Neil Young + Promise of the Real - The Visitor (2017)

Dat Neil Young alles uitbrengt wat hij schrijft is inmiddels bekend. Dat hij zich daarbij niks aantrekt van wat zijn luisteraars ervan zouden vinden ook. Dat hoeft geen probleem te zijn, zolang een album maar de ruimte krijgt en op zichzelf kan staan tussen alles wat 'Uncle Neil' naar ons toe werpt. Dat is namelijk precies waar het de laatste albums aan ontbrak: het vermogen om zijn werk te laten onderscheiden als een geheel. Sterke nummers bracht Young genoeg, ze waren alleen altijd verstopt tussen een zootje dat soms regelrecht uit de doos van Pandora leek te komen. Is dit op The Visitor, in samenwerking met Promise of the Real, wederom het geval?

Als president van de Verenigde Staten heb je het met Neil Young niet makkelijk. In een klassieker als Ohio werd Nixon al op de vingers getikt en het album Living with War was gericht aan de oorlogspraktijken van Bush in Irak. Heden ten dage zal het voor Young niet moeilijk zijn geweest om zijn ergernissen over de huidige president van de Verenigde Staten te uiten. Trump biedt Young genoeg materiaal voor inspiratie. Opener en single Already Great laat er geen gras over groeien: Amerika is nog altijd 'the promised land / the helping hand'. Ze is nog altijd groots! Daar is geen Trump voor nodig.

Maar Young trekt zijn politieke frustraties breder, want ook Moeder Aarde is in gevaar en wordt daarom bezongen. Forever blinkt daarin uit. De 10-minuten durende afsluiter kabbelt rustig voort, maar raakt een gevoelige snaar als Young 'Earth is like a church without a preacher' zingt. Wij mensen geven betekenis aan de kerk die aarde is, maar hebben ook de plicht haar te beschermen, is de boodschap. Young is vastbesloten hier iets aan te doen, via zijn muziek: 'I really want to make a difference', laat hij de luisteraar weten. En dat siert hem.

Muzikaal gezien klinkt The Visitor fijn en gepolijst, en ook afwisselender dan zijn directe voorgangers. Er is duidelijk een aantal keer gerepeteerd voordat er werd opgenomen en een enorm scala aan invloeden is terug te horen; van de bekende Young tokkel-americana tot vuige gitaren, van een circus-achtige waltz tot de blues. Dat geeft het album enige glans, maar je moet er van houden. De zwaardere politieke teksten worden op een speelse en oneigen manier gebracht, wat soms vreselijk klinkt (Children of Destiny, werkelijk 'all over the place') en dan weer heel succesvol is in het overbrengen van het verhaal (Carnival).

Neil Young kan veel maken, maar geeft ons met The Visitor ook wel daadwerkelijk iets wat goed weg luistert. Het is daarbij niet bijzonder. We hebben het allemaal al eens eerder gehoord. En toch is dat ook prima. Het album slikt als een wat goedkope zoete koek, en daar is zo af en toe niets mis mee. En ja, zelfs gruwel Children of Destiny heeft daarin een plekje. Toch blijft ieders innerlijke hoop, met smart wachtend op een nieuwe Harvest of Zuma, weer met lege handen achter. Want ook The Visitor weet zich niet echt te onderscheiden. En dat is iets waar Young toch over moet nadenken.

Mijn recensie op Nieuweplaat:
Neil Young + Promise of the Real - The Visitor - nieuweplaat.nl

Inderdaad brengt Neil Young zoveel uit, dat van naar iets toeleven geen sprake meer kan zijn. Nu doe ik dat wat de man betreft al een paar decennia niet meer. Eigenlijk heb ik genoeg gehoord. Toch beluister ik in de jaren 10 eigenlijk weer alles wat hij uitbrengt, i.t.t. de jaren 00. En eigenlijk bevalt ieder album me wel. Niet dat ik, met uitzondering van 'The Monsanto Years', echt een band krijg met de albums. Die tijd is geweest. Iedere noot van 'On The Beach' kan ik dromen, van The Visitor nul en dat zal wel zo blijven.

Toch is The Visitor een plaat die de moeite waard is om af en toe op te zetten. Samen met Promise of the Real, wat zijn nieuwe Crazy Horse lijkt te worden, weet ome Neil een heerlijke lome sfeer neer te zetten waarin het lekker (country)rocken is. Dat er daarnaast ook rare dingen gebeuren als 'Carnival' en gerammel met ketenen verder op op het album, allez. Een beetje experiment moet kunnen, zeker als er verder een heerlijk nummer als 'Forever' op het album staat. Zo'n typisch Neil Young nummer waarin niets lijkt te gebeuren, maar ook soort van voor altijd door mag gaan zonder ook maar een moment te vervelen.

Alles bij elkaar maakt het The Visitor geen hoogvlieger, maar een goede subtopper is het zeker. Vooral omdat het bij mij alle juiste Neil Young punten lekker indrukt.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Compositorisch toch een vrij matig album,tenminste als ik het vergelijk met de kwaliteit die Neil Young in het verleden geleverd heeft.Hoe the Visitor zich verhoudt tot zijn werk in de laatste jaren weet ik niet zo goed omdat ik toch flink wat releases van de oude rocker heb gemist.
Gelukkig is het nog wel een vrij onderhoudend en vermakelijk album geworden met de sterke opener Already Great meteen al als beste nummer.Verder viel het leuke Carnival me in positieve zin maar de overige nummers blinken voornamelijk uit in middelmatigheid.Het is dat de teksten nog af en toe een glimlach te voorschijn toveren maar echt positief weet the Visitor me verder niet te verrassen.
Redelijke maar geen geweldige plaat.