Zita Swoon - Big City (2007)

1 April geeft Zita Swoon een optreden in Paradiso en daar ben ik bij. Voor de zoveelste keer Zita Swoon live: het is zo'n band waar ik op live-gebied maar geen genoeg van kan krijgen. Wil ik nog wat nieuwe nummers op tijd leren kennen dan zal ik het album op de releasedatum moeten kopen (en dat ga ik zeer zeker doen).
Als ik lees dat er tussen de twaalf nieuwe nummers twee covers staan : ‘Series Of Dreams’ van Bob Dylan en ‘The Night’ van Morphine, dan maakt me dat extra nieuwsgierig en al helemaal als naar verluidt de nummers op perfecte wijze de bijzondere charme van de Engelse en Franse songs weten te verenigen zoals gebeurde op A Song About A Girls en dit verrijken met de organische en funky energie van A Band In A Box.

Overigens verschijnt er een luxe-editie met dvd (wat op A Band in a Box zeer de moeite waard was).

Na de schitterende voorganger A Song About a Girls en het daarin verlengde A Band in a Box waren de verwachtingen van mijn favoriete live-band erg hoog gespannen. Zo hoog, dat het haast onmogelijk zou worden om deze twee juwelen te evenaren laat staan verbeteren, zeker als blijkt dat het hier gaat om een album dat weer iets meer pop is. Het album Life = A Sexy Sanctuary was ook meer pop en die beviel me iets minder, niet slecht, maar er ontbrak magie.

