menu

Neil Young + Promise of the Real - The Visitor (2017)

mijn stem
3,35 (58)
58 stemmen

Canada
Rock
Label: Reprise

  1. Already Great (5:47)
  2. Fly by Night Deal (2:37)
  3. Almost Always (4:50)
  4. Stand Tall (5:12)
  5. Change of Heart (5:54)
  6. Carnival (8:20)
  7. Diggin' a Hole (2:33)
  8. Children of Destiny (3:24)
  9. When Bad Got Good (2:00)
  10. Forever (10:31)
totale tijdsduur: 51:08
zoeken in:
avatar van Maartenn
Maartenn (crew)
Onvoorstelbaar hoeveel werk deze man nog uitbrengt

avatar van E-Clect-Eddy
3,5
Ik zag weer een single voorbij komen bij de Spotify suggestie's Already Great, verder was Children of Destiny ook al uitgebracht op single. Die eerste single was zeer goed te pruimen.

Already Great klinkt als het verlengde van Peace Trail (2016) alleen met meer pit en ook door het meerstemmige refrein herinneringen aan CSN&Y, zijn dat Native Americans die meedoen? Er is weinig gepolijst aan het nummer, vergelijkbaar met het werk op dat album van vorig jaar. Alleen dit klinkt iets meer gerepeteerd. Hetzelfde geldt voor de eerste single Children of Destiny , wat rauw, live in de studio-opnames noem ik het maar.

avatar van harm1985
2,5
Als het weer in het verlengde ligt van Monsanto Years en de single Children of Destiny dan heb ik er weinig vertrouwen in. Mocht de versie van Children of Destiny op dit album een andere zijn en meer in het verlengde van Peace Trail, dan heb ik goede hoop. Met een week of vier zullen we het weten.

avatar van Stijn_Slayer
3,0
Ik ben er bang voor. Die rare tweets van The Visitor beloven niet veel goeds: 'I'm your fresh beer.' Werkelijk, Neil? Ik kan al wel raden welke kant we opgaan met titels als 'Stand Tall' en 'When Bad Got Good'. 'Already Great' is ook niet meer dan een niemendalletje met alle inmiddels voorspelbare NY-clichés.

Vond de juichende reviews rond Farm Aid tevens zwaar overtrokken. Ik heb dan liever een mooie registratie van zijn concerten in Carnegie Hall 2014 en zijn Euro-tour met POTR van 2016. De Claptons en Springsteens van deze wereld geven ook aan de lopende band recente live-albums uit.

'Be sure to embrace failure' zei een wijze, oude man ooit, maar volgens mij bedoelde hij er iets anders mee..

Waarom is er trouwens iedere keer een dwaas die al stemt op een album dat hij nog nooit heeft gehoord?

avatar van pmac
Precies. Een mooie cd box met de laatste en bejubelde tour met de POTR zou pas mooi zijn.

avatar van musician
Ik vind Already Great best wel aardig.

Een slechte president, en dan niet alleen slecht in zijn werk maar in zo'n beetje alles, is natuurlijk een mooie bron om uit te putten voor Young.
Met Living with War had hij natuurlijk een behoorlijk appeltje te schillen met Bush.

Nee, als de presidenten maar slecht genoeg zijn mogen ze altijd op een mooi aandenken van Neil Young rekenen. En dat gebeurt dan niet akoestisch....

avatar van poepsieske
4,0
Maartenn schreef:
Onvoorstelbaar hoeveel werk deze man nog uitbrengt

Hij moet helaas een beetje schulden afbetalen, vandaar waarschijnlijk...

avatar van Maartenn
Maartenn (crew)
poepsieske schreef:
(quote)

Hij moet helaas een beetje schulden afbetalen, vandaar waarschijnlijk...


Uiteindelijk heeft dat bij Cohen ook voor zijn meest productieve periode gezorgd.

2,0
musician schreef
Nee, als de presidenten maar slecht genoeg zijn mogen ze altijd op een mooi aandenken van Neil Young rekenen. En dat gebeurt dan niet akoestisch....


