Monster Magnet - Mindfucker (2018)

Ha! Een nieuwe MM. Meer straight to the point vertelt Uncle Dave ons. En inderdaad, de titelsong die ik hoorde is idd lekker vooruit en gaan. Minder spacey en meer het andere MM element in stelling brengend.
Meer van dit graag!

Tot stand gekomen met de hulp van PledgeMusic crowdfunder... via de fans dus.

Titelnummer blijkt al bijna een jaar live gespeeld te worden zie ik op YouTube.

Titelnummer is hier te luisteren:
Listen To Title Track Of Monster Magnet's New Album, 'Mindf**Ker' - Blabbermouth.net

klinkt erg lekker!

Wat een saaie gitaarriff.

Slecht nieuws wat mij betreft. Monster Magnet als rechttoe rechtaan rockband vind ik veel minder dan MM als het space psychedelische noisebeest. Monster Magnet moet het wat mij betreft hebben van a satanic drugthing you wouldn't understand. Kortom, een bak spacey psychedelische noise zoals in Spine of God en de andere platen uit die tijd en niet zoals op de latere platen. Last Patrol was juist weer een stap in de goeie richting, hoop niet dat ze nu weer terug keren naar de zielloze saaie sound van de platen daarvoor. Wat dat betreft belooft de titelsong niet veel goeds.

Ben benieuwd.

Op een andere site werd het geluid op dit album vergeleken met dat van The Stooges en ik kan we daar ook wel bij aansluiten ook al is het lang geleden dat ik een compleet album van Iggy's oude band heb gehoord.

De eerste nummers komen goed binnen. De single Ejection en nog wat nummers doen ook wat denken aan de eerste albums van Alice Cooper.

All Day Midnight is voorlopig de leukste ontdekking op dit album, na de eerste beluistering.

Er zijn maar een tiental nummers van Monster Magnet die ik echt goed vind. Ik luister dan ook meestal elk nieuwe album maar een paar keer en verwacht dat het dit keer niet anders zal zijn. Wel heb ik de indruk dat deze toegankelijker en me meer aanspreekt dan de vorige twee releases.

Tja, wat moet je hier nou weer mee. Ooit een leuk bandje, tegenwoordig vooral erg vermoeiend.

Nou, het was wel meer dan een leuk bandje. Ten tijde van Spine of God en Superjudge waren het wel grootmeesters in hun genre. Dat zijn voor mij tijdloze platen die ik altijd kan draaien.

Zeker, vooral Superjudge en Dopes to Infinity heb ik grijs gedraaid, en je hebt gelijk; Monster Magnet verdiende in die tijd meer dan het predicaat; "leuk bandje", maar hun albums daarna vond ik steeds minder worden, wat uiteindelijk heeft geresulteerd in die vermoeidheidsverschijnselen bij mij.

Precies dat dus. Dopes To Infinity vond ik ook nog wel goed maar was wel al iets 'poppier' dan de vorige twee. Toevallig heb ik Last Patrol, Mastermind en Milking The Stars ook nog geprobeerd omdat ze een hoge rating kregen. Moet zeggen, viel me ook niet tegen maar ik voel ook weer niet de urgentie om die grijs te draaien. Daarvoor zijn de eerste twee albums mij te dierbaar. Sweet memories!

Altijd fijn, een nieuwe Monster Magnet, ook nu weer, maar dit album behoort zeker niet tot het beste werk van de band. Het songmateriaal is meer dan eens aan de gemakzuchtige kant, zanger Dave Wyndorf is niet erg goed bij stem en veel melodielijnen en riffs hebben we in iets andere vorm eerder langs horen komen. Neemt niet weg dat het toch wel weer lekker wegluistert allemaal. Monster Magnet lijkt gewoonweg niet in staat om een slechte plaat te maken. Gelukkig maar.