Dit album opent met het relaxte Pretty Girl. De ietwat hese stem van Stef Kamil Carlens is ook hier weer erg bepalend en Radio Candip, de 3 zingende zusjes die er nu nog maar uit 2 bestaan, verzorgt de background die inmiddels wel het geluid van deze band is gaan bepalen. Een heerlijke verrijking overigens, het geeft de muziek van Carlens absolute meerwaarde.
Op dit nummer voel je de prettige vibe die de band uitstraalde op die laatste 2 albums en weten ze een topnummer af te leveren.
Single I Feel Alive in the City ken ik al ietsje langer en stelde me in eerste instantie licht teleur. Toch iets te poppy en toch iets te weinig magie. Nu ik het vaker gehoord heb kan ik het al beter waarderen en moet ik concluderen dat Zita Swoon met dit nummer eigenlijk veel betere toegankelijke pop heeft afgeleverd dan ze deden op Life = A Sexy Sanctuary. Ook hier geven de dames Eva en Kapinga Gysel het nummer een lekker zwoel tintje mee dat doet verlangen naar heerlijke warme zomeravonden aan het strand, nagenietend van de ondergaande zon en een roseetje.
Everything Is Not the Same gaat een tandje hoger, maar gaat nog wel lekker door in dat lekkere zomerse sfeertje. Dat niet alleen: het nummer swingt de pan uit en bevat iets meer electronica die de warme sfeer nergens teniet doet. Deze band is langzaamaan zeer volwassen geworden en daar is dit nummer een goed bewijs van. Wat een energie en wat zal dit nummer live een heerlijke sensatie gaan worden. Ik kijk er al enorm naar uit voor a.s. zondag waar ik ze wederom weer live in actie ga zien, ditmaal in Paradiso (wat overigens uitverkocht is).
En dan de eerste cover. Op A Band in a Box stond al een Bob Dylan cover en op dit album staat er weer eentje: Series of Dreams. Volgens mij ook de eerste keer dat Zita Swoon op een studio-album een cover zet.
Covers zijn altijd erg eng want ze vallen vaak tegen. Nu ken ik dit Dylan-nummer niet, dus dat maakt het al makkelijker voor mij.
Wat ik hier hoor is een band die het voor elkaar krijgt om een nummer van een andere artiest eigen te maken. Geheel in de stijl van dit album klinkt dit nummer eigenlijk best sexy. Niks mis mee als je het mij vraagt.
Het frans is goed bevallen op A Song About a Girls, want het eerste franstalige nummer dient zich aan in de vorm van Je Range. Carlens heeft een vriendin uit Wallonië en voedt zijn 4-jarig zoontje dan ook tweetalig op. Voor hem is het inmiddels heel natuurlijk geworden om ook in het frans te communiceren. Op cd pakt het eigenlijk ook heel goed uit. Het valt eigenlijk nauwelijks op, zeker ook omdat Je Range een lekkere vibe heeft die wederom heel erg goed de nieuwe, relaxte sound van Zita Swoon naar voren doet komen. Funky, sexy en vooral erg lekker. Dit zal ook komen door het geile orgelrifje dat te horen valt.
Ook Humble wordt in het frans gezongen en straalt iets meer van de oude grilligheid van de band uit. Maar dan moet ik er wel bij zeggen dat het woord 'grillig' erg gevaarlijk is, want het zou op een album als I Paint Pictures On a Wedding Dress dan weer een van de meest toegankelijke nummers zijn. Nee, de tijden van Moondog Jr herleven niet echt meer op dit album en dat is ook goed zo. Geen Waits-achtige vergelijkingen, maar een band met een eigen smoel.
Op youtube stond al een live opname van L'Opaque Paradis op 13 maart jl. in Zagreb. Wederom een franstalig nummer, ditmaal over een Afrikaanse man die niet echt gelukkig is in de stad Parijs.
Steden vormen sowieso de rode draad op dit album, evenals vrouwen, verloren en gevonden liefde en familie.
Dit nummer klinkt lekker exotisch, zeker door de fantastische muzikale begeleiding maar meer nog door de achtergrondzang van de dames Gysel. Zal live ongetwijfeld weer een hoogtepunt gaan worden, want wie hier stil op kan blijven staan heeft het echt niet begrepen denk ik.
Op Dare to Love hervat het engels. Het is gewoon weer even wennen om deze taal terug te horen....
Hier neemt de band tevens wat gas terug en komt met een mooi, rustig nummer. Hier is het geluid duidelijk uitgekristalliseerd en het experiment is ver weg, maar wat geeft dat als we zo'n mooi, warm nummer voorgeschoteld krijgen?
Het groepsgeluid krijgt op titelnummer Big City weer alle ruimte, want dat is wat me de laatste jaren opvalt bij Zita Swoon: het is een hecht collectief muzikanten die erg op elkaar zijn ingespeeld en dat terwijl er toch regelmatig bandwisselingen plaats vinden. Wat een souplesse horen we hier. Hoe moeten we dit toch gaan noemen allemaal? Ik las ergens de term nomadenpop en misschien is dat wel een heel goede omschrijving van de wereldse klanken die deze band weet voort te brengen.
Tekstueel gaat het over de vele (vakantie-)autoritten die Carlens vroeger vaak met zijn vader maakte.
Infinite Down kent ook de relaxte vibe die we nu al continue zijn tegengekomen. Het schijnt dat een aantal songs van dit album in 1 take zijn opgenomen (o.a. bij Carlens thuis) en dit zou er wel eens eentje kunnen zijn. Alsof de band hoogstpersoonlijk in je eigen woonkamer staat te spelen. U wilde een privé-concert? U krijgt er een. Hulde voor een band die dit voor elkaar weet te krijgen bij mij als luisteraar. Simpel van eenvoud en rijk aan schoonheid.
En dan het nummer waar ik van te voren nogal tegenaan zat te hikken: The Night, een cover van Morphine, en dan ook nog eens een van de allermooiste nummers van die band. Zo'n prachtsong is eigenlijk niet te evenaren en dat gebeurt dus ook niet. Ze weten redelijk dicht in de buurt van het origineel te blijven en ze houden dezelfde sfeer goed vast, maar de stem van Carlens is niet de donkere stem van Sandman die het nummer juist zo ongelooflijk sterk maakte en nu hadden de dames Gysel zelfs even hun mond mogen houden niet omdat het slecht is maar omdat ik het niet vind passen in dit nummer.
Laten we het maar zien als een ode aan de band bij wie dEUS, Moondog Jr en ook Zita Swoon in het voorprogramma stonden en aan de man (Sandman) met wie Carlens ook privé-contact had (als ik het goed heb begrepen).
Mensen die het origineel niet kennen zullen dit nummer zelfs ijzersterk vinden denk ik, dus op zich geen slecht teken.
Het album wordt afgesloten in het frans. Oser Aimer heeft wederom zo'n lekker orgelgeluid. Op dit album wordt dan ook veelvuldig gebruik gemaakt van Fender Rhodes, een Wurlitzer en een Hammond.
Het is een rustig nummer dat deze stedentrip afsluit en het was me de trip wel zeg.....

De sound waarmee Zita Swoon zich de laatste tijd naar buiten geeft is een sound die warm en organisch is. Op A Song About A Girls werd dat al duidelijk, maar mede door de laatste tournee is die sound verder geëvolueerd wat op de live-cd A Band in A Box al duidelijk werd.
Tel dit alles bij elkaar op en kom dan uit bij Big City. Nee, geen gekte of grilligheid meer, maar een volwassen sound die de band heel erg goed past. Een sound die tevens de live-sfeer erg dicht weet te benaderen op een studio-album.
Hiermee kan ik concluderen dat mijn vrees geen waarheid is geworden en dat ik enorm geniet van dit nieuwe album dat van mij een hele dikke 4,5* verdient en daarmee een aantal favorieten van dit jaar (tot nu toe) voorbij weet te streven.

