Tom Petty - Full Moon Fever (1989)

Productie had wel wat ruiger gemogen maar afgezien daarvan is dit gewoon een prima album dat inderdaad tot Tom Petty's beste gerekend mag worden.Alleen Allright for now is een beetje flauw nummer maar daartegenover staan een flink aantal geweldige songs waarvan ik Runnin' down a dream en I won't back down de beste vind.Die laatste werd overigens uitstekend gecovered door Johnny Cash.Erg goede plaat en zoals hierboven al vaker werd opgemerkt,tijdloos.

Het is pas hier dat ik inpik bij Tom Petty. Voor de eerste keer slaat het bij mij aan en hoe.
De productie en de klankkleur zullen er wel veel mee te maken hebben, maar hier staan vooral erg goeie songs op. 'Free Falling' en vooral 'A face in the crowd' zijn outstanding. Daarnaast zijn ook nog 'I won't back down' en 'Runnin down a dream' grote klasse.
Helemaal mijn ding.

Ik heb een kleine mysterie om op te lossen. De oude cd die ik had,had een tekstje halverwege waar TP jou de gelegenheid gaf de lp om te draaien. Tenminste, dat staat mij bij. De versie die ik nu heb, heeft dat niet meer. Weet iemand hier meer van?

EttaJamesBrown Dit kwam mij niet bekend voor. Heb eens op wikipedia gekeken over dit album. Daar is inderdaad een verwijzing die je noemt. Er is een hidden track net voor nummer 6 "hello cd listeners". Denk dat je dat bedoelt. Zag er geen audiofragment bij...

Waar wiki wel niet goed voor is. Dat is idd wat ik bedoel. Jammer dat de huidige versie het niet meer heeft.

Geweldig 'eerste' soloalbum van Tom Petty waarin hij de samenwerking met Jeff Lynne ten volle benut en perfect gebruik maakt van diens songschrijf- en producer kwaliteiten. Dit resulteerde ook in 4 terechte hits.

Het album trapt meteen af met twee van deze hits. De stijl van 'Free Fallin' met de catchy akoestische gitaar, typische Lynne drums en backing vocals vind ik heerlijk, dus dit nummer heb ik altijd al erg lekker gevonden. Deze stijl wordt op het hele album wel redelijk doorgetrokken wat waarschijnlijk de belangrijkste reden is voor mijn voorkeur voor dit album. Want ook 'I Won't Back Down' bevat deze elementen.

'Love Is a Long Road' is wat meer een rocknummer, en is wat rauwer. Het is dan ook niet geschreven door Jeff Lynne maar door Heartbreakers gitarist Mike Campbell. Het doet me bij vlagen denken aan 'Who Are You' van The Who.

De volgende drie nummers zijn voor mij het hoogtepunt van het album, beginnende bij een van de mooiste nummers die ik ken van Petty, het sfeervolle 'A Face In The Crowd' (het is me ook een raadsel waarom dit niet op 'Greatest Hits' staat). Ik hou van die basismelodie met akoestische gitaar. Het klinkt mij in de oren alsof George Harrison 'm heeft gespeeld, maar die krijgt alleen maar credits bij 'I Won't Back Down'.

'Runnin' Down A Dream' drijft op een geweldige riff, wederom mede geschreven door Mike Campbell. Wat een heerlijk nummer, echt zo'n nummer voor op een Amerikaanse highway. En die solo aan het einde is meesterlijk.

'Feel a Whole Lot Better' is een cover van de Byrds, maar zo heerlijk uitgevoerd dat ik er vrolijk van word.

We zijn halverwege het album (de oorspronkelijke kant A) en ik heb alleen nog maar toppers gehoord. Kan deze lijn doorgetrokken worden op de B-kant...? Helaas niet helemaal, is het antwoord. De kant is want wisselvalliger, het bevat nog steeds erg goede songs maar (voor mij) geen 'klassiekers'.