Oei, deze valt vies tegen... Een paar aardige tracks maar die klinken al meer als oude leftovers dan als nieuwe songs. En meer filler dan het album kan hebben. Ik geef het nog wel een paar kansen maar ik vrees dat MM hier voor het eerst in een hele lange tijd toch echt een matige plaat heeft gemaakt

Ik ben juist erg enthousiast over dit album. Maar ja, ik heb dan ook een zwak voor deze band.
En ja, het zijn recht toe recht aan nummers, maar gelukkig zit er altijd wat lucht in.
Er wordt altijd naar de eerste paar albums gekeken. Daar kom ik juist niet doorheen. Vanaf Powertrip zijn ze voor mij gestaag bezig om regelmatig een lekker album af te leveren.
Ze zijn dan ook een van de weinige bands die ik sinds de jaren 90 nog steeds volg.

Een goede kwaliteit vinyl release. De inhoud is echter erg onevenwichtig, maar met Drowning staat er ten minste nog één spaced out track op de plaat, die bijvoorbeeld ook op voorganger Last Patrol had gepast. Kant C heeft met All Day Midnight nog wel een aantal leuke riff momentjes en de afsluiter kan er goed mee door. Verder is kant A voornamelijk gevuld met recht toe recht aan rock&roll en op zich nog best aardig, kant B daarentegen is op Drowning na uitermate zwak... nummers als Ejection, Want Some en Brainwashed laten toch vooral een groot gebrek aan inspiratie zien: left overs en albumvulling inderdaad.

Een nogal inconsistent geheel dus wat mij betreft; meer dan 3 sterretjes kan ik hier nier aan kwijt.

Zaterdag stond Monster Magnet in Vera te Groningen. 100 minuten durende vette rockshow met een stuk of zes nummers van deze plaat. Het publiek ging uiteraard vooral uit zijn dak bij de oudere nummers en de algehele opinie was dan ook dat het een prima concert was "maar jammer van die nieuwe nummers". Had ik ook wel. Ik had me wel wat ingeluisterd en ik vind Mindfucker ook geen totale rukplaat, maar ik ben toch meer fan van Monster Magnet als Spacend Psychedelisch rockmonster ipv het wat meer rechttoe rechtaan hardrocken wat ze op Mindfucker doen. De eerste EP en Spine of God behoren tot mijn all time favorite platen, 5 dikke sterren, Superjudge, Dopes to Infinity en Powertrip scoren bij mij ook nog goed, maar dan gaat het hard bergafwaarts met Last Patrol als tussensprint bergop. Maar met deze wordt de afdaling toch weer ingezet. Aardig, helemaal niet slecht, maar zoveel minder ivm de klassieken van MM.
3 magere sterretjes.
Was al even geleden dat ik Dave Wyndorff (met even fraai als cool Maggot Brain-Funkadelic shirt!) en de zijnen live zag, maar was wel te gek om ze in een zaal als Vera weer eens van dichtbij te zien. Al blijft het klot'n dat ze niks van Spine of God speelden.

Monster Magnet reken ik tot mijn absolute favorieten en de band kan bij mij dan ook weinig verkeerd doen. Daardoor ben ik verre van de juiste persoon om een objectieve beoordeling te geven van het nieuwste werkstuk van Wyndorf en co. Toch moet me van het hart: dit is niet hun beste. Gebrek aan inspiratie is vaker genoemd, maar daar zit ook wel veel waarheid in, zo lijkt het. Ik geef het album vier sterren, maar daar zit zeker een half puntje 'fanboy bonus' bij, als ik eerlijk ben. Het album wil namelijk ook bij mij niet echt blijven hangen en dat is geen goed teken. Maar ja, het blijft Monster Magnet.

De eerste 4 nummers zijn rechttoe rechtaan rockers die niet blijven hangen. Ligt ver af van het material op Last Patrol en Mastermind.
Drowning steekt er deze plaat ver bovenuit, samen met het laatste nummer.
Brainwashed en All day midnight is ook niet alles maar op een 1 of andere manier blijf ik die wel draaien.
Het kan beter.

