Pink Floyd - The Wall (1979)

Ik hoor het ook niet maar al was er een vierde geweest.

Terugkerende thema’s dragen bij aan de coherentie en plaat is verder voldoende afwisselend om het de hele rit spannend te houden.

Zelfde bij Pros and Cons die ik ook nog iets hoger heb staan overigens.

Voor mij was het lange tijd het beste PF album. Ik was 18 en woonde op kamers in Tilburg, zal altijd een deel uitmaken van mijn Coming of Age.
Inmiddels is Animals mijn Floyd album, samen met WYWH. Deze hebben de tand des tijds net een tikkie beter doorstaan.
Maar nog altijd koester ik The Wall, ook in lange wandelingen en fietstochten.

Ik ga het eens in die volgorde luisteren. Ben benieuwd!

The Wall zit in mijn hoofd. Ik heb 'm zo vaak gehoord inmiddels en is één van de eerste albums van Floyd waar ik mee in aanraking kwam.
Via mijn oudere broer, die toen een cassettedeck had en natuurlijk veel kocht en daar zat The Wall ook bij. Hij was toen zeeman en nam niet alles mee naar zee, dus ik had vrij spel.
Ik wil niet zeggen dat ik er niets meer mee heb, maar de interesse is minder geworden.
Dat zegt niets over de kwaliteit, want het is een geweldig geheel en een boeiend concept, iets waar de hr.Waters nu eenmaal een groot talent voor heeft.
Maar door de jaren heen merk ik dat bepaalde albums zo vertrouwd zijn geworden en opgeslagen zijn, dat de behoefte om te luisteren af is gaan nemen.
The Wall is er één van.

Ja, dat begrijp ik. Maar met een complete overhaul van mijn stereoset en luisterpositie kon ik het niet laten om deze fijne plaat weer eens te luisteren. Nu dus in één route door, het fijne van streaming audio.

Ik ervaar het anders.. Er zijn albums die onlosmakelijk met mij zijn verbonden. Albums waar je mij dag en nacht voor wakker mag maken. Voorbeelden? De tien albums genoemd in mijn HB album top 10, maar er zijn er meer. "The Wall"? zo mooi, zo vertrouwd en zo heel vaak door mij gedraaid. Zal mij echt nooit gaan vervelen.

Er is geen enkel album in mijn collectie die ik in zo vele versies bezit. Eerste cd persing, remaster 1994 en 2011 cd, de peperdure MoFi cd en tenslotte de originele elpee uit 1979. Een fascinerend album, absoluut geen feel good plaat, integendeel. Maar The Wall heb ik zo vaak beluisterd dat hij nog maar zelden uit de kast komt. De aanleiding en het tot stand komen is al vaak beschreven en is al een boeiend verhaal op zich. Ik herinner me nog dat er op de radio over gesproken werd dat ze zouden optreden in de Westfalenhalle in 1981 en hoe graag ik daar bij had willen zijn. Helaas, maar in 1988 en 1994 heb ik PF in de Kuip gezien. Zonder Roger Waters helaas. Pink Floyd zonder deze man is verre van compleet. De som van de delen maakten Pink Floyd tot een grootse band. Zonder Richard Wright en Roger Waters ging het downhill. Al kwam de eerste wel weer (aanvankelijk op huurbasis) terug.

Een publieksvraag: Wat is een conceptalbum? Iedereen vult dat begrip misschien anders in. Zelf ga ik uit van dit basiscriterium: het album is een afgerond geheel en niet zomaar een bundeling van losse songs. Maar commercieel gezien is elk album natuurlijk een eindproduct, zo schieten we weinig op. Nog een vraag, dan: Moet een conceptalbum dan één sfeer of idee uitstralen? Ook dat klinkt wat vaag. En waarom zouden meerdere sferen of ideeën niet naast elkaar kunnen bestaan op één conceptplaat? Voor mij is vooral dit essentieel: elke song moet bijdragen aan die sfeer (sferen) of idee(ën). Er is dus geen plaats voor opvullers of bonustracks.

Een volgend criterium stelt de volgorde van de songs op een conceptplaat als cruciaal. Zelfs die-hard Stones-fans moeten toegeven dat een lichtjes andere volgorde op Exile On Main Street die plaat niet volledig zou verpesten. Bij een conceptalbum ligt dat toch even anders: daar zit altijd een zekere chronologie in. In de beste gevallen vertelt de plaat zelfs een min of meer samenhangend verhaal, net zoals heel wat klassieke werken van Mozart en co dat doen. Motieven keren dan terug, een truc waar Pink Floyd al gretig gebruik van maakte. Maar welk verhaal vertellen Dark Side of the Moon en Wish You Were Here eigenlijk? Begrijp me niet verkeerd: ik beschouw beide platen als conceptueel nog sterker dan de oer-voorbeelden Pet Sounds en Sgt. Pepper’s. Wish You Were Here gaat natuurlijk in grote mate over de ontspoorde Syd Barrett.

Toch vind ik een plaat met een écht doorlopende verhaallijn nog van een hogere orde. Voor mij haalt The Rise and Fall of Ziggy Stardust dat ultieme criterium net niet. Diamond Dogs en Animals leunen dan weer te sterk op een bekend verhaal dat iemand anders heeft gecreëerd. In mijn strengheid tel ik in de hele pop- en rockgeschiedenis slechts een handvol écht verhalende conceptalbums. De twee belangrijkste: Tommy en The Wall. Niet toevallig werden beide dubbel-LP’s later verfilmd. Ook inhoudelijk hebben ze nog één en ander gemeen, maar da’s een andere discussie waard.

Het gelaagde verhaal van The Wall gaat hand in hand met uitdagende en genietbare muziek. Mede daardoor staat die plaat helemaal bovenaan mijn lijstje van Pink Floyd-albums. Door het hogere rockgehalte dan op de voorgaande albums – de protagonist is een ontspoorde rockster – moest Richard Wright helaas plaatsnemen op een bank meer achteraan in de klas. David Gilmour mocht van dezelfde schoolmeester/dirigent meer dan voorheen de eerste viool bespelen. De onterechte degradatie van de toetsenist en de promotie van de gitarist zouden korte tijd later leiden tot de perfecte storm. Door de onvermijdelijke split verwierf Roger Waters de status van een Yoko Ono. Gefrustreerd door het commercieel succes van zijn ex-bandleden trok hij een muur op omheen zijn ego. Met een recente belediging aan het adres van wijlen Ozzy, voegde hij daar onlangs nog een baksteen aan toe.

Ik probeer deze plaat onbevangen te beluisteren, dus zonder aan die nare afloop te denken. En dan waan ik mezelf anderhalf uur lang opnieuw zeventien jaar jong. In mijn geval is dat een tijdreis naar de vroege jaren '90. Om m'n nek hangt een denkbeeldig bordje met opschrift “Laat dit kind gerust”. Na het genot van deze geluidsmuur wil ik niets liever dan dat m'n moeder me een bord stoofvlees voorschotelt, gevolgd door zelfgemaakte vanillepudding. You can't have one without the other.