Zita Swoon - Big City (2007)

Na de schitterende voorganger A Song About a Girls en het daarin verlengde A Band in a Box waren de verwachtingen van mijn favoriete live-band erg hoog gespannen. Zo hoog, dat het haast onmogelijk zou worden om deze twee juwelen te evenaren laat staan verbeteren, zeker als blijkt dat het hier gaat om een album dat weer iets meer pop is. Het album Life = A Sexy Sanctuary was ook meer pop en die beviel me iets minder, niet slecht, maar er ontbrak magie.

Dit album opent met het relaxte Pretty Girl. De ietwat hese stem van Stef Kamil Carlens is ook hier weer erg bepalend en Radio Candip, de 3 zingende zusjes die er nu nog maar uit 2 bestaan, verzorgt de background die inmiddels wel het geluid van deze band is gaan bepalen. Een heerlijke verrijking overigens, het geeft de muziek van Carlens absolute meerwaarde.
Op dit nummer voel je de prettige vibe die de band uitstraalde op die laatste 2 albums en weten ze een topnummer af te leveren.
Single I Feel Alive in the City ken ik al ietsje langer en stelde me in eerste instantie licht teleur. Toch iets te poppy en toch iets te weinig magie. Nu ik het vaker gehoord heb kan ik het al beter waarderen en moet ik concluderen dat Zita Swoon met dit nummer eigenlijk veel betere toegankelijke pop heeft afgeleverd dan ze deden op Life = A Sexy Sanctuary. Ook hier geven de dames Eva en Kapinga Gysel het nummer een lekker zwoel tintje mee dat doet verlangen naar heerlijke warme zomeravonden aan het strand, nagenietend van de ondergaande zon en een roseetje.
Everything Is Not the Same gaat een tandje hoger, maar gaat nog wel lekker door in dat lekkere zomerse sfeertje. Dat niet alleen: het nummer swingt de pan uit en bevat iets meer electronica die de warme sfeer nergens teniet doet. Deze band is langzaamaan zeer volwassen geworden en daar is dit nummer een goed bewijs van. Wat een energie en wat zal dit nummer live een heerlijke sensatie gaan worden. Ik kijk er al enorm naar uit voor a.s. zondag waar ik ze wederom weer live in actie ga zien, ditmaal in Paradiso (wat overigens uitverkocht is).
En dan de eerste cover. Op A Band in a Box stond al een Bob Dylan cover en op dit album staat er weer eentje: Series of Dreams. Volgens mij ook de eerste keer dat Zita Swoon op een studio-album een cover zet.
Covers zijn altijd erg eng want ze vallen vaak tegen. Nu ken ik dit Dylan-nummer niet, dus dat maakt het al makkelijker voor mij.
Wat ik hier hoor is een band die het voor elkaar krijgt om een nummer van een andere artiest eigen te maken. Geheel in de stijl van dit album klinkt dit nummer eigenlijk best sexy. Niks mis mee als je het mij vraagt.
Het frans is goed bevallen op A Song About a Girls, want het eerste franstalige nummer dient zich aan in de vorm van Je Range. Carlens heeft een vriendin uit Wallonië en voedt zijn 4-jarig zoontje dan ook tweetalig op. Voor hem is het inmiddels heel natuurlijk geworden om ook in het frans te communiceren. Op cd pakt het eigenlijk ook heel goed uit. Het valt eigenlijk nauwelijks op, zeker ook omdat Je Range een lekkere vibe heeft die wederom heel erg goed de nieuwe, relaxte sound van Zita Swoon naar voren doet komen. Funky, sexy en vooral erg lekker. Dit zal ook komen door het geile orgelrifje dat te horen valt.
Ook Humble wordt in het frans gezongen en straalt iets meer van de oude grilligheid van de band uit. Maar dan moet ik er wel bij zeggen dat het woord 'grillig' erg gevaarlijk is, want het zou op een album als I Paint Pictures On a Wedding Dress dan weer een van de meest toegankelijke nummers zijn. Nee, de tijden van Moondog Jr herleven niet echt meer op dit album en dat is ook goed zo. Geen Waits-achtige vergelijkingen, maar een band met een eigen smoel.
Op youtube stond al een live opname van L'Opaque Paradis op 13 maart jl. in Zagreb. Wederom een franstalig nummer, ditmaal over een Afrikaanse man die niet echt gelukkig is in de stad Parijs.
Steden vormen sowieso de rode draad op dit album, evenals vrouwen, verloren en gevonden liefde en familie.
Dit nummer klinkt lekker exotisch, zeker door de fantastische muzikale begeleiding maar meer nog door de achtergrondzang van de dames Gysel. Zal live ongetwijfeld weer een hoogtepunt gaan worden, want wie hier stil op kan blijven staan heeft het echt niet begrepen denk ik.
Op Dare to Love hervat het engels. Het is gewoon weer even wennen om deze taal terug te horen....
Hier neemt de band tevens wat gas terug en komt met een mooi, rustig nummer. Hier is het geluid duidelijk uitgekristalliseerd en het experiment is ver weg, maar wat geeft dat als we zo'n mooi, warm nummer voorgeschoteld krijgen?
Het groepsgeluid krijgt op titelnummer Big City weer alle ruimte, want dat is wat me de laatste jaren opvalt bij Zita Swoon: het is een hecht collectief muzikanten die erg op elkaar zijn ingespeeld en dat terwijl er toch regelmatig bandwisselingen plaats vinden. Wat een souplesse horen we hier. Hoe moeten we dit toch gaan noemen allemaal? Ik las ergens de term nomadenpop en misschien is dat wel een heel goede omschrijving van de wereldse klanken die deze band weet voort te brengen.
Tekstueel gaat het over de vele (vakantie-)autoritten die Carlens vroeger vaak met zijn vader maakte.
Infinite Down kent ook de relaxte vibe die we nu al continue zijn tegengekomen. Het schijnt dat een aantal songs van dit album in 1 take zijn opgenomen (o.a. bij Carlens thuis) en dit zou er wel eens eentje kunnen zijn. Alsof de band hoogstpersoonlijk in je eigen woonkamer staat te spelen. U wilde een privé-concert? U krijgt er een. Hulde voor een band die dit voor elkaar weet te krijgen bij mij als luisteraar. Simpel van eenvoud en rijk aan schoonheid.
En dan het nummer waar ik van te voren nogal tegenaan zat te hikken: The Night, een cover van Morphine, en dan ook nog eens een van de allermooiste nummers van die band. Zo'n prachtsong is eigenlijk niet te evenaren en dat gebeurt dus ook niet. Ze weten redelijk dicht in de buurt van het origineel te blijven en ze houden dezelfde sfeer goed vast, maar de stem van Carlens is niet de donkere stem van Sandman die het nummer juist zo ongelooflijk sterk maakte en nu hadden de dames Gysel zelfs even hun mond mogen houden niet omdat het slecht is maar omdat ik het niet vind passen in dit nummer.
Laten we het maar zien als een ode aan de band bij wie dEUS, Moondog Jr en ook Zita Swoon in het voorprogramma stonden en aan de man (Sandman) met wie Carlens ook privé-contact had (als ik het goed heb begrepen).
Mensen die het origineel niet kennen zullen dit nummer zelfs ijzersterk vinden denk ik, dus op zich geen slecht teken.
Het album wordt afgesloten in het frans. Oser Aimer heeft wederom zo'n lekker orgelgeluid. Op dit album wordt dan ook veelvuldig gebruik gemaakt van Fender Rhodes, een Wurlitzer en een Hammond.
Het is een rustig nummer dat deze stedentrip afsluit en het was me de trip wel zeg.....

