Pink Floyd - The Wall (1979)

Inderdaad, maar het des te opmerkelijker dat zelfs Jip Golstein schreef dat Pink Floyd speciaal voor die gelegenheid een muur op het podium had opgebouwd. 'Onze muziekkenner' had dus ook niet door dat deze muur niets met de Berlijnse Muur te maken heeft en dat Pink Floyd niet optrad, maar Roger Waters.

Overigens was de werkelijke reden voor het concert bij de Muur, een oude belofte van Roger Waters dat hij The Wall alleen zou opvoeren wanneer de Berlijnse Muur zal vallen. In de tijd van die belofte zag dat er niet echt naar dat dit snel zou gaan gebeuren, maar de wereldleiders beslisten anders en toen werd Waters aan zijn woord gehouden...

even de stem omhoog geschroefd naar 5 welverdiende stemmen .
wat een bere album is dit toch weer van deze super formatie .
de gitaarsolo in Mother gaat door merg en been , als ik ooit de heer Gilmour tegen kom dan vraag ik hem waarom hij die solo niet 3 minuten langer had gemaakt.

Met die muur heeft het weinig van doen? The Wall gaat over jezelf isoleren van de buitenwereld door middel van een muur. De Berlijnse Muur leidde er toch toe dat Oost Berlijn geïsoleerd raakte van West Berlijn? Ik zie de link weldegelijk. Correct me if I'm wrong.

De CD is leuk, maar eigenlijk moet je gewoon de film er bij zien. Daar is de muziek van The Wall ook voor bedoeld, om het verhaal van de film te vertellen. Dan heb je ook meteen de juiste en oorspronkelijke context van de muziek te pakken. Dat het later ook gebruikt kon worden voor de muur van Berlijn is een mooie een zeer toepasselijke bijkomstigheid geweest.

Met afstand mijn favoriete album.

De reden dat ik hier tot nu toe nog nooit gepost heb is dezelfde reden als dat ik nu moeilijk weet wat ik moet zeggen. Muziek is zoiets ongrijpbaars en magisch, daar valt niet over te discussiëren. Je vind het mooi of je vind het herrie. Het kan ermee door of het is niet om aan te horen. Bij muziek is het zo simpel.

Dus waarom dit mijn favoriete album is? De muziek is betoverend. Vanaf de eerste seconde een duister, fenomenaal, onverklaarbaar cool en mooi album. Ik heb het al tig keer beluisterd, en de sfeer blijft zo onbeschrijvelijk fantastisch dat ik hem altijd maar moeilijk kan afzetten. Hij is natuurlijk vooral bekend om de 'Another Brick in The Wall' stukken, maar dat is slechts een tipje van de sluier. Het échte hoogtepunt komt pas op disc 2, die meteen met 'Hey You' een bijna onaangenaam sinistere toon opwekt. 'Is There Anybody Out There?' heeft eveneens een eenvoudig doch magisch melodietje, waar rustig naar wordt opgebouwd en wat net zo rustig wordt voortgedragen. De gevoelens lijken er simpelweg vanaf te stralen. Ik wordt er altijd helemaal kalm van .

En dan Comfortably Numb. Na wat speurwerk op internet bleek dat ik niet de enige ben die dat Pink Floyd's beste vind. Hallucinerend, verdovend en bovenal een ronduit geniaal nummer. Niet alleen mijn favoriet van Pink Floyd, maar geen enkel ander nummer vind ik zo fantastisch als die. De dijnende gitaarachtergrondmelodie geeft je het gevoel dat je in een trip zit, drugs zojuist in je arm gespoten. Als ik mij niet vergis is dat ook de bedoeling in de gelijknamige film.
"There is no pain you are receiving. A distant-ship smoke on the horizon. You are only coming through in waves. Your lips move, but I can't hear what you're saying. When I was a child I caught a fleeting glimpse, out of the corner of my eye. I turned to look, but it was gone: I cannot put my finger on and now, the child has grown, the dream has gone. And I have become Comfortably Numb."

Zo geniaal, onbegrijpelijk en tegelijkertijd heel duidelijk. Ik kan maar geen genoeg krijgen van dat nummer, en eigenlijk van het hele album niet. En waarom, dat had ik al gezegd, het betoverd me als geen ander. En dat is precies wat muziek moet doen, toch?

5*

De Berlijnse Muur isoleerde juist West-Berlijn van de rest van Oost-Duitsland, maar dat terzijde. De symboliek van The Wall heeft hier bijzonder weinig mee te maken.


Bij deze dus...

Kijk de film nog eens, zou ik willen zeggen... misschien dat de betekenis van het nummer dan wel duidelijk wordt.

Ik heb de film nog niet gezien, maar zoiets had ik gehoord. Ik vond het wel mooi aansluiten eigenlijk.

Muzikaal wat minder, maar het concert met aankleding was zeer indrukwekkend.

Hoezo wat minder , dit is een monument in de popmuziek en verdient gewoon de max van 5 sterren .

Een heel mooi album, maar er staan helaas iets te veel nummers op waardoor het af en toe een beetje inzakt, maar omdat die nummers toch allemaal bijdragen aan het verhaal en er ook geweldige nummers op staan als Comfortably Numb krijgt The Wall van mij een welverdiende 4,5.

zeer fijn album maar toch weer compleet anders dan het voorgaande werk van floyd, album met de nodige hoogtepunten, als comfortably numb, hey you, mother, run like hell en another brick in the wall part 2, en als concept album natuurlijk zeer geslaagd met een goed verhaal en prachtig gitaar werk van heer gilmour 5 verdiende sterren

the bad outweighs the good... op dit brokje overindulgence van pink floyd

ja hoor... ik heb mn eigen mening

de pink floyd van meddle en piper at the gates of dawn was toch stukken beter dan dit streven naar uber perfection...

de aftakeling van pink floyd die na dark side of the moon werd ingezet is hiermee compleet

oh zo..

