single me overgehaald om Japan te beluisteren en te kopen. En daar heb ik nooit spijt van gehad. Door mee te groeien met de band en later hun solowerk ben ik daarna van hard-rock liefhebber naar brede multivraat gegroeid en luister ik naar van alles.

Greetz, kowalski.

Het nummer Adolescent sex blijft voor altijd met mn jeugd verbonden, geweldig. De rest van het album vind ik redelijk, white funk, maar haalt het niet bij, naar mijn mening latere meesterwerken als Quiet Life en Gentlemen take polaroids. Heb m op vinyl.

De beste album van japan. De ene kraker volgt de andere op. En het zal best hoor david sylvian dit niet de echte japan zal vinden. En dat blijkt ook wel op de volgende platen van japan. Om maar te zwijgen over de mans solo carriere prima muziek daar niet van. Maar zijn gehele stem geluid blijkt een metamorfose te hebben ondergaan ten opzichte van deze plaat. Maar voor mij is dit de japan en zoals bijna iedereen werd ik door adolescent sex bekend met japan. Dat is ook nog een redelijke hit geweest in nederland nietwaar? Kopen die hap

Wat een enorm verschil met het Japan van Quiet Life en wat daarna kwam. Je zou toch haast zeggen dat dit een totaal andere band is. Niet dus. Ook dit is Japan. Weliswaar minder goed dan dat van Quiet Life maar toch helemaal niet slecht. De nummers op dit album zijn ongeveer van een gelijkwaardig niveau met Adolescent Sex toch wel als beste nummer.

4,0*

Knap album, zeker luisteren naar de hit adolescent sex en het nummer television !

Nou ja, de hit...? Ik heb dit album onlangs gekocht, maar de albumversie van het titelnummer klinkt anders dan de originele single die ik nog steeds in huis heb. Volgens mij is het niet eens een remix, maar een totaal andere 'take'.

Verder een prima plaat, hoor, die muzikaal goed aansluit aan wat ik op basis van de single verwachtte. Maar die single-versie zou ik toch wel eens graag op CD willen hebben. Iemand enig idee waar die te vinden is?

Op verzamelaars als deze Japan - Assemblage (1981) staat de singleversie (op de meeste (alle?) verzamelaars van Japan staat de single versie denk ik. En als bonustrack opde nieuwe uitgave van dit album heb ik m ook staan.

Ok, bedankt voor je snelle antwoord. Jammer dat ik onlangs in een tweedehandszaak de originele Ariola-CD uit 1993 op de kop getikt heb. Ik weeg nog wel af of ik een verzamelaar koop of de reissue van het originele album. Maar ik weet nu in elk geval dat er vrij eenvoudig aan te komen is.

Just keep on dancing..hahaha..lekkere ruige plaat, de rest van Japan is nog beter.
Suburban love geeft halverwege een voorproefje van hun kunnen.

Het debuut van Japan klinkt een stuk rauwer dan hun latere albums, je zou bijna zeggen dat een andere band aan het werk was. Deze band leerde ik kennen door de hit Adolescent Sex maar verloor ik later uit het oog. Duidelijk gemaakt in de (punk)tijdgeest met gekwelde, soms snerende vocalen (David Sylvian heeft blijkbaar goed naar Sex Pistols geluisterd) met funky ritmes en ook nog enigszins lonkend naar de glamrock. Toch een meer dan verdienstelijk debuut maar hun latere albums vind ik nog iets beter.

Waar de radiozender Arrow Classic Rock niet goed voor is.
Adolescent sex kwam eens langs en ik vond het een lekker nummer, dus even duiken in de iTunes store en Adolescent sex gekocht.
Na die aankoop flink gedraaid en het leek me leuk om eens het hele album te luisteren.
Het nummer Transmission bevalt me ook. Vooral het Moog gebruik vind ik fris klinken.
Japan lijkt mij het ontdekken waard.

Zeker. Als je je maar realiseert dat al hun andere albums héél anders klinken dan deze...

Zeker, maar als je de albums chronologisch luistert is de verandering goed te volgen - en zal de schok niet té groot zijn. Ik zou niet direct doorstappen naar Gentlemen Take Polaroids of Tin Drum in elk geval.

Inderdaad Gaucho. Wel vermeld ik erbij dat ik in de iTunes store kleine hapjes van overige Japan tracks heb geluisterd dus niet de moeite heb genomen de albums te leren kennen.
Jammer dat het zo drastisch anders is, in ieder geval neemt niemand Adolescent Sex meer van mij af.