Zo, dan zal ik nu de bijgeleverde DVD ook maar eens gaan bekijken.

Na vier keer luisteren zet ik 'm al bijna op 4,5*.... Maar dat doe ik nooit meteen, dus eerst maar ff 4*
Verslaat alle andere topplaten van dit jaar al bijna. Briljant!

En ik ga na het werkelijk fenomenale optreden vanavond in Paradiso en de daarop voorbereidende vele luisterbeurten de afgelopen dagen naar de volle mep.

Ik begin tekenen te vertonen van een verslaving. Zelden zo vaak achter elkaar een cd gedraaid.
Tja, vroeger wel, maar toen had ik er ook maar tien en was elke aankoop een hele gebeurtenis. Met mijn koptelefoon de hele nacht naar Pixies' Bossanova luisteren bijvoorbeeld. Of 100x luisteren naar Sonic Youth's Goo... Ik ken elke seconde van die plaat.
Sindsdien nooit meer zo extreem gehad. Kunnen dromen over een plaat.... Continu liedjes ervan in je hoofd.
Maar nu....... Ik ben bang dat ik mijn vriendin tot wanhoop aan het drijven ben. Zo vaak, zo veel..... Boem! 4,5*!
Op naar de 5(?)

Ik herken dit helemaal


Ik ben maar aan de koptelefoon gegaan

Voor mij waren de verwachtingen - uiteraard - hooggespannen. Na een verrassend ijzersterk Song about a girls met daaropvolgend een ronduit perfect A band in a box. Na een eerste vijftal luisterbeurten kon Big City mij echter niet volledig overtuigen. Akkoord het is een sterke, mooie, zwoele plaat maar ik kreeg niet het waauw-gevoel dat ik kreeg bij de twee voorgangers. Toch ben ik blij dat de band echt een eigen stijl heeft gevonden (al vond ik de Moondog-periode ook iets hebben). Enig minpunt dat ik misschien durf te stellen: daar waar Radio Candip op de twee voorgaande platen verbaasden (en mijzelf helemaal betoverden in een magisch Cirque Royal vorig jaar) vind ik ze iets te dik in de verf gezet op deze plaat. Bij sommige nummers zijn ze er echt te veel aan, zoals hierboven al geschreven werd.

Er was een tijd dat je blind elk Zita Swoon-album kon aanschaffen. Omdat niemand mij had verteld dat die tijd voorbij was, heb ik ook gewoon Big City gekocht. Maar eigenlijk had ik me wel kunnen bedenken dat dit voor mij een risicovolle onderneming zou kunnen zijn. A Song About A Girls bevatte namelijk een paar heel mooie nummers, maar over z'n geheel was dat toch niet echt mijn smaak. Die achtergrondzangeressen, dat franstalige, dat zwoele sfeertje, de funky optredens van de laatste tour....
Nee, ik ben niet echt te spreken over de huidige richting van Zita Swoon. Dat mensen hier zo enthousiast zijn snap ik echt niet. Goed, het klinkt allemaal misschien wel aangenaam, maar dit is echt een behoorlijk zwakke plaat. A Song About A Girls had nog zo z'n momenten, maar dit raakt me helemaal nergens. Ik word er zelfs een beetje geirriteert van! En dan te bedenken dat dit ooit een van mijn favoriete bandjes was....

Het verbaast me eerlijk gezegd dat jij de eerste bent die zo negatief reageert: ik had veel meer mensen verwacht die dat zouden doen.
Het is eigenlijk niet te vermijden dat liefhebbers van oud werk zoals Everyday I Wear... of I Paint Pictures... hier bij afhaken (eigenlijk al bij A Song About A Girls).
En de opmerking dat het een zwakke plaat is mag je wat mij betreft veranderen in de opmerking dat jij het een zwakke plaat vindt. Een groot verschil lijkt me zo
Zelf vind ik alle stijlen goed: oud of recent, ik kan er geen genoeg van krijgen.

Zwoel, zomers, zalig funky = big city..... voor mij ook een plaat waarin Zita Swoon gewoon verder doet zoals ze op hun vorige 2 platen (a song about a girls en a band in a box) bezig waren.... prachtige nummers maken die soms ingetogen zijn, soms swingen. Deze plaat is voor mij meer een "zomerplaat" dan a song about a girls. Dat was meer een plaat om op te zetten tijdens donkere, regenachtige herfstdagen. Vooral de nummers in het Frans vind ik geweldig op deze plaat, net als de single I feel alive in the city. Direct een 4.

