menu

Marlon Williams - Make Way for Love (2018)

mijn stem
3,88 (128)
128 stemmen

Nieuw-Zeeland
Country / Folk
Label: Dead Oceans

  1. Come to Me (3:15)
  2. What's Chasing You (2:41)
  3. Beautiful Dress (3:31)
  4. Party Boy (2:33)
  5. Can I Call You (3:48)
  6. Love Is a Terrible Thing (3:12)
  7. I Know a Jeweller (2:36)
  8. I Didn't Make a Plan (4:01)
  9. The Fire of Love (4:31)
  10. Nobody Gets What They Want Anymore (4:59)

    met Aldous Harding

  11. Make Way for Love (3:55)
totale tijdsduur: 39:02
zoeken in:
avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Marlon Williams - Make Way For Love - dekrentenuitdepop.blogspot.nl


De Nieuw-Zeelandse muzikant Marlon Williams maakte precies twee jaar geleden diepe indruk met een plaat die zich nauwelijks in een hokje liet duwen en rijkelijk citeerde uit de geschiedenis van de popmuziek.

Ik noemde in mijn recensie van de tweede plaat van de muzikant uit Christchurch (en hiervoor Lyttelton) flink wat namen, waaronder die van Elvis Presley, The Beach Boys, The Byrds, Townes van Zandt, Jeff Buckley, Nick Drake, Roy Orbison en Nick Cave.

Het is een zeer imposant rijtje namen, maar het was nog niet genoeg om volledig recht te doen aan de mix van folk en rock ’n roll die Marlon Williams op zijn titelloze plaat presenteerde. De muziek van de Nieuw-Zeelandse muzikant klonk volstrekt tijdloos, maar het geluid van Marlon Williams was ook zeker eigentijds en eigenzinnig.

De precies twee jaar geleden verschenen plaat heeft de lat bijzonder hoog gelegd voor de opvolger, maar Make Way For Love gaat er met speels gemak overheen. En hoe.

Ook op Make Way For Love kiest Marlon Williams voor een donker geluid. Het is een geluid dat wat spookachtig aandoet dankzij een donkere onderlaag, maar deze wordt vervolgens prachtig versierd met gitaarlijnen vol galm en met gloedvolle strijkers en blazers en synths, die gelukkig subtiel worden ingezet.

De belangrijkste inspiratiebronnen van Marlon Williams lijken nog steeds in de jaren 50 te liggen. Veel songs op de plaat schuren dicht tegen die van Elvis Presley en vooral tegen die van Roy Orbison aan. Make Way For Love roept ook zeker associaties op met de platen van Chris Isaak, maar die haalde de mosterd natuurlijk ook in de jaren 50. Ik hou altijd wel van de galmende gitaren die in de jaren 50 gemeengoed waren en ook op de nieuwe plaat van Marlon Williams klinken ze werkelijk fantastisch.

Een donker maar ook open geluid als op Make Way For Love vraagt om een groot zanger en dat is Marlon Williams. De Nieuw-Zeelandse singer-songwriter zingt prachtig ingetogen, maar ook vol gevoel, wat je prachtig hoort wanneer je de volumeknop net wat verder open draait. De nieuwe plaat van Marlon Williams is nog wat sfeervoller en ingetogener dan zijn voorganger, waardoor zijn bijzondere stem alleen maar meer indruk maakt.

Marlon Williams haalt de mosterd misschien voor een belangrijk deel in de jaren 50, maar is er ook in geslaagd om een eigentijds klinkende plaat te maken, die er stiekem toch weer allerlei invloeden bijsleept, waardoor het rijtje namen aan het begin van deze recensie volledig kan worden gehandhaafd, maar ook kan worden aangevuld met de naam van Richard Hawley en soms, en vooral wanneer de piano domineert, met die van Antony (of Anohni), terwijl de plaat ook zo achter een David Lynch film of tv-serie kan worden geplakt.

Marlon Williams stort 11 songs lang zijn leed over ons uit, maar doet dat in songs die overlopen van schoonheid. En als je dan denkt dat het echt niet meer mooier kan, schuift aan het eind van de plaat landgenoot Aldous Harding aan voor een duet dat dwars door de ziel snijdt. Wat een bijzondere en bloedstollend mooie plaat. Erwin Zijleman

avatar van OscarWilde
5,0
Af en toe passeert er een album, zo goed als uit het niets, waarbij het vanaf de eerste luisterbeurt duidelijk is dat een plek in de hoogste regionen van het eindejaarslijstje een certitude is. Make way for love van Marlon Williams is zo’n album. Reeds vanaf de eerste galmende zanglijn op opener Come to me wordt een sfeer van nostalgie opgewekt, wat enkel wordt versterkt door de al even galmende gitaartjes, het soort reverb dat ook de betere popmuziek van de jaren ’50 en ’60 definieert.