'Yer So Bad' doet me wat denken aan 'Famous Groupies' van Wings, mede door de humoristische tekst. De sound van Jeff Lynne komt weer terug in 'Depending On You', maar het nummer is niet zo sterk als de samen geschreven songs op kant A. 'The Apartment Song' is een lekker rockertje en met 'Alright for Now' wordt er voor het eerst gas terug genomen in een erg mooie akoestische ballad.
'A Mind With a Heart of Its Own' heeft een wat Bo Diddley-stijl gecombineerd met die van Lynne, en ik vind het heerlijk. Afgesloten wordt met het lekkere (lalalala) 'Zombie Zoo' met Roy Orbison op backing vocals.

Zoals gezegd een geweldig album van Tom Petty. Ondanks dat ik verder dan dit album en 'Greatest Hits' nog niks van Tom Petty ken ga ik me er zeker meer in verdiepen.

Heel goed album van Petty! Bijna geen zwakke nummers.
Face in the crowd: wonderschoon!!!
Feel a whole lot better: hele goede cover, vind hem zelfs beter dan van de Byrds (en dat wil heel wat zeggen)
Zombie Zoo vind ik ook een goed en grappig nummer.
Waardering: 4*

Inderdaad een fantastische plaat van Tom Petty. Kan me alleen maar aansluiten bij mijn voorgangers.

rkdev schreef:



kort0235 schreef:



Onbedoeld heeft Tom Petty's cover de ondergang van Gene Clark bespoedigd:



rkdev schreef:



Grappig! Mij doet het nummer ook aan The Who denken, maar dan aan Wont Get Fooled Again.

Bericht verplaatst naar Muziek > Nieuws > R.I.P.

Op een of andere manier intrigeerde Tom Petty mij altijd, zo Amerikaans als hij was. Minder pompeus als Springsteen, meer de liedjessmid met de kleine sprankelende popsongs. Dat sprankelen kreeg pas echt inhoud toen hij met dit album met Jeff Lynne ging werken. Op een of andere manier werkte het goed, die beatleesque productie met eenvoudige liedjes, veelal gebaseerd op klassieke gitaar.
Frits Spits draaide toen 'A face in the crowd' veel, dus toen ik een maand later naar America ging, dit album daar gekocht. Fantastisch, heerlijke muziek in de auto. Overigens las ik later dat het album heel veel door kinderen beluisterd wel (gaf Tom Petty in een interview aan). En dat klopte ook, heb het zelf ervaren met kleine neefjes. Mocht je naar America gaan, en tour je op de highway, neem (of stream) dit album mee!
Later nog vele albums van Tom Petty gekocht, en hem in 2012 in Keulen live gezien. Tom bedankt.

Vandaag als een soort eerbetoon beluisterd op mijn werk. Full Moon Fever is een album dat ik een tijd geleden op de harde schijf heb gezet en als ik alleen zit kan ik lekker mijn eigen muziek beluisteren. En we draaien 'm ook graag als we door de provincie rijden naar ons repetitiehok.
Bedankt voor al die fraaie muziek Tom.

Jammer dat je overleden bent Tom, ik mis jou en al wat nog aan fijne muziek zou komen heel erg
!!

Tom Petty heb ik altijd beschouwd als een ijzersterke songwriter en zanger, die desondanks nooit echt is doorgebroken in Europa. Natuurlijk, we kennen de hits als Refugee en Free Fallin’, maar dat valt een beetje in het niet als je de beroemdheid van Petty in de VS in ogenschouw neemt.

Na het overlijden van Petty afgelopen jaar, ben ik zijn oeuvre nog eens gaan herontdekken. Ik kende de meeste van zijn platen al wel, evenals de twee leuke tussendoortjes die hij met de Traveling Wilburys opnam. Dit album, Full Moon Fever, behoort onmiskenbaar tot de hoogtepunten in de loopbaan van Petty.

Sprankelende liedjes als I Won’t Back Down, Runnin’ Down a Dream en het al genoemde Free Fallin’ klinken door de uit duizenden herkenbare zang van Petty erg eigentijds. Daarnaast wordt de Byrds-klassieker Feel a Wholte Lot Better op overtuigende wijze in een nieuw jasje gegoten.