Na meer dan 400 reacties geloof ik nooit dat ik nog iets kan toevoegen wat nog niet genoemd is. Dat is het vervelende van recenseren van platen van grootheden als Pink Floyd op deze site. Misschien is het een ideetje om op den duur ook eens wat oude(re) reacties te wissen.
Laat ik het hierbij laten met dit citaat, dat op alle mooie muziek van toepassing is...

En ja hoor, het is definitief: The Wall heeft de eerste plek voor mij gehaald, daarmee de voor mij persoonlijk heilige Sigur Ros van de eerste plaats gestoten.

De constante spanning en druk is subliem gedaan. Dat wordt even losgelaten in Comfortably Numb, waar Pink voor mijn gevoel even denkt dat hij alles mooi voor elkaar heeft en met z'n benen over elkaar aan het rusten is. De druk wordt definitief losgelaten in Waiting for the Worms, dat me warempel het gevoel geeft alsof Pink geestelijk in een soort van andere dimensie terecht is gekomen; het achtergrondgeluid tijdens "Sitting in a bunker here behind my wall" geeft me al zo'n gevoel. "Would you like to send our colored cousins home again, my friend?" bevestigd dat definitief; alsof hij tot alles en iedereen verheven is als een grote wereldleider, die achter zijn gigantische eiken bureau, met een sigaar in zijn hand, schijnheilig glimlacht naar het volk en hen de juiste weg lijkt te leiden, zoals een dictator zogenaamd het beste voor zijn volk over heeft.

De wondermooie liedjes (Goodbye Blue Sky, Vera, Comfortably Numb), prachtige theatrale stukken (Don't Leave Me Now, The Trial), en voor een dubbelcd slechts een enkele bombastische 'misser' (Bring the Boys Back Home) hebben een zodanig diepe indruk op me gemaakt dat ik dit met absolute zekerheid de beste cd is die ik tot op heden heb gehoord. Zo hoort muziek te zijn.

Moeilijk...Ik vind het als geheel een mooi werk. Het komt echter op mij bij vlagen wat te bombastisch over.
Er staan absolute uitschieters op zoals het gevoelige "Mother", "Goodbye blue sky", "Don't leave me now", het pakkende "Hey you", "Vera", het tranentrekkende "Nobody Home" en natuurlijk het magistrale "Comfortably Numb". Ik vind de live-versie (Is there anybody out there, 2000) mooier en warmer en deze raakt mij ook veel meer.

Mooi verhaal, goede muziek. De film erbij maakt een boel duidelijk. 4,5 sterren.

Inderdaad een mooi verhaal, maar zeker minder als de opvolger 'Final Cut'. Misschien ben ik de enige, maar naast een aantal mooie tracks (Mother, don't leave me now, hey you en comfortably numb) vind ik het niet de sfeer hebben van de F.C.

Ik heb dit album gewaardeerd met 5*,omdat het een van de 5 onmiskenbare top studio platen zijn van Pink Floyd,alleen vind ik een album van PF nog beter dan deze,namelijk Is There Anybody Out There(het live album opgenomen in Earls Court)het klinkt live allemaal wat voller en wat pompeuzer allemaal,en je kunt ook gelijk horen wat voor wervelende show's PF in hun top jaren kon maken,daarom zou ik dat live album graag waarderen met 6* als het kon.

Ik ben het met je eens dat The Wall minder vol klinkt als zijn voorgangers, het klinkt op momenten zelfs kaal, met te weinig bas tonen. ook ben ik het met je eens dat Pink Floyd geweldigge live-shows konden bouwen (ja het komt door Mr R. Waters!). dat is ook te zien aan het prachtigge art-work van Storm Thorgerson, (tip: koop mind over matter 4!)Maar hij heeft geen art gedaan voor dit album en weer wel voor Is There Anybody Out There?. toch is dit een van de mooiste albums van the Floyd, een lekker album voor als je boos bent, het stevige gitaarwerk van Gilmour, zeker op Run Like Hell en ook gevoelige liedjes als : Nobody Home en Hey You. ik heb by the way ooit op deze site horen zeggen dat Gilmour niet mag zingen na DSoTM maar hij doet dat geweldig op Hey You!!!
dus zeg dat nooit meer

Te mooi album. Veel mooie nummers en goede nummers. Dikke 5* niks aan toe te voegen...

Dit album heeft enkele pareltjes maar ook enkele vervelende nummers wat het veel minder aangenaam maakt dan zijn 3 voorgangers. Het had best wat korter mogen zijn.

Dit album maar weer eens onderworpen aan een luisterbeurtje.
Het is toch wel indrukwekkend allemaal. Mooie composities.
Ik verhoog mijn stem tot 4,5*.

Helemaal mee eens.

1 LP/CD ipv 2 met alleen de echte kwaliteitsnummers: dan heb je (pas) een 5* album.

Hier denk ik anders over, het is juist het geheel wat het tot zo'n sterk luisterstuk maakt. Je moet hier in elk geval niet de liedjes an sich beoordelen, daar is dit niet het geschikte album voor vind ik.

ik weet niet of jij het merkt maar het is een: Rockopera de 26 nummers heb je nodig om het verhaal duidelijk te maken aan de luisteraar!