Marlon Williams grijpt terug naar een periode in de muziekgeschiedenis die niet onontgonnen is. Vorig jaar had je, eveneens vroeg op het jaar, de zelfverklaarde croonerplaat van Cameron Avery, bassist van Tame Impala. En ook pakweg The Last Shadow Puppets grijpen graag terug naar artiesten als Lee Hazlewood, The Walker Brothers of Roy Orbison. Maar waar Avery de diepte van zijn zangstem opzoekt en The Last Shadow Puppets op hun laatste plaat misschien een tikkeltje te veel viriliteit wouden tonen, vertrekt Williams vanuit een andere invalshoek.

Hij schreef deze plaat na de breuk met Aldous Harding, de singer-songwriter die net als de zanger uit Nieuw-Zeeland komt. Uiteengedreven door het leven van de reizende muzikant, doorbrak de breuk zijn writer’s block van twee jaar, waarna hij de nummers op Make way for love in een mum van tijd neerpende. En het resultaat staat verder van de country, nu ja, van zijn debuutplaat, maar doet vanwege de pathos en de klankkleuren eerder denken aan Roy Orbison, Elvis Presley, The Walker Brothers, Chris Isaak of recenter Richard Hawley of in mindere mate M. Ward.

Maar Williams’ stem klinkt nog net dat tikkeltje tijdlozer dan die twee laatsten, en weet de melancholie die een break-up plaat moet opwekken perfect te vatten. Niet dat alles beperkt blijft tot de (heerlijke) in reverb gedrenkte tristesse, zoals op de prachtige single What’s chasing you of het mijmerende Beautiful Dress. Zo klinkt Party Boy bitsiger en zweeft The Fire of love in een iets rijker instrumentarium, waardoor het klankenpallet op het album voldoende wordt uitgebreid om de hele tijd te boeien. I know a jeweller heeft van alle nummers dan weer de grootste country vibe.

Hoogtepunt van de plaat is misschien wel het duet Nobody gets what they want anymore, voortgestuwd door enkele gitaarakkoorden, en gezongen als duet met zijn ex Aldous Harding (die hem dus heeft geïnspireerd deze plaat te schrijven doordat hun relatie stuk is gegaan). Faut le faire, maar het zorgt wel voor oprechte en oprecht mooie muziek.

En het is deze oprechtheid, samen met de geweldige stem van Marlon Williams, die ervoor zorgt dat Make way for love geen ode of pastiche is, maar ondanks de associatie met bovenstaande artiesten wel een eigen gelaat en gevoel heeft. Om die reden kan het vergeleken worden met Goon van Tobias Jesso Jr., die ook duidelijk geluisterd had naar Billy Joel, Randy Newman of John Lennon, maar toch een eigentijdse, eerlijke en consistente plaat wist te maken. Reden genoeg dus om plaats en vooral tijd te maken voor dit prachtige album.

Marlon Williams – Make way for love | De Profundis - wp.me

avatar van Hendrik68
3,0
Vond het debuut wisselvallig, maar ook veelbelovend tegelijk. Ik hoopte dat hij de richting van een van zijn favorieten Gram Parsons op zou gaan. Helaas koos hij andere favorieten als basis voor zijn nieuwe album en als die Chris Isaak, Jeff Buckley en Roy Orbison heten, dan hoef ik al bijna niet meer te luisteren. Ik kan gewoon vrij slecht tegen dit soort dreinerige melancholiek. Het door iedereen bejubelde duet vind ik maar een misbaksel eigenlijk. Maar gelukkig ben ik de enige, scheelt weer. Toch blijf ik in hem geloven, als hij de volgende keer echt een eigen stijl kan creëren dan kan ook ik zomaar voor zijn muziek vallen. Beetje meer roots, beetje meer akoestisch, iets minder zelfmedelijden en je bent er. Deze plaat gaat hem niet meer worden, want dan hadden alle nummers de kwaliteit van Beautiful Dress moeten hebben.

avatar van Tubanti
3,5
Recensie ROAR E-zine:
Marlon Williams – Make Way For Love | ROAR E-Zine - roarezine.nl

Na een wat speels debuut legt Marlon Williams een flinke dosis liefdesverdriet in zijn tweede album. Make Way For Love is wat overblijft na de relatiebreuk met Williams’ grote liefde en tevens collega Aldous Harding.

