Faith and the Muse - Evidence of Heaven (1999)
mijn stem
7 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Neue Ästhetik
-
Joy (0:42)
-
Scars Flown Proud (4:23)
-
Shattered in Aspect (4:09)
-
The Chorus of the Furies (3:37)
-
Patience Worth (3:42)
-
Dead Leaf Echo (5:41)
-
Porphyrogene (2:17)
-
Through the Pale Door (4:09)
-
But Smile No More (1:34)
-
Plague Dance (3:23)
-
Denn die Todten Reiten Schnell (4:58)
-
Importune Me No More (3:45)
-
Reine La Belle (4:31)
-
Old Souls (3:10)
0
geplaatst: 7 september 2007, 13:22 uur
Dit darkwave duo uit Los Angeles (VS) bestaande uit William Faith en Monica Richards (aka The Muse) lijkt ook compleet ongekend te zijn hier op MuMe. Nochtans een heel gevarieerde band die elementen van gothic (à la stadsgenoot London After Midnight), gothic/ethereal (à la Dead Can Dance) en post-punk/ethereal (à la Cocteau Twins) combineert.
Het absolute prijsnummer is het mid-tempo nummer Shattered in Aspect met de lekker huilende gitaren (van het soort die je bv. ook op Juju van Siouxsie & The Banshees aantreft) en de zang van Monica die treurig en zwoel-wellustig tegelijk is en een instrument op zich vormt.
Verder het vermelden waard zijn Scars Flown Proud, een snel rockend nummer met weer uitstekend gitaarwerk en schitterende zang van Monica, Through The Pale Door, een soort gothic wals waarop William zich mag uitleven (welcome my dear... please take my hand... it's wonderful here... it's really quite grand) en tenslotte het prachtige duet Denn Die Todten Reiten Schnell.
Maar ook alle andere nummers zijn heel erg goed (Dead Leaf Echo had zowaar een nummer van Cocteau Twins kunnen wezen en The Chorus Of The Furies van Dead Can Dance). De laatste 3 nummers zijn wel lichtjes overbodig en om die reden haalt deze uitstekende plaat net geen 4,5* en hou ik het op 4*
Het absolute prijsnummer is het mid-tempo nummer Shattered in Aspect met de lekker huilende gitaren (van het soort die je bv. ook op Juju van Siouxsie & The Banshees aantreft) en de zang van Monica die treurig en zwoel-wellustig tegelijk is en een instrument op zich vormt.
Verder het vermelden waard zijn Scars Flown Proud, een snel rockend nummer met weer uitstekend gitaarwerk en schitterende zang van Monica, Through The Pale Door, een soort gothic wals waarop William zich mag uitleven (welcome my dear... please take my hand... it's wonderful here... it's really quite grand) en tenslotte het prachtige duet Denn Die Todten Reiten Schnell.
Maar ook alle andere nummers zijn heel erg goed (Dead Leaf Echo had zowaar een nummer van Cocteau Twins kunnen wezen en The Chorus Of The Furies van Dead Can Dance). De laatste 3 nummers zijn wel lichtjes overbodig en om die reden haalt deze uitstekende plaat net geen 4,5* en hou ik het op 4*
* denotes required fields.
* denotes required fields.