Nu staat het album in mijn favoriete allertijden en dat voor een album wat ik nog niet zolang geleden ontdekt heb. Hup zo tussen Low, Scary Monsters, Aladin Sane, Hot Space, The Top, The man machine, return to magenta en back in black om er maar eens een paar te noemen.

Ik heb ze nagenoeg allemaal en ik vind deze toch de beste. Toch iets swingender en gangbaar om op te zetten als er gasten zijn.

Top(!) album. Totaal anders dan de weg die ze later bewandelden, maar een heerlijk album met een paar uitscheters van nummers!

Ik vind 'm nogal wisselvallig en niet zo heel sterk, maar het is inderdaad heel anders dan wat volgen zou; er staan inderdaad een aantal geweldige nummers op waaronder het titelnummer en de opener bijv.

Na 2 jaar nog steeds mijn favoriete plaat.
Verveeld niet.

En dit zet mij toch aan het denken waarom er geen AS deel 2 en 3 kwamen.
David Sulvian gaf al aan dat hij niet de echte was bij het album.
Typisch zo'n avandgarde kunstenaar die ver van een regulier muziekwereldje af staat en meer filosofisch gericht beeldend nieuwe wegen inslaat die nog nooid iemand bewandeld heeft.
Exentriek, vooruitstrevend buiten een commerciële wereld om. Appart dat wel.

de goede beoordelingen hier maakt me ,dat ik dit album binnekort moet beluisteren
De titeltrack Adolescent Sex beviel me altijd wel ,maar ken de rest niet..word vervolgd

Goede zet.
Misschien ga je dan ook afvragen waarom Japan niet de erop volgende albums in dezelfde stijl heeft voortgezet.


Waar ik verbaast over ben is dat ik het album niet een jaartje of 30 eerder had kunnen leren kennen.
Toen was het talk talk, the cure, ultravox, depech mode, queen, killing joke. daar past adolescent sex best goed in.

succes met het ontdekken van een onterecht ondergewaardeerd album.

M.i. is ook de andere producer ( John Punter), die ook Roxy Music produceerde daar de oorzaak van. Plotseling klonk Japan ook als Roxy Music.

Dit is lang niet de Japan die een aantal jaren later meer de atmosferische/ Art-pop kant omarmde.
Wel een prima album, moet ik zeggen.
Het swingt like hell en de funky/glamrock zit als gegoten.
Je hoort hier wel lui aan het werk die heel muzikaal zijn.
Dat Sylvian niet meer zo graag terug kijkt naar deze periode, is aan hem, maar je moet natuurlijk wel ergens beginnen.
Het is een knap debuut, die natuurlijk wel enigzins in de geest van Roxy Music is gemaakt.
Zwak materiaal hoor ik geenszins, al is het nog wat zoekend naar een echt eigen indentiteit.
Sylvian hoor ik uiteindelijk liever minder kreuniger, zeker met de wetenschap wat voor prachtig stemgeluid er voor in de plaats kwam.
Maar dat het met het talent wel goed zat, is er af te horen.
Gedurft ook, om met langer uitgesponnen stukken te komen, en het toch interessant te houden.
Typisch genoeg is ultra korte Communist China 1 van mijn favo's.

David Sylvian klinkt op dit debuut feller, misschien zelfs agressiever, met een sneer die bijna tegen de punk aanzit.
Eigenlijk meer zelfs als het geschoolde broertje van Johnny Rotten.
Pas later zou het zwaardere geluid met de tragische snik in de stem komen.
Minder dromerig als het latere werk, met de nodige disco en funk invloeden.
Glamrock hoor ik niet echt terug, wel zie ik het in het uiterlijk; de sound klinkt net wat chiquer.
Meer richting Young Americans, ook het uiterlijk van Sylvian gaat meer steeds richting de Bowie uit die periode.
Japan zie ik nog meer als het startsein voor de New Romantics.
Persoonlijk vind ik dit het meest dansbare en swingende plaat van Japan.
De synths, basgitaar en uiteraard ook de zang moet van invloed zijn geweest op Duran Duran, het titelnummer in ieder geval zeker; leg Adolescent Sex maar eens naast Planet Earth.
Het is heerlijk rauw, nog minder moeilijk en bedacht als het latere werk, al ben ik daar zeker ook een groot liefhebber van.

Goed gehoord. Duran Duran heeft zelfs David Sylvian gevraagd voor de productie van een van hun albums, maar hij sloeg dit af, mischien ook wel om de reden dat hij vond dat Japan teveel door deze band werd geïmiteerd.