Long Distance Calling - Boundless (2018)

Een geslaagde terugkeer naar het instrumentale geluid van de eerste paar albums. Toegegeven, ik vond het vorige album Trips (met flink wat zangpartijen) te gek, maar de songs op deze plaat mogen er ook zeker zijn. Belangrijker nog; de zang wordt niet gemist. De duitsers slagen erin om spannende songs te pennen, hier en daar lekker dreigend, dan weer lekker melancholisch.

Na drie albums met instrumentale post-rock te hebben afgeleverd, besloot de band Marsen Fischer als zanger te introduceren. Met hem op zang verkende de band een nieuw territorium en dit leverde twee uitstekende en afwisselende albums op waar de zang een toegevoegde waarde bleek. Toch spelen de Duitsers van Long Distance Calling op Boundless weer als een instrumentaal kwartet. Het moet gezegd dat, ondanks de welkome afwisseling op de twee voorgaande albums, de zang geenszins gemist wordt.

De heren van Long Distance Calling doen op hun nieuwste album gewoon weer waar ze sterk in zijn: sfeervolle, progressieve post-rocknummers maken die stuk voor stuk worden gekenmerkt door een zorgvuldig gekozen opbouw. Af en toe gaan de heren los met een stevige gitaarriff, zoals op het nummer Ascending, maar over het algemeen blijft de muziek redelijk ingetogen.

Dankzij de krachtige en transparante productie klinkt het album als een klok. Boundless is een geslaagde aanvulling op de discografie geworden. Toch zou ik het niet erg vinden als in de toekomst Marsen Fischer nog weer zijn opwachting zou maken.