En dat is nu precies mijn probleem wat betreft muziek in combinatie met politiek. Veel mensen om mij heen praten nu vrijwel alleen over de politieke inhoud van 'Already Great' en het nieuwe album 'The Visitor'. Muziek lijkt slechts een randzaak. Over muziek zou het mijns inziens wél moeten gaan, maar NY blijkt, in tegenstelling tot de jaren 60, 70 en 80 (muv met name Ohio en Alabama) , steeds vaker de kansel te willen opzoeken. Juist in deze tijd is het belangrijk om te kunnen ontsnappen aan de dagelijkse misère en politiek. Hopelijk is niet heel het album een soort van pamflet, want dan haak ik af.

'Already Great' is overigens qua compositie wondermooi. Ik durf zelfs te stellen dat dit mijn favoriete NY nummer van de laatste 15 jaar is. Het doet mij denken aan de albums Time Fades Away en Tonight's The Night, hoogtepunten uit zijn oeuvre. Ik kijk dus ondanks waarmee ik begon, erg uit naar de 'The Visitor. Met onlangs het uitbrengen van 'Hitchhiker' (érg mooi) is er genoeg moois voor de NY fans en daar reken ik mijzelf ook toe.

avatar van musician
Neil Young was als oude hippie natuurlijk al veel langer gepolitiseerd bezig, al vanaf de jaren '60. Anti Vietnam oorlog, no nukes, noem het allemaal maar op.

Dat is geen kleinigheid geweest en valt toch moeilijk te bagatelliseren, ongeacht het decennium waarin Young actief was.
Hij komt op voor de zwakkeren in de samenleving en dat is zijn goed recht. Met Crosby, Stills & Nash voorop in de strijd!

Goede muziek, gemotiveerd door slechte politiek kan een geweldig muzikaal spektakel opleveren, daar zijn voorbeelden genoeg van.

Het is juist raar om een goed muzikaal statement af te wijzen, juist vanwege een politieke inhoud. De persoon Young zegt veel over zijn muziek en keuzes. Het één kan niet zonder het ander inzake Young liefhebberij.

Let's impeach the President

2,0
Ook NY, als dat is wat hij beoogd met deze plaat. Ik bemerk alleen dat de politieke boodschap een afleidend iets kan zijn in muziek. Zo ook in 'Already Great', wat in de kern een zeer goede compositie is, een voltreffer. Dan heb ik liever dat The Visitor over zoiets als bloemschikken of touwtje springen gaat. Maar dat is, ben ik met je eens, in het geval van NY niet verwachten.

Misschien moet ik dan maar trachten met een open blik en minder gericht op de tekstuele escapades, naar dit album gaan luisteren. We gaan het horen, begin december.

avatar van musician
Je kunt ook gewoon niet luisteren naar de teksten. Ik heb ook albums genoeg waarbij ik geen flauw idee heb waar het over gaat (en wil ik het ook niet weten)...

Young combineert natuurlijk, hij is vaak ook persoonlijk in zijn teksten en komen er meer onderlinge relaties en gedachtespinsels ter sprake. Dan gaat het natuurlijk niet over politiek.

avatar van harm1985
2,5
Mijn grootste bezwaar naar is de slappe teksten. Op Psychedelic Pill ging hij al over de schreef met Drifting Back (klaagzang over mp3), maar dat werd gecompenseerd door mooie solo's en de rest van het album. Maar het verschil tussen nummers als Already Great en Children of Destiny en het album Living with War is hemeltergend. Dat album was recht voor je raap en scherp, maar de Young die teksten schreef als Tin Soldiers and Nixon coming... ...four dead in Ohio is helaas niet meer. Niks mis met een politieke boodschap, maar zo matig verpakt als de laatste jaren is schrijnend.

