Björk - Utopia (2017)

Zo, die Bjork is ook niet te stoppen!

Heb je het geprobeerd?

Ik weet natuurlijk niet wat de betekenis/achtergrond is van de foto van het hoofd van Björk maar ik vind het niet mooi. Afstotend zelfs. Soort depressieve Bassie met een alien geslachtsdeel op haar voorhoofd. Maar goed, het gaat natuurlijk om de muziek. Hoop ik..

Eerst Fever Ray, vervolgens Bjōrk, zeer benieuwd!

Afschuwelijke cover...

Inderdaad, hoop muzikaal yang van de cover ying is

De poort lijkt (door de video) synoniem te zijn van vulva.

De cover is prachtig, en een samenwerking met de dragqueen Hungry. Visueel vind ik sowieso dat Björk er keer op keer in slaagt om iets atypisch te creëren vol kleur en surrealisme. En de titel alleen al is toch prachtig? Voor de rest is de productie weer mede door Arca en als we haar mogen geloven gaat dit de "verliefde" versie van Vulnicura worden.

Voor mij staat Vulnicura vanonder in mijn favorieten-Björk-albums-lijstje. (Wat niet wegneemd dat het nog altijd een meesterwerk is) Het album is me nogal heartbroken en eenzaam: het tegenovergestelde van mijn state of mind toen het uitkwam. Dus ik had nooit die klik die ik bijvoorbeeld met Biophilia had.

Björk is my first, last and everything dus kijk hier enorm naar uit

Buitengewoon lelijke cover. Ben muzikaal ook wel een beetje klaar met haar. Altijd is het weer knap wat ze creëert en ze scoort veel punten op originaliteit, maar nagenoeg al haar albums hebben totaal geen replaywaarde. Ze staan maar een beetje te verstoffen.

Ik moet Rudi1984 eerlijk gezegd wel wat gelijk geven. De beginperiode komt nog weleens op mijn speakers langs maar sinds Volta is mijn belangstelling steeds meer aan het verdwijnen. Ik luister nu naar The Gate (van dit album) maar het wordt steeds meer één brei de laatste jaren. Ook bij dit nummer. En ik zou niet weten waarom haar dit gebeurt..

Jammer, maar nog even dit gehele album een kans geven.

Ik luister juist haar eerste albums niet zoveel meer. Ik vind ze nog steeds prachtig, maar er valt niet zoveel meer in te ontdekken. Albums als Biophilia, Medúlla en het gewèldige Vulnicura zijn misschien wat minder toegankelijk, maar hebben zoveel meer in zich (voor mij dan). Het blijft steeds weer een avontuur om die op te zetten.

Ik kijk dan ook erg uit naar opvolger Utopia. The Gate vind ik een erg mooie warme eerste single, die een duidelijke brug vormt van het 'heartbreak' album Vulnicura naar betere tijden op Utopia:

My healed chest wound
Transformed into a gate
Where I receive love from
Where I give love from

And I care for you, care for you
I care for you, care for you
Care for you, care for you
I care for you, care for you

Mooi, bijna mantra-achtig, nummer met een betoverende video. Ik tel af naar 24 november.

Björk: ‘People miss the jokes. A lot of it is me taking the piss out of myself’

Klinkt allemaal weer heel spannend! Geweldig ook om te lezen dat er weer zoveel inhoud achter zit: dat en een twaalfkoppige vrouwelijke "fluitclub"

Debut, Post en Homogenic zijn voor mij een stevige Björk basis. Ik heb er niet altijd zin in maar de zin komt snel zodra ik er wat van hoor.
Met all albums daarna gaat het altijd een stuk moeizamer. Net iets too much voor mij. Iets te zweverig, arty of gewoon op mijn zenuwen werkend. De bekende haat-liefde verhouding.

Op Utopia zet dat door. Fluitjes, kwetterende vogeltjes. Alsof ik beland ben in de Efteling attractie Droomvlucht.
Yugh, daar is weer zo'n 'sprookjesvergelijking'. Gooi nog even met termen als bosnimf, trolletje of feetje en het feest is compleet.

Toch is het niet helemaal te vermijden voor mij. Björk zweeft er weer fijn op los. De fluit helpt er goed bij. Utopia zet de lijn van de voorgangers voort. Ik heb bewondering voor haar avontuur en lef. Ik zal me alleen nooit helemaal kunnen overgeven aan haar kunst. Waarschijnlijk toch te lastig voor mij. Dit album duurt ook te lang wat mij betreft en ik vind het bij tijd en wijlen wat vermoeiend allemaal.

