Iggy Pop - Brick by Brick (1990)

"Candy" waar Kate Pierson (B52's) enthousiast meezingt vind ik nu nog steeds een heerlijk fris liedje. Aan de ene kant heel rustig en exotisch, aan de andere kant lekker uitbundig. Een echte pop-song. Ik ben eigenlijk best wel nieuwsgierig wat de rest van dit album te bieden heeft...

Best een goed album van Iggy Pop. Er staat voor elk wat wils op: ruige rocknummers (Pussy Power, Home), een duet met John Hiatt (Something Wild), een lief liedje (Moonlight Lady), heerlijke meezingnummers (The Undefeated, Butt Town), een poging tot Reggae (Starry Night), maar vooral Living On The Edge Of The Night en I Won't Crap Out zijn nummers die absoluut de moeite waard zijn. Om kort te zijn: staat geen slecht nummer op.

"So get off my dick, I'm building this brick by brick, brick by brick". "

Een zinsnede uit het titelnummer van het album "Brick By Brick", dat verschijnt in 1989. Een zeer evenwichtig album, dat een goede mix is van stevige rocksongs, zoals "Home", "Butt Town", het metalen duo "My Baby Wants To Rock 'n Roll" en "Pussy Power" met Slash en Duff McKeegan op gitaren, akoestische rock 'n roll op "Living on The Edge Off The Night" en "The Undefeated", rustige ballads zoals "Moonlight Lady"en tongue-in-cheeck pop.

Zeker vermeldens waardig zijn de duetten met John Hiatt op "Something Wild" en Kate Pierson op "Candy" wat een grote hit oplevert voor Pop.

James Osterberg, ondertussen 42 jaar oud, is dan klaar voor de nineties.

Helaas, die hoes zal nooit mijn ding zijn, maar de muziek spreekt voor zich! Klassieker van deze oerpunker!

Candy, wow! Wat een heerlijke foute meezinger

ja, de hoes is lelijk, maar de cd bevat wel een massa mooie muziek , met ' the undefeated ' en vooral ' neon forest ' als mijn favorieten .

Candy, was destijds een reden voor mij om dit album te kopen. Naast Candy had het nog genoeg ander schoons te bieden. Idd. een goed en evenwichtig album.

De hoes behoort ook niet tot mijn persoonlijke smaak maar daarachter hangt een tekstueel thema schuil over cultureel verval en implosie in de Verenigde Staten. Verwacht geen Dylan-esque uiteenzettingen maar kanttekeningen op een Iguaanse manier.

We got main street eyes
Watchin' as the big boys roll by
Under rotten television skies
We got main street eyes

Muzikaal heeft Brick by Brick de vele muzikale kanten van Iggy te bieden. Van het stevige Rock-gehalte tot liedjes waar hij iets heeft opgepikt van zijn vriend David Bowie tot ballades. Candy blijft trouwens een uitermate fris popliedje.

Heel cool plaatje en nog altijd een van mijn favorieten van Iggy

Deze vandaag gescoord samen met The Idiot als dubbelalbum.
Terechte comeback.

Iggy is bezorgd.
De Verenigde Staten raken in verval.
Niet alleen in Berlijn valt de muur.
Ook hier vormt de democratie flinke scheuren.
De strijd van de Koude Oorlog heeft zijn wonden achter gelaten.
Er helpt geen pleistertje tegen.
Blijkbaar heeft Iggy de drugs af gezworen.
Zijn ogen gaan in ieder geval open.
Verwacht geen tweede Born In The USA van Bruce Springsteen.
Iggy blijft Iggy.
Dus een vrij hard taalgebruik.
Als bouwvakker staat hij boven op de steigers.
Het podium om de Working Class toe te spreken.
Klaar om Amerika steen voor steen op te bouwen.