Ach. Als de tour weer voorbij is horen deze nummers ook nooit meer. Dat is althans wel de trend de laatste 15 jaar.

avatar van Stijn_Slayer
3,0
Ik verwacht hier ook geen teksten van het kaliber 'Shock and Awe' inderdaad.

avatar van devel-hunt
Neil Young, hij doet waar hij zin in heeft, zonder knieval naar zijn fans. Wat ze er van vinden, dat is voor hem nooit een issue geweest. Dat siert deze oude reus enorm.
Hij is wel heel productief de laatste jaren, alsof de tijd die hij nog heeft hem op de hielen zit.

avatar van CWTAB
3,5
Productief? Understatement! Op 1 december komt dit album uit en gaan z'n archieven online open: every song i've ever written or recorded will be placed online.... dus geen archives boxen meer maar online (pono is ondertussen ook al begraven)...

Already Great klinkt cava, niet zo sterk als de Peace Trail single van zn vorige reguliere album, Children Of Destiny had dan weer voor mij niet gehoeven... iets te heikkneuterug

avatar van E-Clect-Eddy
3,5
Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële release volgende week, via een stream van NPR first listen

Deze zo maar eens aanhoren...

avatar van Stijn_Slayer
3,0
Eerste indruk: het is niet zo'n regelrechte kutplaat als Peace Trail. Hoewel de gitaren nogal modderig klinken is het verder een aandachtiger samengesteld geheel. Veel van Neils laatste albums klinken als rommelige haastklussen, dat is hier niet het geval. Divers geheel met een aardige flow. Klinkt als een Neil Young-album, om met David Geffen te spreken.

Jammer dat het songmateriaal nergens echt uitblinkt en een paar missers kent. Het refrein in 'Already Great' steekt bijv. wat af en komt veel te vroeg. Daar had Neil zowel muzikaal als tekstueel veel beter naar kunnen toewerken. 'Almost Always' is slap knip- en plakwerk van 'From Hank to Hendrix' en 'Unknown Legend'. En dan heb je 'Children of Destiny' nog, brrr..

'Carnival' is overigens eigenaardig: Young die als een soort Dr. John tekeergaat.

Je moet er eigenlijk een beetje aan sleutelen en 'Peace Trail' en 'Terrorist Suicide Hang Gliders' toevoegen, misschien nog een of twee van Monsanto Years, en dan kun je een prima plaat samenstellen. Jammer dat Neil Young dat zelf niet ziet.

avatar van Frenz
Ik zag de recensie in Oor en dacht, ach, waarom ook niet.

NY zonder de politieke boodschap? Dan moet je wel heel erg niet naar de tekst luisteren musician, dat lukt me niet. Stoor me er ook niet aan, trouwens

De opener is iig al de moeite waard

avatar van harm1985
2,5
Vandaag een keer beluisterd, op zich niet heel verschrikkelijk. Qua sound best prima, maar de teksten niet echt beluisterd. Maar heel enthousiast word ik er gewoon niet meer van. De echte drang om het kopen is er ook niet.

avatar van CWTAB
3,5
2, 5, 6, 10 zijn blijkbaar eind 2016 opgenomen (op 4 dagen), de andere nummer rond juni 2017... geen haastwerk feitelijk als je bekijkt dat Peace Trail op 3 dagen tijd is opgenomen

avatar van Gewoon Pim
3,5
Dat Neil Young alles uitbrengt wat hij schrijft is inmiddels bekend. Dat hij zich daarbij niks aantrekt van wat zijn luisteraars ervan zouden vinden ook. Dat hoeft geen probleem te zijn, zolang een album maar de ruimte krijgt en op zichzelf kan staan tussen alles wat 'Uncle Neil' naar ons toe werpt. Dat is namelijk precies waar het de laatste albums aan ontbrak: het vermogen om zijn werk te laten onderscheiden als een geheel. Sterke nummers bracht Young genoeg, ze waren alleen altijd verstopt tussen een zootje dat soms regelrecht uit de doos van Pandora leek te komen. Is dit op The Visitor, in samenwerking met Promise of the Real, wederom het geval?