Mooi? Jazeker, maar ik moet er wel voor in de stemming zijn, en dat is niet nieuw bij Björk. Ik vrees dat ik toch weer snel zal terecht zal komen bij Debut, Post en Homogenic. Het pure genieten doe ik dan wel van haar meer dan schitterende videos die sommige nummers van dit album begeleiden.

Body Memory

'Body Memory' is echt niet normaal.

Sowieso wat Björk hier weer flikt... Ze schuift van kristalhelder en intiem naar donker en agressief en weer terug naar ingetogen. De contrasten komen perfect samen in 'Loss', ook een nummer wat zijn weerga niet kent.

Ik heb hem gisteren twee keer met koptelefoon geluisterd en daarna nog losse nummers door elkaar, maar er staat zo veel moois en bijzonders op. Ook de vage alien vogels en de fluiten. Love it.

Arme Björk, toch weer gelekt. En dat twee dagen voor haar verjaardag.

Heb er nu een stuk of vijf keer naar geluisterd en het wordt wel beter en beter. De eerste paar keren was ik lichtjes teleurgesteld omdat ik natuurlijk gigantische verwachtingen had. Maar ik probeer nu te luisteren zonder alles constant naar haar oudere werk te linken.

Het is wel zo dat ik de hele strofe-refrein structuur een beetje mis. Maar het is dan ook Björk en die doet gewoon haar goesting dus niet echt een verassing. Tekstueel is het ook helemaal niet meer zo poëtisch en metaforisch als vroeger, maar eerder een stream of consciousness. (Ik mis Sjon, haar longtime-lyricist)
Qua productie misschien spijtig dat het Arca weer is? Het mooie was dat elk Björk album keer op keer iets compleets anders was. En deze leunt op dit moment nog tegen Vulnicura voor mij. Die Body Memory bijvoorbeeld is gewoon weer veel te langdradig.
De twee singels Blissing Me en The Gate zijn samen met Saint (en Sue Me) tot nu toe mijn favorieten.

Misschien had ik het gewoon iets meer poppy en sexy verwacht na in alle interviews te lezen dat het luchtig, vrolijk en verliefd ging zijn. Ik klink nu negatief maar al bij al is Utopia mooier en mooier aan het worden met elke luisterbeurt. Plus ik blijf er naar luisteren dus dat is ook een goed teken!

Wàt een plaat weer. Van sprookjesachtig en sensueel naar beklemmend en rauw. Voor mij voegen de teksten (net als bij Vulnicura) enorm veel toe. Een nummer is, wat mij betreft, ook bijna niet te plaatsen zonder op de tekst te focussen (vandaar dat ik hieronder ook wat lyrics aanhaal).

Album opent geweldig met het Arisen my Senses. Sprankelend qua muziek, broeierig qua tekst.
Blissing me voert ons, zowel qua muziek als tekst, bijna terug naar 'Like Someone In Love' van Debut. De spanning van prille verliefdheid zit hier prachtig in verpakt. Twee geliefden die elkaar berichtjes sturen ('Is this excess texting a blessing?'):
Ook in The Gate dat (zoals ik al eerder aanhaalde) terugverwijst naar de 'chest wound' van Vulnicura, wordt de liefde prachtig bezongen. Mooie warme productie met een videoclip die parallel met de muziek gemaakt lijkt te zijn.

Na het sprookjesachtige Utopia wordt het een stuk rauwer met Body Memory. In dit pulserende nummer laat ze zich (begeleid door een 60-koppig koor) helemaal gaan. Geen verliefdheid, maar puur lust dit keer.

Na weggedroomd te zijn in Features Creatures gaat het tekstueel meer op de Vulnicura toer. Even geen liefde, maar vier nummers met vertwijfeling, verwijten en uiteindelijk woede.

Courtship:Loss:
Sue Me, muzikaal een prachtige combinatie van lieflijke melodieën en knetterende beats die de woede versterken, gaat over de gevolgen van de scheiding voor haar dochter Ísadóra: En ook in Tabula Rasa, wat zoiets betekent als 'schone lei', krijgt haar ex Matthew Barney (en ook Þór Eldon (de vader van haar zoon)) er nog even flink van langs. Muzikaal oorstrelend, maar tekstueel venijnig:
Claimstaker begint wat zenuwachtig, maar wordt steeds harmonieuzer gedurende het nummer. Mooi nummer over het één zijn met (of zelfs: opgaan in) de natuur. Paradisa neemt ons verder mee de natuur (of zelfs: Utopia) in. De fluit (waarmee het op haar échte debuut toch allemaal begon) komt hier goed tot zijn recht.

