Marlon Williams - Make Way for Love (2018)

oh oh wat heb ik hier zin in! Nobody Gets What They Want Anymore met Aldous Harding klinkt al prachtig....13 april paradiso daar moet ik bij zijn gezien zijn optreden op Motel Mozaique verpletterend goed was

Alleen al het feit dat Aldous Harding op het voorlaatste nummer meedoet, is voor mij een incentive om het album te gaan beluisteren. Een van de eerste die ik aanstreep voor 2018!

Dat liedje met Aldous Harding is al te beluisteren AOVV!

Ik heb het ondertussen tweemaal beluisterd, en het bevalt me erg. De stemmen van Williams en Harding vallen zeer mooi samen. Waar Williams me in de verte doet denken aan Scott Matthew, voegt Harding haar eigenwijze eigenheid toe. Knap nummer!

Ik dacht precies hetzelfde. Prachtnummer.

Tjongejonge,wat een prachtballad...Dat ik die gemist heb op BKS..

ABC’s DoubleJ’s album of the Week:
Marlon Williams - Make Way for Love

And then this:

Man oh man wat n fantastisch mooie plaat is dit. Echt hemels die zang! Hier gaat dit jaar niemand meer overheen! Zin in paradiso!

Heerlijk altijd, jouw objectieve enthousiasme.

Echt een plaat die zich pas na meerdere luisterbeurten (moeten nog komen) gaat openbaren. En nu eigenlijk al erg prachtig. Niks geen moeilijke tweede maar een coherente en gelaagde plaat met een eigen smoel.

Hij treedt alleen op een voor mij onmogelijke datum in Utrecht op.

Gaat helemaal lekker met de hoopvolle releases in het nog vroege 2018! Alela Diane, Jesse Marchant, Loma, Amen Dunes, U.S. Girls, Bahamas, Ezra Furman, Rhye, Hookworms, Shannon Lay en deze Marlon Williams dus. Oh boy oh boy!

Ik zet hoog in, zakken kan altijd nog.

Het album voelt meer als een geheel t.o.v. het debuut. Maar, echte hoogtepunten als Hello Miss Lonesome, I'm Lost Without You en Strange Things heb ik nog niet gehoord.

Dit album zit goed in elkaar. Sterke composities, mooie instrumentatie en heerlijke zang.

Love Is a Terrible Thing doet me denken aan een kruising tussen John Grant en Antony Prachtnummer!

Lekker ‘kaal’ jaren 60 geluid, degelijk hoewel niet belegen. Wat een goeie zanger, een zingalbum. Roy Orbison, Chris Isaak dat soort werk.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Marlon Williams - Make Way For Love - dekrentenuitdepop.blogspot.nl


De Nieuw-Zeelandse muzikant Marlon Williams maakte precies twee jaar geleden diepe indruk met een plaat die zich nauwelijks in een hokje liet duwen en rijkelijk citeerde uit de geschiedenis van de popmuziek.

Ik noemde in mijn recensie van de tweede plaat van de muzikant uit Christchurch (en hiervoor Lyttelton) flink wat namen, waaronder die van Elvis Presley, The Beach Boys, The Byrds, Townes van Zandt, Jeff Buckley, Nick Drake, Roy Orbison en Nick Cave.

Het is een zeer imposant rijtje namen, maar het was nog niet genoeg om volledig recht te doen aan de mix van folk en rock ’n roll die Marlon Williams op zijn titelloze plaat presenteerde. De muziek van de Nieuw-Zeelandse muzikant klonk volstrekt tijdloos, maar het geluid van Marlon Williams was ook zeker eigentijds en eigenzinnig.

De precies twee jaar geleden verschenen plaat heeft de lat bijzonder hoog gelegd voor de opvolger, maar Make Way For Love gaat er met speels gemak overheen. En hoe.

Ook op Make Way For Love kiest Marlon Williams voor een donker geluid. Het is een geluid dat wat spookachtig aandoet dankzij een donkere onderlaag, maar deze wordt vervolgens prachtig versierd met gitaarlijnen vol galm en met gloedvolle strijkers en blazers en synths, die gelukkig subtiel worden ingezet.

De belangrijkste inspiratiebronnen van Marlon Williams lijken nog steeds in de jaren 50 te liggen. Veel songs op de plaat schuren dicht tegen die van Elvis Presley en vooral tegen die van Roy Orbison aan. Make Way For Love roept ook zeker associaties op met de platen van Chris Isaak, maar die haalde de mosterd natuurlijk ook in de jaren 50. Ik hou altijd wel van de galmende gitaren die in de jaren 50 gemeengoed waren en ook op de nieuwe plaat van Marlon Williams klinken ze werkelijk fantastisch.