[quote]aERodynamIC schreef:
En de opmerking dat het een zwakke plaat is mag je wat mij betreft veranderen in de opmerking dat jij het een zwakke plaat vindt. Een groot verschil lijkt me zo
[quote]
Geen enkel verschil lijkt mij, aangezien ik altijd gelijk heb!

Dat moet een erg plezierige eigenschap zijn dan

Ach, je raakt eraan gewend....

Gisteren voormiddag deze cd gekocht en ondertussen heb ik er al 3 luisterbeurten opzitten.

Eerste reactie is toch lichte teleurstelling. "a song about a girls" vond ik hun beste, hoewel er toch een 3-tal nummers opstonden die voor mij overbodig waren (misschien niet toevallig franstalige nummers).

Positief is dat ik de franstalige nummers op Big City beter vind dan op de vorige plaat. Maar uiteindelijk vind ik het geheel toch een stuk zwakker.

Pretty girl opent leuk, mooie song die me nog wat aan de vorige plaat doet denken. I feel alive in the city is de eerste single, maar doet mij niet zo heel erg veel. Het daaropvolgend Everything is not the same klonk eerst vreemd maar lijkt me nu wel één van de sterkste nummers van de cd.

Ik ga nog niet individueel ingaan op de andere nummers, alleen The Night dat mij zeer positief opviel, maar een cover blijkt te zijn.

Over het algemeen lijkt Zita Swoon met deze cd iets te veel opgeschoven te zijn naar gladde pop en slagen ze hierdoor er niet meer in die mooie emoties op te roepen zoals bv Me & Josie on a Saturday Night of Hey You, Watshadoing? dat bij mij wel deden.

na de eerste luisterbeurt was ik een tikkeltje teleurgesteld. zoals zo vaak met relaties hoop je dat de ander niet verandert. je wilt je ideaalbeeld in stand houden, bevestigd zien, en dat gebeurde in mijn geval hier niet. ik hoopte op een spannend, springerig plaatje, zita swoon oude stijl zeg maar. waarom ik dit verwachte weet ik niet, want ik had aan "A song about a girls" al kunnen merken dat een andere richting ingeslagen werd. bovendien weet ik na een aantal liveoptredens dat dit niet is waar de band haar talent heeft liggen.

de enige uitweg bleek gewoon door te gaan met luisteren. ik heb zita opnieuw moeten leren accepteren. mijzelf daarbij even buitenspel zetten. helemaal geen moeilijke opgave. mijn vertrouwen hebben ze allang verdiend. van mij mogen ze me meenemen naar wherever ze met hun muziek willen gaan.

vooral de bezoekjes aan frankrijk bevallen me overigens verdomde goed. heerlijk. doen me ook echt aan frankrijk denken zoals ik het ken. intieme kunstenaarswijken als in schilderijen van van gogh en traag plattelandsleven met minidorpjes en kasteelachtige boederijen temidden zeeën van gras, wijn en koren.

het 'gladde', allemaal net iets te herkenbare, stoorde mij alleen toen ik nog op wat anders hoopte. achteraf snap ik ook niet waar ik dat hoorde, de nummers zijn stuk voor stuk uitzonderlijk creatief. een genot voor het oor! vraagt wel wat meer geduld bij het luisteren misschien, maar loont uiteindelijk dubbel en dwars.

Ik heb mijn stem verhoogd naar 4.

Zoals men vaak moet wennen aan zogenaamde "moeilijke" platen vooraleer ze ten volle te apprecieren en heb ik bij dit album moeten wennen aan de (voor Zita Swoon normen) soberheid en het ogenschijnlijk poppy karakter.

Maar eigenlijk zijn de meerderheid van deze nummers knappe songs die zeer aangename warme sferen oproepen. De arrangementen lijken me zeer goed uitgedacht en zorgen ervoor dat dit zo'n mooi album geworden is. En dan heb ik het vooral over de vrouwelijke backings en de pianoriedeltjes van (ik vermoed) Tom Pintens die her en der opduiken.

Van de franstalige nummers ben ik nog steeds niet ten volle overtuigd. Iets wringt er bij mij wanneer SKC in het frans begint te zingen. Maar L'Opaque Paradis en Je Range beginnen me stilaan ook mijn nekvel te grijpen.

