Bad English - Bad English (1989)

Lekker album, goed en stevig gitaarwerk, fijne stemmen... Toegankelijk rockplaatje!

Favorieten:
"When I See You Smile", veelvuldig gecoverd door andere artiesten, maar blijf deze steengoed vinden!
"Ready When You Are",
"Lay Down",
en "Rockin' Horse".

Nadat The Babys er in 1981 mee stopten en zanger John Waite een redelijk succesvolle solocarrière begon, zaten de anderen niet stil. Zo kwam toetsenist Jonathan Cain bij Journey terecht, op dat moment één van de allergrootste bands in de Verenigde Staten. Die groep viel in 1987 uit elkaar.
Cain en Journeygitarist Neal Schon werkten enkele maanden samen voor andere topnamen in de adult oriented rock, tot Cain in 1988 de handen ineensloeg met bassist Ricky Phillips om een nieuwe band te starten. Ze kenden elkaar uit hun tijd bij The Babys. De twee benaderden vervolgens zowel Schon als Waite; beiden hapten toe.
Schon hengelde drummer Deen Castronovo binnen, wiens naam ik sinds 1983 was tegengekomen bij metalband Wild Dogs. Hij had als sessiedrummer zijn reputatie vergroot op albums van onder meer shredgitaristen Tony MacAlpine en Marty Friedman.
Je zou kunnen beweren dat Bad English de voortzetting van The Babys was met “slechts” een nieuwe gitarist en drummer. Wie dit doet, onderschat de muzikale inbreng van beiden en de compositorische invloed van Cain. Het resulteerde in een album dat evenwichtiger was dan enig album van The Babys ooit was geweest. De band vond onderdak bij platenmaatschappij Epic en ontleende de naam aan Amerikaans slang voor een slechte stoot bij het poolen.

Mijn eerste kennismaking was via MTV. De ballade When I See You Smile werd in Nederland weliswaar geen hit, maar ik werd er heel vrolijk van. Het stond in de Billboard Hot 100 in september 1989 twee weken #1. Geschreven door Dianne Warren, die al prachtige songs schreef voor Waites solocarrière.
De twee volgende singles waren eigen composities van enkele van de bandleden. Allereerst Price of Love, in de V.S. in maart 1990 #5. Possession haalde er in augustus nog eens #21. Niet slecht als je beseft dat het album waarvan het afkomstig was al meer dan een jaar uit was.

Debuutplaat Bad English verscheen in juni 1989 en telt maar liefst dertien nummers. Drie teveel, precies die welke eerder door andere MuMensen worden genoemd. Maar verder een heel sterk album, dat echter in Nederland slechts #95 werd in augustus '89. Er wordt stevig gerockt, waarbij ballades vanzelfsprekend niet ontbreken. De toetsen zitten vooraan in het geluidsbeeld. Soms te.
Het waren de jaren van hair metal en alhoewel hier melodieuze hardrock / aor klinkt, bezochten de heren wel een kapper die kwistig met haarlak wist te spuiten. Muziekstijl en imago pasten precies in de tijdgeest.

Al met de eerste tonen van de plaat wordt duidelijk hoe snel Schon kan soleren, een kwaliteit die bij The Babys ontbrak. Tevens wordt duidelijk dat dit een stevige plaat zal worden, alsof Schon zijn frustratie over het einde van Journey vertaalde in muziek. Producer Richie Zito gaf de band de kenmerkende eind-jaren ’80 sound: vol en vet, waarbij Castronovo klinkt alsof hij in de badkamer zit (terwijl de anderen daar hun haren toupeerden?).
Mijn favoriete nummers: de laatste drie liedjes van de A-kant: het vlotte Forget Me Not, When I See You Smile en nóg mooier vond ik het uptempo Tough Times Don’t Last, over een geliefd thema van Waite: liefde tegen de stroom in.
Op de B-zijde is het The Restless Ones, een Cain-Phillips-Waite-compositie die ik één van de absolute toppers in de catalogus van Waite vind. Afsluiter Don't Walk Away is rustig maar geen ballade; het bleek na enkele malen draaien een groeibriljantje.

Nu Waite vanaf morgen op tournee is door Nederland, hoop ik van harte dat hij werk van deze plaat niet zal vergeten. Wie weet… Iemand die hem morgen in Bergen op Zoom gaat zien en hier een berichtje kan achterlaten?