Een donker maar ook open geluid als op Make Way For Love vraagt om een groot zanger en dat is Marlon Williams. De Nieuw-Zeelandse singer-songwriter zingt prachtig ingetogen, maar ook vol gevoel, wat je prachtig hoort wanneer je de volumeknop net wat verder open draait. De nieuwe plaat van Marlon Williams is nog wat sfeervoller en ingetogener dan zijn voorganger, waardoor zijn bijzondere stem alleen maar meer indruk maakt.

Marlon Williams haalt de mosterd misschien voor een belangrijk deel in de jaren 50, maar is er ook in geslaagd om een eigentijds klinkende plaat te maken, die er stiekem toch weer allerlei invloeden bijsleept, waardoor het rijtje namen aan het begin van deze recensie volledig kan worden gehandhaafd, maar ook kan worden aangevuld met de naam van Richard Hawley en soms, en vooral wanneer de piano domineert, met die van Antony (of Anohni), terwijl de plaat ook zo achter een David Lynch film of tv-serie kan worden geplakt.

Marlon Williams stort 11 songs lang zijn leed over ons uit, maar doet dat in songs die overlopen van schoonheid. En als je dan denkt dat het echt niet meer mooier kan, schuift aan het eind van de plaat landgenoot Aldous Harding aan voor een duet dat dwars door de ziel snijdt. Wat een bijzondere en bloedstollend mooie plaat. Erwin Zijleman

En ook de echte pareltjes openbaren zich langzaam. Party Boy, Nobody Gets What They Want Anymore, I Know a Jeweller en Love Is a Terrible Thing zijn hoogtepunten.

Echt steengoed deze plaat. Ik kijk uit naar zijn concert over twee maanden. Voor Amsterdam heb ik trouwens twee kaartjes over dus mocht iemand belangstelling hebben.... En anders ga ik zelf misschien wel gewoon twee keer

Af en toe passeert er een album, zo goed als uit het niets, waarbij het vanaf de eerste luisterbeurt duidelijk is dat een plek in de hoogste regionen van het eindejaarslijstje een certitude is. Make way for love van Marlon Williams is zo’n album. Reeds vanaf de eerste galmende zanglijn op opener Come to me wordt een sfeer van nostalgie opgewekt, wat enkel wordt versterkt door de al even galmende gitaartjes, het soort reverb dat ook de betere popmuziek van de jaren ’50 en ’60 definieert.

Marlon Williams grijpt terug naar een periode in de muziekgeschiedenis die niet onontgonnen is. Vorig jaar had je, eveneens vroeg op het jaar, de zelfverklaarde croonerplaat van Cameron Avery, bassist van Tame Impala. En ook pakweg The Last Shadow Puppets grijpen graag terug naar artiesten als Lee Hazlewood, The Walker Brothers of Roy Orbison. Maar waar Avery de diepte van zijn zangstem opzoekt en The Last Shadow Puppets op hun laatste plaat misschien een tikkeltje te veel viriliteit wouden tonen, vertrekt Williams vanuit een andere invalshoek.

Hij schreef deze plaat na de breuk met Aldous Harding, de singer-songwriter die net als de zanger uit Nieuw-Zeeland komt. Uiteengedreven door het leven van de reizende muzikant, doorbrak de breuk zijn writer’s block van twee jaar, waarna hij de nummers op Make way for love in een mum van tijd neerpende. En het resultaat staat verder van de country, nu ja, van zijn debuutplaat, maar doet vanwege de pathos en de klankkleuren eerder denken aan Roy Orbison, Elvis Presley, The Walker Brothers, Chris Isaak of recenter Richard Hawley of in mindere mate M. Ward.

Maar Williams’ stem klinkt nog net dat tikkeltje tijdlozer dan die twee laatsten, en weet de melancholie die een break-up plaat moet opwekken perfect te vatten. Niet dat alles beperkt blijft tot de (heerlijke) in reverb gedrenkte tristesse, zoals op de prachtige single What’s chasing you of het mijmerende Beautiful Dress. Zo klinkt Party Boy bitsiger en zweeft The Fire of love in een iets rijker instrumentarium, waardoor het klankenpallet op het album voldoende wordt uitgebreid om de hele tijd te boeien. I know a jeweller heeft van alle nummers dan weer de grootste country vibe.