Full Moon Fever bracht Petty eindelijk wat meer bekendheid in Europa, hoewel hij naar mijn gevoel nooit de erkenning heeft gekregen die hij verdiende. Full Moon Fever is een aanrader voor iedereen rechtgeaarde rockliefhebber: 4,5*.

Raar maar waar: A face in the crowd was alleen in Nederland op single verschenen, en elders in de wereld niet. Vandaar dat het nummer op geen enkele Greatest hits-verzamelaar van Tom Petty staat.

Dit is werkelijk een perfecte popplaat van Tom Petty. Zoals anderen al concludeerden: er staat geen zwak nummer op en onderling zijn ze net verschillend genoeg om deze plaat zonder onderbreking af te kunnen spelen.
Het geluid is wat gestroomlijnder en wat ingetogener dan op de voorgaande LP's met The Heartbreakers en dat zit 'm vooral in de productie van Jeff Lynne. Die paste eenzelfde soort geluid, met die droog en kaal opgenomen drums, ook toe op andere platen uit dezelfde periode, zoals George Harrison's Cloud nine en Roy Orbison's comeback-album Mystery girl. Daarom lijken die platen klankmatig ook erg op elkaar.

Ik verhoog 'm naar 5* en een top 10-notering. Na al die jaren heeft Full Moon Fever voor mij nog niets aan kracht ingeboet. Een geweldig album van een schromelijk ondergewaardeerd artiest.

Persoonlijk vind ik dit zijn beste album. In de VS was hij al jaren bekend en gewaardeerd, maar nu brak hij ook door in de rest van de wereld. De hand van producer Jeff Lynne (voormalig ELO) is in veel nummers duidelijk te horen. Sommige nummers lijken aanvankelijk een tikje eentonig, maar als dan halverwege opeens een 12-snarige gitaar mee gaat doen, gaat zo'n nummer toch niet snel vervelen.
Beste track naar mijn mening is het stampende "I Won't Back Down". Toentertijd ook op single uitgebracht.

Op 29 april 1989 verscheen het eerste soloalbum van Thomas Earl Petty, geboren op 20 oktober 1950 in Gainsville Florida USA. De als zanger, gitarist en componist bekend geworden Tom Petty scoorde meteen met zijn debuutalbum, die hij met zijn vaste begeleidingsband The Heartbreakers maakte. Het uit 1976 stammende “TOM PETTY AND THE HEARTBREAKERS” bereikte de gouden status. Hij maakte met zijn band zeven albums, alvorens hij besloot solo te gaan. Van die albums was de in 1979 verschenen klassieker “DAMN THE TORPEDOS” het succesvolste. Op dit album staat ook de eerste Nederlandse Top 40, het geweldige “REFUGEE”. Tom Petty maakt Amerikaanse rock met Americana, country en rock & roll invloeden. Het is uiterst melodieus en toegankelijk.

In 1989 verscheen dus het eerste soloalbum van Petty, getiteld “FULL MOON FEVER”. Aan dit album werkten een reeks muzikanten mee, waaronder ook drie leden van zijn begeleidingsband The Heartbreakers, gitarist Mike Campbell, toetsenist Bentmont Tench en bassist Howie Epstein. Twaalf nummers, ruim 39 minuten kwalitatief hoogstaande popmuziek, waarbij Electric Light Orchestra frontman Jeff Lynne een duidelijk aanwezige rol heeft. Hij is als producer, muzikant en achtergrondzanger op het schijfje te horen.