In Saint wordt vol bewondering gezongen: Erg mooi nummer dat prachtig toewerkt naar de momenten op 2:08 en 3:36.

Bij het begin van Future Forever moet ik steeds even denken aan 'This Mortal Coil'. Betoverende en mysterieuze afsluiter dit. Eigenlijk is het een serene versie van 'All is full of love'.
Na (heel) even te hebben moeten wennen aan dit nieuwe album ben ik inmiddels volledig om. Vanwege de pure, rake en (jawel riiiiiiiii) poëtische teksten, maar ook zeker vanwege de muzikale inventiviteit. Nummers waar je vanwege de betoverende harmonieën of beklemmende beats in gezogen wordt.

4,5*

Kleine rectificatie:
Bij het aanhalen van de lyrics in mijn vorige bericht heb ik enkele lyrics sites geraadpleegd (om zo exact mogelijk te kunnen quoten), maar per vandaag zijn enkele - wat moeilijker verstaanbare - teksten gewijzigd. Waarschijnlijk omdat nu de officiële lyrics beschikbaar zijn.

Met name de tekst van Arisen my senses blijkt iets anders te zijn:

Geen plaat om eventjes relaxed op de achtergrond te draaien..

Ik kan iedereen echt aanbevelen het album een keer te luisteren met de teksten en toelichting (zie link) erbij. Nummers zoals Body Memory (over de verschillende fases in haar leven), Sue me, Tabula Rasa, Saint etc. krijgen zoveel meerwaarde. Ook helpt het om de soms wat verborgen structuur in de nummers te ontdekken (verse/chorus), waardoor het daarna vaak wat toegankelijker is om te luisteren.

Ik heb het album nu tientallen keren gedraaid en vind het inmiddels helemaal geweldig. De prachtige ode aan de muziek in Saint (waarin ze over muziek zingt alsof het een heilige is):

Utopia zou zo de soundtrack kunnen zijn van een Japans spel a la Final Fantasy. Teleurstellend!

Ze is er niet knapper op geworden..

Ze verandert langzaam in een of ander mystiek IJslands wezen. De IJslanders aanbidden haar ook met vreemde oerkreten.

Hier te zien in een stadion waar ze recentelijk nog optrad.

Hele andere vibe dan het vorige album, welke ik geweldig vond.
Maar na eerste keer luisteren ben ik erg positief over dit album.
Alsof ik in een soort magisch bos ben beland. Het is ook niet te vergelijken met eerder werk, soms wat vespertine vibes. Nummers die er nu tussenuit springen zijn; arisen my senses, losss (staat trouwens verkeerd in de tracklist hier) en saint.

Wat een afschuwelijke hoes, zou het de bedoeling zijn om eventuele kopers weg te jagen?
Haar albums vanaf Debut t.e.m. Vespertine vind ik prima, nadien heb ik mijn interesse in haar muziek verloren omdat die mij steeds meer te gekunsteld klinkt.
Dit album wil ik toch wel beluisteren.

Dit nieuwe album lijkt wel even nodig te hebben om op waarde te kunnen schatten. 1ste luisterbeurt was er niet doorheen te komen wat mij betreft maar inmiddels is het album wel naar het niveau 'acceptabel' opgeschoven. Wie weet waar dit nog gaat eindigen..... voorlopig 3.5*

Op het eerste gehoor spreekt deze me meer aan dan zijn voorganger. Is dit Björk haar fluit-album? Ik ben benieuwd hoe ik er na een paar keer luisteren over nadenk, maar Sue Me vind ik heel verfrissend voor Björk, bijna een pop-structuur en (eindelijk weer) een beetje een vierkwartsmaat (in het refrein dan toch).

Geen gemakkelijk album. Hoeft ook niet. Hier moet je echt voor gaan zitten.

Applaus... hij is gearriveerd, de lelijkste hoes van dit millenium, Kolere wat is dat afzichtelijk zeg!

Niet om lullig te doen, maar dat millenium ga jij in zijn geheel niet meer meemaken. Luisteren doe je nou eenmaal met je oren en je kan altijd je ogen dichtdoen als de plaat uit de hoes haalt - maar doe ze wel weer open, voor je de lp oplegt.