Als president van de Verenigde Staten heb je het met Neil Young niet makkelijk. In een klassieker als Ohio werd Nixon al op de vingers getikt en het album Living with War was gericht aan de oorlogspraktijken van Bush in Irak. Heden ten dage zal het voor Young niet moeilijk zijn geweest om zijn ergernissen over de huidige president van de Verenigde Staten te uiten. Trump biedt Young genoeg materiaal voor inspiratie. Opener en single Already Great laat er geen gras over groeien: Amerika is nog altijd 'the promised land / the helping hand'. Ze is nog altijd groots! Daar is geen Trump voor nodig.

Maar Young trekt zijn politieke frustraties breder, want ook Moeder Aarde is in gevaar en wordt daarom bezongen. Forever blinkt daarin uit. De 10-minuten durende afsluiter kabbelt rustig voort, maar raakt een gevoelige snaar als Young 'Earth is like a church without a preacher' zingt. Wij mensen geven betekenis aan de kerk die aarde is, maar hebben ook de plicht haar te beschermen, is de boodschap. Young is vastbesloten hier iets aan te doen, via zijn muziek: 'I really want to make a difference', laat hij de luisteraar weten. En dat siert hem.

Muzikaal gezien klinkt The Visitor fijn en gepolijst, en ook afwisselender dan zijn directe voorgangers. Er is duidelijk een aantal keer gerepeteerd voordat er werd opgenomen en een enorm scala aan invloeden is terug te horen; van de bekende Young tokkel-americana tot vuige gitaren, van een circus-achtige waltz tot de blues. Dat geeft het album enige glans, maar je moet er van houden. De zwaardere politieke teksten worden op een speelse en oneigen manier gebracht, wat soms vreselijk klinkt (Children of Destiny, werkelijk 'all over the place') en dan weer heel succesvol is in het overbrengen van het verhaal (Carnival).

Neil Young kan veel maken, maar geeft ons met The Visitor ook wel daadwerkelijk iets wat goed weg luistert. Het is daarbij niet bijzonder. We hebben het allemaal al eens eerder gehoord. En toch is dat ook prima. Het album slikt als een wat goedkope zoete koek, en daar is zo af en toe niets mis mee. En ja, zelfs gruwel Children of Destiny heeft daarin een plekje. Toch blijft ieders innerlijke hoop, met smart wachtend op een nieuwe Harvest of Zuma, weer met lege handen achter. Want ook The Visitor weet zich niet echt te onderscheiden. En dat is iets waar Young toch over moet nadenken.

Mijn recensie op Nieuweplaat:
Neil Young + Promise of the Real - The Visitor - nieuweplaat.nl

avatar van Bartjeking
3,5
Mijn valt het 100% mee, toen ik de eerste reacties las hield ik mijn hart bij voorbaat al vast. Heb overigens wel het idee dat Neil een erg kritisch publiek heeft als ik de reacties op zijn laatste platen lees. Is niets mis mee overigens (beter dan elke scheet adoreren) en het komt natuurlijk door zijn ongekende staat van dienst en het grote contrast tussen de tops en flops. Hoewel ik zelfs daar altijd nog wel wat moois op kan vinden.

avatar van Stijn_Slayer
3,0
Bartjeking schreef:
Heb overigens wel het idee dat Neil een erg kritisch publiek heeft als ik de reacties op zijn laatste platen lees.

Mwah, op bijv. Thrashers Wheat wordt eigenlijk zelden een album afgekraakt. Daar zwerven Young-idioten die met hele verhalen komen waarom Landing on Water, AYP en Peace Trail meesterwerken zijn. Iedere nieuwe plaat wordt daar als klassieker onthaald. De realiteit is echter dat hij gewoon aan een heel pover decennium bezig is.