Het is dus zeer goed mogelijk dat mijn stem binnen enige tijd nog een halfje zal stijgen.

Ik ben ook over het algemeen ontgoocheld. Waar A Song about a Girls echt zeer mooie uitschieters had, vind ik die hier veel minder. Bovendien kan het mij de hele cd niet bekoren.

Van 3.5* naar 3*

Ik vind deze CD (voor de moment) eigenlijk beter dan 'A Song About A Girls'.

I Feel Alive in the City, Infinite Down en Oser Aimer zijn zeer mooie nummers.

Heb ze gisteren live aan het werk gezien en het was overweldigend, de manier waarop ze met hun nummers speelden en andere interpretaties gaven, het spelplezier dat ze uitstraalden...gewoon fantastisch, heb echt genoten

Zo heb ik ze 28 november weer eens live gezien en wederom was het een genot voor het oor en oog: sprankelend, enthousiast en ontzettend goed. Heb er gelijk maar de cd gekocht (met dvd, kan ik iedereen aanraden) en ook dit album is erg plezierig. Vooralsnog 4*

Ongelooflijk maar waar, dit album staat niet in de top 100 2007

Ik heb met een 2e plaats in mijn top 10 mijn best gedaan
Maar het verbaast toch verder niet? De 'serieuze muziekliefhebbers' hebben deze band al lang terzijde geschoven.
Wees blij dat je je eigen favorieten voor jezelf kunt houden. Je zal maar Radiohead fan zijn: die moet je dan toch wel heel erg delen dit jaar

Dat is dan ook weer waar,dit is zo'n groepje dat je echt nauw aan het hart ligt en echt jouw groep is maar het is alleen spijtig dat deze band zo weinig erkenning krijgt terwijl ze het toch verdienen

Ach: ik zie ze zeer regelmatig live en dan is de zaal steevast uitverkocht en is het publiek telkens weer razend enthousiast. Daar heb ik geen nuffige journalisten of mume-medegebruikers voor nodig. Ik ben altijd wel blij als ik nog een beetje iets 'voor mezelf' kan houden wat de rest daar dan ook van vindt. Alleen maar Editors, Radiohead en Interpol is ook zowat

Inderdaad jammer. Deze verdiende best een plaats in de top 100, maar bij mij kwam hij niet verder dan pakweg de 15de stek & zover mogen we natuurlijk niet selecteren. Jammer, want dit is echt een sterk samenhangend album vind ik.

Ook voor mij is deze Big City één van de hoogtepunten van 2007. Hoewel ik aanvankelijk niet razend enthousiast was, heeft Zita Swoon toch weer een magnifieke, warme plaat afgeleverd.
Toen ik de plaatselijke platenboer verliet voor de knusse gezelligheid van mijn automobiel, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet te baas en skipte ik meteen naar nummer 11. Ook voor mij is de originele versie van The Night één van de mooiste liedjes die ik ken. Toen ik de verstilde uitvoering op dit album hoorde was ik eerst lichtjes ontgoocheld, maar na enkele luisterbeurten is deze cover toch met mijn hartje aan de haal gegaan. Net als aERodynamIC vind ik ook dat deze song nog iets aangrijpender was geweest indien de zusjes Gijsels zich hier niet in de debatten hadden gemengd, maar toch is The Night zeker een van de hoogtepunten.
De Dylan-cover Series Of Dreams bevalt me dan weer een pak minder. Waar ik Stefs interpretatie van het prachtige You're A Big Girl Now nog fantastisch vond, biedt het werk van de heer Zimmerman wat mij betreft deze keer geen meerwaarde. Nu, ik ken ook het origineel niet, dus het zou wel eens aan de song zelf kunnen liggen.
Verder bevallen voornamelijk de Franstalige nummers me uitstekend, van de fenomenale parlando's Je Range en Humble over het funky L'Opaque Paradis tot het innemende Oser Aimer: grote klasse!
De Engelstalige liederen vind ik eveneens zeer sterk. Dare To Love, de Engelstalige tegenhanger van Oser Aimer, bevalt me zelfs beter in de taal van Shakespeare.
Het niveau van het wondermooie A Band In A Box wordt hier net niet gehaald, maar toch blijft Zita Swoon in grootse doen.

Binnenkort zou ook Big Blueville in de rekken moeten liggen, oorspronkelijk enkel voor de Franse markt bedoeld. Deze plaat zal vijf nummers van Big City in een nieuw jasje bevatten, evenals 2 nieuwe liederen en drie oude Zita-songs.

zalig plaatje zoals we gewoon zijn van zita swoon, ik vindt vooral the night een topper