Niet zo slecht/matig als sommige reacties hier doen vermoeden maar een topper in hun oeuvre is Mindfucker ook zeker niet.Daarvoor speelt Monster magnet op hun nieuwste album toch te veel op safe en is de kwaliteit van het songmateriaal iets te wisselvallig.
Verder komt de psychedelische freak kant van de band op deze plaat te weinig naar voren en is het toch meer (al een tijdje trouwens) 'straight' rock wat de klok slaat.
Gelukkig zijn daar dan nog altijd Soul,Want some,When the Hammer Comes Down en de titelsong,vier sterke nummers die Mindfucker ruimschoots naar de goede kant van de score te tillen.Ook de mooi opgenomen gitaarsolo's zijn een pluspunt dus voor de echte Monster Magnet fans is dit weer min of meer een must.
Ruim voldoende tot goed.

Vorig jaar was ik wat teleurgesteld over dit album, maar nu ik het allemaal weer opnieuw hoor, valt het me toch wel weer mee. Zeker op de eerste helft staan een aantal leuke stampers en mag er weer even gespaced worden op Drowning. Op de tweede helft zakt het soms een tikje in, maar verder is dit toch wel een best leuk album geworden. Dave klinkt niet zo bevlogen als op Last Patrol. Mindfucker levert op alle fronten wel iets in, maar een krappe 4* zit er toch wel in.

Eindstand:
1. Powertrip 5*
2. Spine Of God 4,5*
3. Last Patrol 4,5*
4. God Says No 4*
5. Superjudge 4*
6. Dopes To Infinity 4*
7. Mindfucker 4*
8. 25 TAB 4*
9. Mastermind 3,5*
10. Monolithic Baby 3,5*
11. 4-Way Diablo 3*

Hey, dit valt mij dan echt weer 100% mee. Op metalfan.nl heb ik dit album in een ietwat teleurgestelde recensie beloond met een 70/100 omdat de tweede helft van het album tegenviel en het album overduidelijk meer uitgekleed was dan het magistrale Last Patrol. Nu... kan ik het eigenlijk een stuk beter aan. Het is nog steeds ver verwijderd van het beste Monster Magnet werk, maar ook zoveel beter dan het gros wat de meeste stonerbandjes produceren. I'm God, Drowning, Soul en het machtige When The Hammer Comes Down zijn in ieder geval gewoon ijzersterke tracks waarop Wyndorff en co laten horen dat ze het allemaal nog best aankunnen. Een mindere track als Brainwashed heeft daarnaast dan ineens weer een weergaloze solo.

Deze marathon heeft mij in ieder geval opnieuw doen inzien dat Monster Magnet een fantastische band is, die zelfs in hun minste periode nog steeds erg fijne nummers produceren.

Eindstand:
1. Powertrip 4.5*
2. Last Patrol 4.5*
3. Dopes To Infinity 4.5*
4. God Says No 4.5*
5. Mastermind 4*
6. Monolithic Baby! 4*
7. Spine Of God 4*
8. Superjudge 4*
9. Mindfucker 4*
10. 25... Tab 4*
11. 4-Way Diablo 3.5*
Gemiddelde: 4,14*

Volledig mee eens! De spierballenrock kan me gestolen worden. Dan klinkt Monster Magnet als zoveel andere saaie rcokbands. Niet interessant. De psychedelica, daarvoor luisterde ik maar al te graag naar Wyndorf & co. Spine Of God, Superjudge, dát waren platen!

Een verzameling puike rocksongs zonder meer. Nooit slecht , nooit uitmuntend. Drie en halve ster maximaal verdiend, weinig ruimte voor meer...

De man boven mij heeft ook een uitstekend punt!

Lekker rauwe productie en aardige songs. De energie waarmee de songs worden gebracht bevallen me. De enorme grote aantallen gitaarsolo's ook. Het is weer even wat anders, maar ook wat je verwacht.

Ik ben Monster Magnet een tijdje uit het oog en oor verloren, na Mastermind. Ik vond de studioplaten steeds meer erg overgeproduceerd klinken. Dat klinkt deze plaat. Dat dit geen hevig hallicunerende psychrock/spacerock-plaat is geworden dat maakt mij niet.

Het valt wat mij betreft trouwens nog steeds onder psychrock. Een beetje een middenweg tussen Motorhead en Hawkwind met wat meer Atomic Bitchwax-invloeden, maar het klinkt direct als Monster Magnet, dat hoor je gewoon.

Fijne plaat dus.