Young moet wat langer de tijd nemen en wat beter zijn best doen. Prairie Wind is nog écht een album, goed verzorgd zonder dat het overgeproduceerd is en er staat niet een slecht nummer op. Chrome Dreams II heeft dat in mindere mate ook nog. Daarna krijg je van die rommelige instant messenger albums. Wat dat betreft bespeur ik hier wel een stijgende lijn, al vind ik het niveau van de nummers middelmatig. Weer geen blijvertje voor mij.

avatar van henk01
2,5
Het is de eerste keer dar ik niet gelijk bij het uitkomen van het album luister. Ik hen ‘m nog niet maar zal er edd aan beginnen.

avatar van henk01
2,5
1 x geluisterd.

Kan er niet warm voor lopen. Als je met name zijn jaren 70 albums top vindt dan kan je hier weinig tot niets mee. Sorry.

Was beter geweest als ie 10 jaar geleden gestopt was.

Zal ‘m nog wel een keer luisteren maar denk dat dit niet vaker dan nog 1 of 2 x zal gebeuren.

avatar van Twinpeaks
3,0
Gisteren onder de boom gekregen .Tja , Het is een wat rare plaat .Het is niet slecht , maar memorabel is het zeker ook niet. Young heeft al jaren geen 5 sterrenplaat afgeleverd en zoals velen zeggen zou hij wat selectiever moeten zijn met wat hij op zijn albums plempt. Children of Destiny ? serieus ? Toch blijf ik een zwak voor de man houden en weet dat er ergens deep down inside nog ergens een killer plaat zit . Volgens mij heb ik dit ook bij eerdere albums geschreven. De opener en de afsluiter trekken deze naar een voldoende . 3 sterren

avatar van Cor
Cor
Twinpeaks schreef:
Het is niet slecht , maar memorabel is het zeker ook niet.

Herkenbaar. Ik zou 'niet slecht' vervangen door 'best aardig' (klinkt anders, maar komt natuurlijk wel op hetzelfde neer). 'Already Great', 'Almost Always' en 'Forever' zijn wel prima aanvullingen op z'n immense oeuvre. Hij klinkt in ieder geval weer geïnspireerd, mijn oude held Neil Young.

avatar van WoNa
3,5
Inderdaad brengt Neil Young zoveel uit, dat van naar iets toeleven geen sprake meer kan zijn. Nu doe ik dat wat de man betreft al een paar decennia niet meer. Eigenlijk heb ik genoeg gehoord. Toch beluister ik in de jaren 10 eigenlijk weer alles wat hij uitbrengt, i.t.t. de jaren 00. En eigenlijk bevalt ieder album me wel. Niet dat ik, met uitzondering van 'The Monsanto Years', echt een band krijg met de albums. Die tijd is geweest. Iedere noot van 'On The Beach' kan ik dromen, van The Visitor nul en dat zal wel zo blijven.

Toch is The Visitor een plaat die de moeite waard is om af en toe op te zetten. Samen met Promise of the Real, wat zijn nieuwe Crazy Horse lijkt te worden, weet ome Neil een heerlijke lome sfeer neer te zetten waarin het lekker (country)rocken is. Dat er daarnaast ook rare dingen gebeuren als 'Carnival' en gerammel met ketenen verder op op het album, allez. Een beetje experiment moet kunnen, zeker als er verder een heerlijk nummer als 'Forever' op het album staat. Zo'n typisch Neil Young nummer waarin niets lijkt te gebeuren, maar ook soort van voor altijd door mag gaan zonder ook maar een moment te vervelen.

Alles bij elkaar maakt het The Visitor geen hoogvlieger, maar een goede subtopper is het zeker. Vooral omdat het bij mij alle juiste Neil Young punten lekker indrukt.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

avatar van frolunda
2,5
Compositorisch toch een vrij matig album,tenminste als ik het vergelijk met de kwaliteit die Neil Young in het verleden geleverd heeft.Hoe the Visitor zich verhoudt tot zijn werk in de laatste jaren weet ik niet zo goed omdat ik toch flink wat releases van de oude rocker heb gemist.
Gelukkig is het nog wel een vrij onderhoudend en vermakelijk album geworden met de sterke opener Already Great meteen al als beste nummer.Verder viel het leuke Carnival me in positieve zin maar de overige nummers blinken voornamelijk uit in middelmatigheid.Het is dat de teksten nog af en toe een glimlach te voorschijn toveren maar echt positief weet the Visitor me verder niet te verrassen.
Redelijke maar geen geweldige plaat.

avatar van Ducoz
3,5
Met facinatie lees ik de comments hier boven..