Hoogtepunt van de plaat is misschien wel het duet Nobody gets what they want anymore, voortgestuwd door enkele gitaarakkoorden, en gezongen als duet met zijn ex Aldous Harding (die hem dus heeft geïnspireerd deze plaat te schrijven doordat hun relatie stuk is gegaan). Faut le faire, maar het zorgt wel voor oprechte en oprecht mooie muziek.

En het is deze oprechtheid, samen met de geweldige stem van Marlon Williams, die ervoor zorgt dat Make way for love geen ode of pastiche is, maar ondanks de associatie met bovenstaande artiesten wel een eigen gelaat en gevoel heeft. Om die reden kan het vergeleken worden met Goon van Tobias Jesso Jr., die ook duidelijk geluisterd had naar Billy Joel, Randy Newman of John Lennon, maar toch een eigentijdse, eerlijke en consistente plaat wist te maken. Reden genoeg dus om plaats en vooral tijd te maken voor dit prachtige album.

Marlon Williams – Make way for love | De Profundis - wp.me

Het triumviraat 5,6,7: weggeblazen van m'n sokken.

Bij mijn eerste luisterbeurt moest ik even over de associatie met Roy Orbison (want geïndoctrineerd tijdens mijn jeugd heenstappen. Toch bleef het album trekken en terecht. Via het prachtige album van Aldous Harding - Party (2017) bij deze Marlon Williams terecht gekomen. Marlon heeft een bijzondere stem en zijn liedjes laten een passie horen die erg aantrekkelijk is. De muziek komt uit zijn tenen en dat klinkt authentiek. Groeibriljantje.

Die 2 mogen van mij best een mooi duetten-album uitbrengen, volgens aloude traditie. Een mens mag hopen.

Wellicht kan een mediator soelaas bieden (of een zak met geld)

Klopt, maar ik herken er ook Sivert Hoyem (Madrugada) en Alan Sparhawk (Low) in. Hoe dan ook is dit een album waarvan je voelt dat het een 'specialeke' is. Hier zit zeer veel in.

Vanmiddag deze plaat op vinyl gekocht. Ik heb mezelf voorgenomen wat minder platen te kopen maar dit album is te goed om te laten liggen.

Grappig, dat voornemen heb ik ook voor dit jaar waardoor ik nog geen enkel nieuw album heb gekocht (op deel 2 en 3 na uit de Belle and Sebastian EP serie). Maar deze zit wel in de enorme twijfelfase net als die van Joshua Hyslop..... ik vrees dat ik het niet ga volhouden

Ik moet er eerlijk bij zeggen dat ik ook gelijk Frank Sinatra - Sings for Only the Lonely (1958) bij heb gekocht. Hij was aantrekkelijk geprijsd en miste nog in mijn Sinatra collectie. Nog één en dan heb ik alle Sinatra's die ik echt goed vind op vinyl .

Mja, ik twijfel nog, prachtige stem, no doubt about it, maar krijg ergens het gevoel dat je dit mooi "moet" vinden. Het duet met z'n ex is zonder meer prachtig.

Muzikaal niet helemaal mijn ding, laat ik het daar (voorlopig) op houden

Wat een prachtig album! Het duurde even voordat ik gegrepen werd, maar dan heb je ook wat. Hoogtepunt is voor mij het duet, maar daar sta ik niet alleen in zo te zien.

Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe albums en tracks:

Ik heb een haat-liefdeverhouding met het halverwege februari verschenen album Make Way For Love van Marlon Williams. Muzikaal is het regelmatig bijzonder fraai en helemaal ‘mijn soort muziek’ en toch wringt er iets. Dat ligt aan de stem van de 27-jarige Nieuw-Zeelandse singer-songwriter die ik niet altijd even goed trek.

Soms klinkt hij als Elvis Presley (geen fan van), dan weer als Roy Orbison, Richard Hawley of Anohni. Deze crooner Marlon Williams intrigeert én irriteert op zijn nieuwe album, waarop zijn gestrande relatie met Aldous Harding centraal staat. Juist met haar nam hij een hartverscheurend duet op, Nobody Gets What They Want Anymore. Daarin zingt Williams:

What am I going to do when I can see that you’ve been crying / And you don’t want no help from me? / Baby, I can’t separate us out anymore

Nog net iets mooier vind ik het amper 2,5 minuut durende I Know A Jeweller, waarin Williams’ wat meer sober gehouden stem prachtig door violen ondersteund wordt. Misschien moet ik maar naar het concert van Marlon Williams in de EKKO bij mij om de hoek. Dan weet ik definitief of ik een lover or hater ben.

Is al uitverkocht.