Redemption - The Origins of Ruin (2007)

Als ik de stevige riffs en de incidentele snelle gitaarloopjes hoor is het geen wonder dat de naam Dream Theater hier vaak valt, maar zoals hier even zo vaak wordt gezegd munt deze plaat toch vooral uit door een aantal uitstekende composities, met name de twee lange nummers en de geweldige opener. Ray Adler is hier keurig op z'n plek, met teksten die wat te melden hebben en zang die de boodschap goed over het voetlicht kan brengen zonder ergens uit de bocht te vliegen, maar in verband daarmee komt ook mijn voornaamste bezwaar bovendrijven, want die zang had eigenlijk wel wat meer vooraan in de mix mogen zitten, net zoals de gitaarsolo's in The death of faith and reason en Man of glass soms ondergesneeuwd raken door de harde slaggitaar. Maar dat is slechts een kleine kanttekening bij een plaat die nergens "vernieuwend" is (alsof dat steeds zou moeten) of briljant, maar wel goed genoeg om regelmatig z'n rondjes te maken zonder te vervelen.