Bad English - Backlash (1991)

Heb vanavond eens op het gemakkie de eerdere bijdragen bij dit plaatje gelezen. Was vergeten dat Borsato en Heerink materiaal hiervan hebben gecoverd. Met als enige voordeel dat je dan weer beseft hoezeer zanger John Waite hen overtreft: zijn heldere stem met dat prachtige rauwe randje, altijd slim geplaatst in de climax van een lied.

Deze dagen luister ik me suf naar Waite, omdat ik hem volgende week in Amersfoort hoop te zien optreden. Backlash mag dan het product zijn van een band die al tijdens de opnamen onderling in de clinch lag en bij de release was uiteengevallen, ik vind het nog steeds een fijn plaatje, mede omdat de sound minder opgeblazen is in vergelijking met het debuut. Eén van de eerste albums die ik vanaf cd hoorde, deze jongen was bepaald niet de snelste. Vinyl was definitief verdreven. Dacht ik.

Op verrassende inzichten zul je me niet betrappen. Straight to your Heart, Time Stood Still, Rebel Say a Prayer, Pray for Rain en de poprocker Life at the Top zijn mijn favorieten. Gitarist Neal Schon soleert her en der de sterren van de hemel en vervelende nummers kom ik niet tegen, anders dan op het debuut dat met zijn dertien nummers drie liedjes te lang duurt. Deze houdt het bij tien, precies goed.

Het album bewijst wederom dat de heren konden vlammen, mede dankzij niet-bandleden Russ Ballard, Dianne Warren en Mark Spiro die meeschreven aan diverse liedjes. Toch pakt de plaat me minder dan de voorganger; een half sterretje minder derhalve, ondanks de twee fan-tas-ti-sche singles. Man, wat kun je daar héérlijk op meebrullen!