King Gizzard and The Lizard Wizard - Polygondwanaland (2017)

Review #16:

Ik had het vorige album van King Gizzard in eerste instantie iets te hoog ingeschat. Sketches of Brunswick East miste ambitie en hoewel het af en toe zeer relaxende bossa nova-achtige psych rock vertoonde, bestond het grotendeels uit redelijk zinloze achtergrondmuziek.

Polygondwanaland heeft zeker geen gebrek aan ambitie, maar heeft dezelfde problemen als een hoop vroege psychedelic-beïnvloede prog en moderne prog bands. Crumbling Castle, een van de weinige hoogtepunten hier, doet er een goede acht minuten over totdat het van zinloze gitaarspel overschakelt naar een clichématige bombastische uitbarsting. Het klinkt niet verkeerd, maar de uitdaging die King Gizzard aanging op albums zoals Microtonal Flying Banana ontbreekt hier.

De rest bestaat grotendeels uit kortere, onzinnige psych rock nummers waar vrijwel niks gebeurd. In hun vorige album gebeurde ook geen zak maar daar werd in ieder geval niet de pretentie gewekt dat de band uit was op meer dan slechts 'guitar noodling'. Wat dan wel het doel is van het vierde album dit jaar van King Gizzard ontgaat mij een beetje, maar als het punt was om een leuke progressive rock plaat te maken zijn ze er wonder boven wonder nog slechter in geslaagd dan The Mars Volta (m.u.v. De-Loused) en ELP

Ik heb al eerder gezegd dat King Gizzard de potentie heeft om een van de beste rockalbums van dit decennium af te leveren in de toekomst, maar dan moeten ze wel terug naar hun Fuzz/Nonagon geluid en een ruwere aanpak à la Index en The Red Crayola volgen. Landfill moderne psychedelic/progressive rock gaat hem in ieder geval niet worden voor mij

4,0 / 10

Beste Nummers: Crumbling Castle, Inner Cell

Stukje bij beetje ontvouwt de schoonheid en briljantie van deze plaat zich aan mij. Crumbling Castle is de blikvanger van deze plaat; echt een ijzersterke track (maar niet zo goed als The Dripping Tap, Mindscapes ). De rest van de songs doen qua niveau nauwelijks onder voor het machtige openingsnummer, iets waar ik op voorhand toch wel bang voor was. Nu kan ik constateren dat ook de rest van de nummers het hoge niveau van Crumbling Castle weten vast te houden.

Persoonlijk hoogtepuntje is de opener van de B-kant: Inner Cell. Een geweldig gelaagd nummer waar die mooie zanglijn heel subtiel en fijn verweven is met de melodieën van de overige instrumenten. Op het eerste gehoor (en dat is de kracht van deze plaat) een weinig opzienbarende song, maar met meerdere luisterbeurten hoor je pas hoe goed en briljant dat allemaal in elkaar steekt. En dat geldt in principe voor elk nummer op Polygondwanaland.

Nog een pluspunt van deze plaat is de telkens terugkomende muzikale motiefjes en licks. Het geeft de plaat een zekere consistentie / charme als je het mij vraagt en het maakt het prettig om ernaar te luisteren. Die verschillende herkenningspunten zorgen ervoor dat je de weg niet kwijtraakt. Een laatste pluspunt van Polygondwanaland vind ik de naadloze overgangen tussen de songs. Sowieso ben ik daar enorm fan van, want ik vind dat gewoon heel prettig om naar te luisteren. Maar in de tweede plaats sluit dat ook aan bij hetgeen ik vermeldde bij de terugkerende muzikale motiefjes; het geeft de plaat een zekere consistentie, waardoor het prettig is ernaar te luisteren.

In korte tijd is King Gizz uitgegroeid tot één van mijn favoriete artiesten. De briljante live-registraties, het jeugdige en vrolijke imago, de zo creatieve en think-outside-the-box muzikale benadering en het experimenteren met allerhande verschillende stijlen maakt dat ik niet anders dan respect kan hebben voor de band. Alle loftuitingen voor deze Australiërs zijn mijns inziens dan ook volkomen terecht. En op Polygondwanaland bewijzen ze dan ook eens te meer één van de beste rockgroepen in de hedendaagse muziekindustrie - en misschien zelfs wel van de eenentwintigste eeuw - te zijn. Zo, daar staat het, zwart op wit.