“Panic comes in waves.” De eerste zin van ‘Can I Call You’, is typerend voor Marlon Williams’ tweede album, dat qua sfeer golft van trage, melancholische nummers naar lichte, optimistische liedjes. Naarmate de plaat vordert voert een mineurstemming de boventoon. De pijn van een stukgelopen relatie, die steeds meer voelbaar wordt, bereikt een hoogtepunt als hij deze samen met zijn ex-vriendin bezingt op ‘Nobody Gets What They Want Anymore’.

Waar Williams op zijn debuutalbum een prettig gevarieerd geluid aan pop, rock, country en folk liet horen, kiest hij op zijn tweede album wat meer voor een thema dat zich over de elf nummers uitsmeert. Naar eigen zeggen geïnspireerd door Scott Walker, grijpt Williams terug naar geluiden zoals we die uit de jaren zestig kennen: een vaak melancholische mix van singer-songwriter, folk en country die zowel doet denken aan Roy Orbison als America, terwijl Williams’ stem af en toe de associatie met Elvis Presley oproept.

Door deze mix creëert Williams zijn eigen geluid, die hij vooral neerzet door een samenspel van gitaren, percussie en strijkers. Alleen op ‘Love Is A Terrible Thing’, een stuk vol pessimisme en mineur, horen we geen gitaar. Hier doet Williams het enkel met zijn stem, piano en een beetje hulp van een synthesizer. Ook op ‘I Didn’t Make A Plan’ heeft de piano een grote rol, maar neemt een aanzwellend gitaargeluid het stuk steeds meer over.

Op ‘Party Boy’en ‘I Know A Jeweller’ wordt de luisteraar even meegenomen naar het Wilde Westen. Deze nummers, gekenmerkt door een lichtere stijl en typische percussie, zijn een prettige afwisseling op de omringende melancholische nummers. Ook het lichte ‘What’s Chasing You’, draagt eraan bij dat het album niet te zwaar wordt.

Make Way For Love is in zijn geheel namelijk geen album dat je in de feeststemming brengt. In bijna alle nummers klinken gevoelens als pijn, jaloezie en wanhoop, veroorzaakt door Williams’ relatiebreuk met Aldous Harding. Dat deze gevoelens het enige is wat hij nog met Harding deelt, uit hij samen met haar op ‘Nobody Gets What They Want Anymore’, waar Williams de pijn en eenzaamheid nog eens benadrukt als hij het laatste deel van het nummer voor eigen rekening neemt. Nadat alle pijn zijn hoogtepunt heeft bereikt, lijkt Williams op het laatste nummer eindelijk weer de toekomst in te kijken en ruimte te willen maken voor nieuwe liefde.

3,5
Mausie schreef:
(quote)


Wel knap om zoveel onzin in een post te proppen. Wat boven mij al wordt gezegd, je mag dus alleen country maken als je uit de VS komt? Mag je dan ook alleen maar spaghetti koken als je uit Italië komt? En als het in 1987 was gemaakt stond het dus vol hits. Maar omdat het anno 2018 wordt gemaakt is het een hipsteralbum? Mss moet je gewoon van de muziek genieten (of niet) en niet zo moeilijk doen


Ik beoefen inderdaad nogal wat discriminatie betreffende mijn muziekbeoordeling. Begrijp me niet verkeerd. Natuurlijk mag een Nederlands joch met een gitaar bij een kampvuur wat Johnny Cash spelen voor me. Ik vind het ook ontzettend fijn als ik op visite pasta op mijn bord krijg - ook als mijn vriend niet Italiaans is. En als de ene Poolse zanger toch liever doet alsof hij uit de Provence komt... Allé, ik kan het ook heus wel door de vingers zien. Wat me echter stoort is wanneer het grote gros van Neerlands kwaliteitsartiesten niet te verscheiden zijn van hun Amerikaanse collega's. Mogen ze zich verkleden als cowboys? Wie ben ik om het te verbieden! Vind het wel een beetje saai, zelfs 'n tikkie 'cultural appropriation' (om het even lekker Amerikaans te houden). De plaats waar je bent opgegroeid, of dat nou Amsterdam, het Frans platteland of de suburbs van Tokyo zijn, hoor ik graag terug in de muziek. En het doet mij verdriet als dadelijk iedereen klinkt alsof ze uit Tennessee komen. Net als dat het me de neus uit zou komen als dadelijk iedereen alleen nog maar Italiaans kookt.

Nogmaals, leuke muziek hoor, wat meneer Williams maakt. Zou het alleen leuker vinden als hij zijn creativiteit zou gebruiken voor muziek die nog niet zoveel wordt gemaakt. Ik denk dat hij meer te bieden heeft dan dit.

Of, in andere woorden:

Hendrik68 schreef:
gebrek aan originaliteit

Gast
geplaatst: vandaag om 10:17 uur

geplaatst: vandaag om 10:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.