Welcome To The Jungle.
Wat ik vrijwel niet terug hoor is de samenwerking met Duff McKagan en Slash van Guns N' Roses.
Ze zijn hier op een prettige manier ondergeschikt aan de zanger.
Duidelijk hun plekje gevonden.
Kate Pierson is wel op een prettige overheersende manier aanwezig.
Ze is de verwoording van een verslaving.
Iggy gaat dus eigenlijk een duet aan met de donkere kant van zichzelf.
Die lief klinkende zangeres is gewoon het duiveltje op zijn schouder.
Zijn persoonlijke strijdtoneel.

Ondanks een succesvol album ontbreekt hier de samenwerking met David Bowie.
Ironisch genoeg zijn er voor mijn gevoel genoeg raakvlakken.
Zo ook met Lou Reed.
De drie doorleefde generatiegenoten.
Bowie bracht een jaar eerder het eerste Tin Machine album uit.
Lou Reed komt met New York.
Ook daar wordt regelmatig een link gelegd naar de ondergang van een grote stad.
Alleen presenteren David Bowie en Lou Reed zich steeds vaker als geleerde heren.
Iggy blijft trouw aan zijn achtergrond.
De jaren 60 en 70 hebben hem geestelijk en lichamelijk behoorlijk toegetakeld.
Pop hoeft zich niet te verschuilen achter een net pak.
Hij blijft die jongen van de straat.
Met vieze vette lange haren.

Vind het een beetje zo zo. Niet alles is even geweldig. Zo vind ik Iggy op Candy en Neon Forest een beetje een karikatuur van zichzelf maken.

Lekker album van Iggy Pop, wat luchtiger en toegankelijker dan zijn jaren 70 werk.
Candy is zo'n Radio Veronica hit wat mij nooit zal vervelen, maar er staat hier nog veel meer op te genieten.

3,5

Sterk album met Living On The Edge Of A Night als hoogtepunt, 1 van Iggy;s mooiste, en the Undefeated (wat ik half jaren 90 altijd zong toen mijn club toendertijd onverslaanbaar was) is ook prachtig, De rest is minimaal goed, Candy blijft lekker

Mooi ja, echte PSV'ers zongen dat

Hhh right

Met een nieuw (slecht) platencontract stapt Iggy de jaren 90 in. En hij doet dit met wederom een vrij toegankelijke plaat. Die eigenlijk helemaal niet slecht is. In ieder geval stukken beter dan Blah Blah Blah. Dit komt voornamenlijk omdat Brick over het algemeen een stuk donkerder is dan Blah. En dat komt dan weer oa omdat Iggy qua teksten gewoon de oude/echte Iggy is. Bij Blah is hij behoorlijk aan het zeveren. Te mooi te netjes te glad en vooral te slap. Plus dat de nummers een stuk sterker zijn dan Blah. Met tijd en wijle ook harder natuurlijk.
Nu vind ik zeker niet alles goed. The undefeated kan dan wel in een voetbal stadion leuk klinken. Maar daar krijg ik dus op deze plaat best wel een slappe van ha. Geef mij dan maar I Won't Crap Out, Butt Town, Pussy Power(he he) of Candy enz.

Als ik me niet vergis blijkt Brick ook nog eens zijn best verkochte plaat te zijn. Maar Brick staat natuurlijk zwaar in de schaduw van American Caesar. Een plaat die weer voor geen meter verkocht
Een van zijn betere.......

Butt Town, Home, My Baby Wants to Rock & Roll en Pussy Power bevatten bijdrages van Slash, lees ik net. Ook Duff McKagan heeft op dit album meegespeeld. Dan kan ik niet anders dan Iggy's brick by brick een kans te geven. Iggy heeft overigens de favour al returned op Slash (2010).

De slash songs zijn niet op het smalle Iggy lijf geschreven. Tis niet slecht en hij geeft er wel een eigen feel aan, maar het zijn toch juist de andere songs waar Pop in uitblinkt.

Best een mooie hoes.

Keiharde Iggy op z’n bricks de rauwe street life op de edge van de night een neon oerwoud waar je brain is fried en dan in Moonlight Lady ook nog even een van de lieflijkste meest oprechte liefdesliedjes die je ooit horen zal.