Toen 'The Visitor' uit kwam in 2017 heb ik hem eigenlijk volledig links laten liggen. 'Monsanto Years' viel mij dusdanig tegen en 'Peace Trail' was ik ook niet zo kapot van.. dus deze nieuweling kon eigenlijk ook niks zijn.

Gelukkig heb ik hem even geleden dan toch eens opgelegd. En eigenlijk valt deze plaat mij gigantisch mee. Natuurlijk valt dit in het niet bij Youngs 60s en 70s werk, maar verwachten we nog een dergelijke plaat of wordt het misschien eens tijd dat we accepteren dat de manier van schrijven, musiceren, opnemen én uitbrengen van de platen niet te vergelijken is met zoals Neil Young dat in die vervlogen tijden deed. En hij wordt natuurlijk een dagje ouder, verloor zijn vaste mensen waar hij richting en steun uit haalde.. en omringd zich nu met een 'frissere' (als ik het zo kan noemen) band die het liefst zoveel mogelijk met Young speelt en opneemt.

Ik verbaas me ook over het feit dat we hierboven vallen over de 'Neil Young-clichés'. Dat zijn teksten wat naïf zijn.. oké. Je zou kunnen stellen dat hij na 70 jaar op deze planeet wel door zou moeten hebben dat het allemaal mooi klinkt maar niet zo werkt. Maar hij zegt en zingt het tenminste. Hij heeft een publiek wat de teksten hoort en dergelijke 'sturing' vind ik in tijden waarin we alleen nog voor ons zelf leven en alles om ons heen de pest kan krijgen -zij dat de mede mens, flora of fauna- en neem ik de wat naïeve opvattingen en her en der geflantste teksten voor lief. Wellicht is het ook niet realistisch om van een hoogbejaarde (want daar gaat ie inmiddels naar toe) te verwachten dat hij nog net zo fris en scherp en diepzinnig schrijft als 40/50 jaar geleden. Én hij spreekt zich uit. En dat dan zelfs zijn 'fans' er over vallen, zegt misschien genoeg over de right in your face attitude van de politieke agenda van meneer Young. Je hoeft het er niet mee eens te zijn.. je bent helemaal niet verplicht om zijn muziek te draaien of te kopen en hem daarmee te supporten.

Hoeveel artiesten doen dat? En dan zo letterlijk. Want ik kan er wel een paar noemen die dat onder het oppervlak doen, maar zo verpakken dat de grote massa alsnog kan mee blairen en er niet over valt (neem bv. de laatste Janelle Monae; verkapte viering van de vrouw, om maar wat te noemen).

Neil spuugt je recht in je gezicht en blijft je aankijken. No Facist President. Je moet het maar durven in het Amerika van nu. Het is helemaal niet verkeerd om vrouwenrechten aan te stippen. De zorg om onze planeet kenbaar te maken. Het zijn kleine dingetjes, maar als iedereen die ze een keer hoort kan herhalen waar het over gaat heeft Neil in deze zin zijn doel bereikt.

Dat de muziek dan als vehikel voor de boodschap geld, nemen we dan op de koop toe. Want dat doet hij hier meer geïnspireerd dan jaren hier voor.

Om dan toch nog een echt minpun te noemen: zo'n nummer als Diggin a Hole vind ik dan wel echt ondermaats.

Nummers als 'Forever' kunnen dan weer voor mij niet lang genoeg duren.

avatar van Frans van Laarhoven
2,5
Behoort tot de slechtste albums die NY heeft gemaakt.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:31 uur

geplaatst: vandaag om 22:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.