De sound waarmee Zita Swoon zich de laatste tijd naar buiten geeft is een sound die warm en organisch is. Op A Song About A Girls werd dat al duidelijk, maar mede door de laatste tournee is die sound verder geëvolueerd wat op de live-cd A Band in A Box al duidelijk werd.
Tel dit alles bij elkaar op en kom dan uit bij Big City. Nee, geen gekte of grilligheid meer, maar een volwassen sound die de band heel erg goed past. Een sound die tevens de live-sfeer erg dicht weet te benaderen op een studio-album.
Hiermee kan ik concluderen dat mijn vrees geen waarheid is geworden en dat ik enorm geniet van dit nieuwe album dat van mij een hele dikke 4,5* verdient en daarmee een aantal favorieten van dit jaar (tot nu toe) voorbij weet te streven.

Zo, dan zal ik nu de bijgeleverde DVD ook maar eens gaan bekijken.

Ook voor mij is deze Big City één van de hoogtepunten van 2007. Hoewel ik aanvankelijk niet razend enthousiast was, heeft Zita Swoon toch weer een magnifieke, warme plaat afgeleverd.
Toen ik de plaatselijke platenboer verliet voor de knusse gezelligheid van mijn automobiel, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet te baas en skipte ik meteen naar nummer 11. Ook voor mij is de originele versie van The Night één van de mooiste liedjes die ik ken. Toen ik de verstilde uitvoering op dit album hoorde was ik eerst lichtjes ontgoocheld, maar na enkele luisterbeurten is deze cover toch met mijn hartje aan de haal gegaan. Net als aERodynamIC vind ik ook dat deze song nog iets aangrijpender was geweest indien de zusjes Gijsels zich hier niet in de debatten hadden gemengd, maar toch is The Night zeker een van de hoogtepunten.
De Dylan-cover Series Of Dreams bevalt me dan weer een pak minder. Waar ik Stefs interpretatie van het prachtige You're A Big Girl Now nog fantastisch vond, biedt het werk van de heer Zimmerman wat mij betreft deze keer geen meerwaarde. Nu, ik ken ook het origineel niet, dus het zou wel eens aan de song zelf kunnen liggen.
Verder bevallen voornamelijk de Franstalige nummers me uitstekend, van de fenomenale parlando's Je Range en Humble over het funky L'Opaque Paradis tot het innemende Oser Aimer: grote klasse!
De Engelstalige liederen vind ik eveneens zeer sterk. Dare To Love, de Engelstalige tegenhanger van Oser Aimer, bevalt me zelfs beter in de taal van Shakespeare.
Het niveau van het wondermooie A Band In A Box wordt hier net niet gehaald, maar toch blijft Zita Swoon in grootse doen.