GoGo Penguin - A Humdrum Star (2018)

Raven is al beschikbaar als fijne opwarmer. Ik wordt heel relaxt van die zenuwachtige ritmes.

Bardo is ook al vrijgegeven. Heerlijke toetsaanslag op de piano. Krijg nu al zin om dit Life te horen.

Klinkt wel weer vertrouwd, een erg fijn sfeertje die over hun muziek hangt. Over een paar daagjes de rotatielijst weer even updaten dus! Ik zag net ook dat ze in maart in Paradiso staan, maar om die 25 euro + verplicht lidmaatschap neer te tellen.. daar moet ik nog eventjes een nachtje over slapen.

Het Jazz trio uit Manchester schuift met hun nieuwste album meer op richting de TripHop. Het verschil ten opzichte van het vorige album is niet enorm maar wel het best hoorbaar in Raven, waar de drum en bas een fascinerende ritme basis leggen en de piano van Chris vrij over heen experimenteert.

Ben heel benieuwd hoe GoGo Penguin zal klinken in poptempel Paradiso en of het praatgrage publiek zich een beetje kan inhouden. Heb ze al een paar keer life te keer horen gaan. Was fantastisch om te horen dat de drum, bas en piano zo intens op elkaar zijn ingespeeld. Veel intenser nog dan in de studio.

Geweldig om te horen hoe het trio Bas Drum Piano, naar hartenlust experimenteert en zoekt naar nieuwe invalshoeken om de beperkingen van het trio-schap de baas te worden.
Bij de eerste beluistering is het direct duidelijk. Nieuw hoogtepunt is Transient State. Instrumentbeheersing en sfeerwisselingen komen samen in een dynamisch geheel, waar ik heel graag naar luister.
En A Hundred Moons: Het betrekkelijk eenvoudig klinkende thema wordt in zoveel variaties en tempi herhaald dat het een soort van trans wordt. Waarom track 7 & 11 niet aan elkaar gesmeed zijn kan ik niet bevroeden. Zo te horen enige smet, die ik in mn playlist al heb opgelost. Zeer geslaagd album.

Eigenlijk geeft dit album mij eenzelfde soort ervaring als Man Made Object. Ja, ondanks dat de heren hier hoorbaar 'triphop' verwerken. Het zijn helaas slechts accenten, daar waar een agressieve kruisbestuiving wellicht meer sjeu had gegeven. Niettemin bevat deze plaat fris klinkende jazz met een aangenaam tempo. Af en toe tref je een nummer aan dat echt meeslepend is, zoals Raven, Strid en vooral Reactor. Ik mis een beetje de punch die ik bijvoorbeeld wel aantref bij een Molvear of Jarre. Desalniettemin biedt de band ook op deze plaat weer kwaliteit. 4*

Ik ben hem nu voor de eerste keer helemaal aan het luisteren. Ben tot nu toe onder de indruk moet ik zeggen. Ik had niet gedacht dat ze nóg een beter album konden maken dan hiervoor al gedaan hadden, maar het lijkt er zowaar op. Gaaf hoe ze steeds de tijd durven nemen voor dingen, en daarbij zo boeiend kunnen blijven. Ook voelt dit album voor mij wat emotioneler dan hun eerdere werk, doorleefder misschien en qua sfeer wat ondoorgrondelijker. Mooi.

Jazz van het soort wat er in gaat als zoete koek. Lekker, maar daagt niet uit en weet weinig indruk achter te laten
Zeker niet slecht te noemen, maar voegt weinig toe aan het nu jazz genre
Terwijl ik dit album luister schieten er allerlei namen door mijn hoofd die dit eerder en in een aantal gevallen dus ook beter hebben gedaan. (ES trio, Polar Bear, Skalpel, BadBadNotGood etc)

Mag deze uptempo power jazz graag horen. Arrangementen boeien meer dan voldoende en knallen m’n speakers uit. Ondanks de drukte blijft het prachtige pianospel fier overeind. Knappe muziek en dito productie.

Draai 'em nu voor de derde keer en moet zeggen dat mijn eerste associatie niet direct "power jazz" is.

Daarvoor vloeit het teveel en doet - imo - te veel aan het één-recht-twee-averecht-doorhalen van het proggojargon.

Die lange pianoriedels deden me denken aan Renaissance (m.n. live) en de pompende bas aan Yes (Close to the Edge). Mij is het iig te blank en te braaf, en er mag van mij graag een flinke snuif funk in en een meer wisselende instrumentatie en wat meer ondeugd. Even wachten voor een waardering.

Ik kan erg genieten van muziek in dit genre, maar ik heb er met name met deze band toch wel last van dat er ten opzichte van wat ik van het eerdere werk heb gehoord (Man Made Object en delen van V2.0) echt nul progressie in zit. Natuurlijk, het is ietsje meer verfijnd en de productie is net weer een tikje beter, maar het is allemaal erg marginaal. Hoger dan de 3,5* die ik aan de voorganger gaf, kom ik dan ook niet, want mijn kritiekpunten blijven. Het blijft een band waar ik met moeite meer dan een half uur naar kan luisteren, omdat het allemaal simpelweg zo veel naar elkaar klinkt.

Voorlopig zet ik deze op 4*, daar ik de lp wel al heb besteld, maar nu nog luister naar de streamingversie.

De muziek van dit trio wordt steeds gestroomlijnder en geraffineerder. Een iemand zou het gelickt kunnen noemen. Ik niet. Het klinkt wel steeds veiliger en steeds minder gewaagd dan wat we gewend zijn.

Doordat de band bij Bluenote zit zijn de opbamebudgetten waarschijnlijk wat hoger, waardoor het totaalproduct zo ontzettend gebalanceerd en afgemaakt klinkt. Met name de wat oudere platen kunnen wat rommelig en druk overkomen. Dat is hier dus niet het geval.

De band lijkt met haar sound wel steeds meer naar de dansvloer te verschuiven. Deze en de vorige plaat kende ook al remixes als bonustracks. Ook is de jazz wel erg ver te zoeken op deze plaat. Verkijk je dus niet op het label en de samenstelling van dit trio. Al zijn de jazzinvloeden er zeker wel, de nadruk ligt meer op filmische muziek ala Glass en ook wat neoklassieke invloeden en de flinke scheut dance en IDM.

Over deze plaat: het is erg melodieus en swingend. Het is een soort akoestische, analoge trance met breakbeats wat we krijgen voorgeschoteld. Met name de piano krijgt veel reverb mee, wat ultracommercieel klinkt.

Toch staan op deze plaat ook wat experimentelere songs zoals het glitchy door contrabas gedomineerde Strid, wat ook een stuk progressiever klinkt.

Misschien dat de band in de toekomst het experiment weer eens gaat opzoeken. Tot die tijd is dit een ontzettend lekkere instrumentale popdancejazzplaat, met mooie en vrolijke melodieën en groovende ritmes. Blijf maar eens stilzitten bij deze plaat.

Mag ik de lui hier, die meer experiment en progressie willen in jazztriomuziek attenderen op deze plaat: Phronesis - We Are All (2018)

Deze nu ook op mooi dubbel vinyl.
Klinkt heerlijk en het voelt natuurlijk goed om deze heren financieel te steunen, en met streaming gast dat niet zo snel.

LP2 (nummer ls 6,7,8,9) bevalt mij toch het best van het hele album.