Andrew W.K. - You're Not Alone (2018)

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële release aanstaande vrijdag, via een stream op NPR first listen

Geen idee wat hier bij te verwachten waar ik waag me wel aan een paar nummers.

The Power of Partying vol kitscherige bombast, introductie tot het album, nagenoeg instrumentaal.

Music Is Worth Living For - de bombast zet zich door en doet denken aan zowel Alice Cooper en Ramones maar ook Twisted Sister en andere 'foute' big-hair-glam-hard-rockers van eind 80s /begin 90s. Ik hou wel van die synths die dan weer doen denken aan 70s tot mid 80s Sparks.

Ever Again probeert een soort anthem te zijn en ook hier genoeg bombast maar iets minder dan het voorgaande nummer. Ben alleen niet een fan van de wat schorre stem van deze zanger, ook naar de bombastische koortjes kan ik niet lang luisteren. Maar op een vreemd soort manier is het wel leuk om een keer te horen. Met name de synths die wat in de verdrukking op de achtergrond zitten vind ik wel fijn, doet herinneren aan Piano Rock zoals een 70s Elton John.

The Feeling of Being Alive spreekt ons toe om iets uit te leggen... een stukje levensfilosofie. Beetje vreemd zo tussen door.

Party Mindset bombast nog wat verder teruggeschroefd en dit lijkt bijna op een 'normaal' Pop Rock nummer met een KISS feel.

The Party Never Dies / Give Up On Youook deze heeft een 70s (Glam) Hard Rock vibe.

Keep On Going nu krijg ik toch een beetje genoeg van deze bombast maar ben verbaasd dat ik het tot halverwege het album heb gered zonder te skippen... deze is eigenlijk de eerst waarbij me dat bevoel opdringt.

In Your Darkest Moments nog meer gesproken levensfilosofie...

The Devil's On Your Side hier horen ze bij NPR Meatloaf in terug en daar sluit ik me bij aan, maar dan wel de succesvolle 70s bombastische Meatloaf.

Break The Curse donkere synths in de intro en een (elektrische) piano - een mix van wat ik ken van Alice Cooper en KISS, en een vleugje Prog Rock. Zijn stem past goed bij dit nummer maar ik hou er nog steeds niet van. Wel lekker die zware gitaren. Misschien het beste nummer van het album.

Door al die bombast heen hoor ik wel dat de nummers goed in elkaar zitten, het is wel iets waarvoor je in de stemming moet zijn. Weet niet of ik dit geheel nog eens ga luisteren, ook de kwaliteit van de stream lijkt af en toe te leiden onder compressie / volume dips. Misschien als het later op Spotify staat in een consistentere bitrate-kwaliteit dat ik het nog eens aanhoor.

Duidelijk is dat Andrew W.K. houdt van overdaad / bombast en 70s acts die hem daarin voorgingen.

Ik vind het album I get wet geweldig maar deze is -ondanks dat er op zich dezelfde ingrediënten zijn gebruikt- behoorlijk zwak. Op het net zo beruchte als befaamde I get wet was de over-the-top productie heel effectief en waren de hooks en riffs vlijmscherp. Dat ontbreekt hier. Zeker op momenten dat het tempo wordt teruggeschroefd, wat dus veel te veel gebeurt. Het blijkt maar weer dat Andrew's trucje maar 1 keer uitvoerbaar was en iedere variatie of vervolg op dat trucje desastreus uitpakt.
En dan die spoken word momenten...allemaal goed bedoelt hoor maar wie zit daar op te wachten?

Wie zit hier anno 2018 überhaupt nog op te wachten

Andrew W.K. - You're Not Alone ALBUM REVIEW
The Needle Drop, klaarblijkelijk.