Iggy Pop - Brick by Brick (1990)

Iggy is bezorgd.
De Verenigde Staten raken in verval.
Niet alleen in Berlijn valt de muur.
Ook hier vormt de democratie flinke scheuren.
De strijd van de Koude Oorlog heeft zijn wonden achter gelaten.
Er helpt geen pleistertje tegen.
Blijkbaar heeft Iggy de drugs af gezworen.
Zijn ogen gaan in ieder geval open.
Verwacht geen tweede Born In The USA van Bruce Springsteen.
Iggy blijft Iggy.
Dus een vrij hard taalgebruik.
Als bouwvakker staat hij boven op de steigers.
Het podium om de Working Class toe te spreken.
Klaar om Amerika steen voor steen op te bouwen.

Welcome To The Jungle.
Wat ik vrijwel niet terug hoor is de samenwerking met Duff McKagan en Slash van Guns N' Roses.
Ze zijn hier op een prettige manier ondergeschikt aan de zanger.
Duidelijk hun plekje gevonden.
Kate Pierson is wel op een prettige overheersende manier aanwezig.
Ze is de verwoording van een verslaving.
Iggy gaat dus eigenlijk een duet aan met de donkere kant van zichzelf.
Die lief klinkende zangeres is gewoon het duiveltje op zijn schouder.
Zijn persoonlijke strijdtoneel.

Ondanks een succesvol album ontbreekt hier de samenwerking met David Bowie.
Ironisch genoeg zijn er voor mijn gevoel genoeg raakvlakken.
Zo ook met Lou Reed.
De drie doorleefde generatiegenoten.
Bowie bracht een jaar eerder het eerste Tin Machine album uit.
Lou Reed komt met New York.
Ook daar wordt regelmatig een link gelegd naar de ondergang van een grote stad.
Alleen presenteren David Bowie en Lou Reed zich steeds vaker als geleerde heren.
Iggy blijft trouw aan zijn achtergrond.
De jaren 60 en 70 hebben hem geestelijk en lichamelijk behoorlijk toegetakeld.
Pop hoeft zich niet te verschuilen achter een net pak.
Hij blijft die jongen van de straat.
Met vieze vette lange haren.