Redemption - The Origins of Ruin (2007)

Ray Alder, ex (?) zanger van Fates Warning, is hier de bekendste naam maar de band draait toch vooral rondom gitarist-toetsenist-songwriter Nicholas van Dyk.
Een uitstekend plaatje in het inmiddels drukbevolkte progmetal-genre. Redemption weet zich echter toch goed te onderscheiden met haar intense maar uiterst melodieuze sfeertje en natuurlijk hoogstaande muzikale kwaliteit.
Na Thought Chamber's Angular Perception alweer een keigoede release in de progressive metal, met dank aan Inside Out Music.
En....Redemption zal deze zomer als 'voorprogramma' te zien zijn in de komende Dream Theater tour 2007.

Prima album! Beter te pruimen dan de laatste studioplaten van Fates Warning. Ook de voorganger van deze plaat, welke eveneens is ingezongen door Ray Alder, is zeker de moeite waard.

Fates Warning is een van mijn favoriete bands, maar de vergelijking met Redemption maken, alleen maar omwille van Ray Alder als gemeenschappelijke factor, gaat niet op vind ik. Hoe dan ook zijn de laatste studioplaten van Fates Warning pareltjes.

Maar om toch iets te vergelijken, een pareltje is deze van Redemption zeker ook.

Zijn liefhebbers van 'progressieve-rock' eigenlijk heel erg conservatief?

Ik zou het gaan denken als ik zie dat hier amper op gestemd en gereageerd wordt. Dat ze voor de rest van hun leven naar Dream Theater en Rush blijven luisteren en nooit eens verder kijken om iets nieuws te ontdekken.

Maar goed, mijn luisterplezier bij dit album wordt er niet minder om.

Ten dele: ja!

Ten anderen dele vond ik dit ook gewoon een niet erg bijzonder (prog)metalplaatje. Zeker niet iets dat mijn muziekwereld door innovativiteit op zijn grondvesten doet schudden.

Dat hoeft ook niet. Maar jij hebt er tenminste naar geluisterd.

er wordt inderdaad geen muzikale wereld door elkaar geschud maar toch is dit een behoorlijke plaat.

Kan er ook niet meer of minder van maken. Ik ken de vorige CD van dit gezelschap niet, maar daar ga ik toch maar eens achteraan. Ik vind de riffs namelijk wel van een bovengemiddelde klasse. Alder doet verder ook gewoon waar ie goed in is.
De CD als geheel is misschien iets teveel van hetzelfde, geluidstechnisch en zo bezien, maar daar is bij tijd en wijlen niets mis mee. Het titelnummer klinkt daarentegen echt anders en is ook meteen één van de toppers.

En ondanks dat dit in het hokje progressieve rock terecht komt is het natuurlijk verre van progressief, inderdaad.

Ik zou avontuurlijke mensen dan ook eerder naar Slavior verwijzen, de nieuwe band van Mark Zonder, ex-drummer van Fates Warning. 1 stem tot nog toe, och och.

Ik zal er eens naar op zoek gaan. Bedankt voor de tip.

een zeer geslaagde Dream Theater imitatie

De melodieuze aanpak en goede zang van Ray Alder maken deze CD tot iets bijzonders. Men omzeilt heel duidelijk de val van het willen laten horen hoe goed men op hun instrumenten te keer kan gaan en concentreert zich op goede songs. Uiteindelijk is is dit album niet vernieuwend, maar gewoon een goede release in het genre.

Prima album van deze band.

Als ik de stevige riffs en de incidentele snelle gitaarloopjes hoor is het geen wonder dat de naam Dream Theater hier vaak valt, maar zoals hier even zo vaak wordt gezegd munt deze plaat toch vooral uit door een aantal uitstekende composities, met name de twee lange nummers en de geweldige opener. Ray Adler is hier keurig op z'n plek, met teksten die wat te melden hebben en zang die de boodschap goed over het voetlicht kan brengen zonder ergens uit de bocht te vliegen, maar in verband daarmee komt ook mijn voornaamste bezwaar bovendrijven, want die zang had eigenlijk wel wat meer vooraan in de mix mogen zitten, net zoals de gitaarsolo's in The death of faith and reason en Man of glass soms ondergesneeuwd raken door de harde slaggitaar. Maar dat is slechts een kleine kanttekening bij een plaat die nergens "vernieuwend" is (alsof dat steeds zou moeten) of briljant, maar wel goed genoeg om regelmatig z'n rondjes te maken zonder te vervelen.