Long Distance Calling - Boundless (2018)

Eindelijk gaat Long Distance Calling weer instrumentaal! Dat geeft me al een stuk meer vertrouwen voor Boundless.

Wat ik er tot nu van gehoord heb, klinkt erg lekker.

Wauw! Wat een ongelooflijk lekkere plaat is dit geworden! Ik ben niet iemand die een voorkeur voor instrumentale muziek heeft, maar deze plaat klinkt heel erg sterk. Ik vond TRIPS erg goed, maar denk toch echt dat deze beter is.

Een geslaagde terugkeer naar het instrumentale geluid van de eerste paar albums. Toegegeven, ik vond het vorige album Trips (met flink wat zangpartijen) te gek, maar de songs op deze plaat mogen er ook zeker zijn. Belangrijker nog; de zang wordt niet gemist. De duitsers slagen erin om spannende songs te pennen, hier en daar lekker dreigend, dan weer lekker melancholisch.

Mijn eerste kennismaking met hun post-rock was tijdens een overdonderende set op Progpower Europe. Long Distance Calling stelde me eigenlijk nooit teleur. Boundless klinkt ook direct overtuigend. Qua geluid is dit sowieso grote klasse. In Like a River komen dan zelfs The Shadows nog even langs met dat kenmerkende gitaargeluid. Dat soort details zijn dan weer een bonus op Boundless, de zanger van de voorganger TRIPS had ik hier graag ook nog een paar nummers horen meedoen, maar dat zit er helaas niet in.

Ben blij dat het weer instrumentaal is. In Like a River hoorde ik Dick Dale maar notsub Shadows is denk ik een betere observatie. Hij gaat nog wat beurten nodig hebben maar dit klinkt weer goed.

Dit album had een paar keer nodig om in te dalen, te wennen aan het zangloze geluid en het in mijn ogen wat eenvoudige drumwerk, maar daarna kwam het los en blijkt het goed in elkaar te zitten en echt lekker te klinken.

Wat een geweldig album. Hoe krijgen ze het weer bij elkaar geschreven? De nummers kennen alle verschillende lagen van melodieën. Zeer puike productie ook. En een erg mooie digi pack uitvoering.

Een album om op oorlogssterkte te draaien.

Erg mooi album en mijn eerste kennismaking met long distance calling. Heerlijk toch dat je dankzij spotify soms op goede ideeen wordt gebracht. Inmiddels 2 singles uitgebracht van deze plaat: out there en ascending. Persoonlijk vindt ik skydivers en weightless een van de beste nummers op het album. Ik kijk er naar uit om ze in de melkweg te gaan zien in amsterdam op 9 dec a.s.

Net ontdekt deze band, maar vind het nu al helemaal geweldig. Vooral de nummers van dit album die ik gehoord heb, maar ben ook zeker benieuwd naar de rest.

Erg fijne sound, aanstekelijk zelfs

Na drie albums met instrumentale post-rock te hebben afgeleverd, besloot de band Marsen Fischer als zanger te introduceren. Met hem op zang verkende de band een nieuw territorium en dit leverde twee uitstekende en afwisselende albums op waar de zang een toegevoegde waarde bleek. Toch spelen de Duitsers van Long Distance Calling op Boundless weer als een instrumentaal kwartet. Het moet gezegd dat, ondanks de welkome afwisseling op de twee voorgaande albums, de zang geenszins gemist wordt.

De heren van Long Distance Calling doen op hun nieuwste album gewoon weer waar ze sterk in zijn: sfeervolle, progressieve post-rocknummers maken die stuk voor stuk worden gekenmerkt door een zorgvuldig gekozen opbouw. Af en toe gaan de heren los met een stevige gitaarriff, zoals op het nummer Ascending, maar over het algemeen blijft de muziek redelijk ingetogen.

Dankzij de krachtige en transparante productie klinkt het album als een klok. Boundless is een geslaagde aanvulling op de discografie geworden. Toch zou ik het niet erg vinden als in de toekomst Marsen Fischer nog weer zijn opwachting zou maken.