“FREE FALLIN’” is de opener en is terecht uitgegroeid tot een Tom Petty klassieker. De heerlijke melodie en de akoestische basis van het nummer zorgt voor extra sfeer. Ook de koortjes zijn niet te versmaden, iets dat bij producties van Jeff Lynne past. Deze schreef trouwens mee aan zeven van de twaalf tracks, waaronder ook “I WON’T BACK DOWN”. Geweldige koortjes, heerlijk ritme, een pracht nummer. Samen met zijn “longtime” gitarist Mike Campbell schreef Petty de rocker “LOVE IS A LONG ROAD”. Pakkend ritme en een nummer dat ik je kop blijft zitten. “A FACE IN THE CROWD” was de tweede Top 40 hit voor Petty in Nederland, een meer dan terechte hit. Wat een heerlijke melodie, fantastisch gitaarspel, een briljant nummer. Rock & roll in “RUNNIN’ DOWN A DREAM”, een typisch liedje voor in de auto, je gaat er bijna vanzelf sneller door rijden. The Byrds waren de originele uitvoerders van “FEEL A WHOLE LOT BETTER” en Petty blijft met deze versie heel dicht bij het origineel, zowel het origineel als deze versie zijn erg goed.

De teksten zijn af en toe humoristisch, je moet er even voor gaan zitten en luisteren. Daar hoort ook “YER SO BAD” bij, opnieuw een pakkende rocker in de beste Tom Petty stijl. “DEPENDING ON YOU” heeft ook weer een zeer herkenbare Jeff Lynne productie, drums met echo, koortjes en de akoestische gitaar die prominent te horen is. Het één na kortste nummer is “THE APPARTMENT SONG”, een duidelijke sixties-feel en het drumwerk is erg goed. Phil Jones is de drummer op het gehele album. Hij is niet te horen op het slaapliedje “ALRIGHT FOR NOW”. Het kortste nummer, twee minuten, is een schitterend klein gehouden ballad, waarbij duidelijk is dat de stem van Petty ook dit heel goed aan kan. “A MIND WITH A HEART OF IT’S OWN” heeft ook weer een Lynne signatuur, pakkend en uptempo ritme, mooie koortjes en een heerlijke melodie. Het album sluit af met het bijna drie minuten durende “ZOMBIE ZOO”, een nummer waarin de toetsen prominent te horen zijn.

Tom Petty bracht nog twee solo albums uit, “WILDFLOWERS” uit 1994 met producer Rick Rubin en “HIGHWAY COMPANION” uit 2006 waar de samenwerking met Jeff Lynne weer hersteld werd. De opvolger van “FULL MOON FEVER” was in 1991 “INTO THE GREAT WIDE OPEN”, die verscheen als Tom Petty & The Heartbreakers en waarbij Lynne ook als producer betrokken was. Ook dat is een prachtig album, waarbij de sound van dit album werd voorgezet. “FULL MOON FEVER” mag wat mij betreft gezien worden als een topper is het oeuvre van de in 2017 overleden Amerikaan. Het album zet je weer op repeat als die zijn twaalf tracks heeft laten horen. Het is een plaat waar ik naar kan luisteren als ik minder in mijn vel zit, het vrolijkt je op, maar ook als ik al goede zin heb…dat wordt dan alleen maar beter. Geweldige plaat!

Voel een Kate Bushje aankomen. Love is a Long Road in de trailer van GTA 6.

Ken je dat, zo van die albums die je al in geen jaren nog hebt gehoord en waarvan je niet begrijpt dat je ze niet vaker opzet wanneer je ze draait? Wel, Full Moon Fever is er zo eentje. Ik leerde dit vele jaren geleden kennen, omdat ik Tom Petty wel cool vond dankzij zijn samenwerking met Johnny Cash op de American Recording reeks. Geef nu toe: als The Man in Black fan was, dan moest ik dat ook eens proberen. Toen op goed geluk deze Full Moon Fever aangeschaft omdat Won’t Back Down erop staat, maar ik ben blijven hangen door al die andere geweldige songs. Free Fallin’ is een typisch Tom Petty nummer met zo’n heerlijke atypische tekst (die openingsstrofe alleen is toch al geweldig) en dan heb ik het nog niet gehad over geweldige uptempo songs als Runnin' Down a Dream (die gitaar op het einde! En ik ben nu eenmaal ook wel een sucker voor van die typische “oehoe”tjes), The Apartment Song (ook al zo heerlijk tof qua tekst) en natuurlijk de afsluiter: Zombie Zoo. Ik weet niet wat het met dat nummer is, maar het is er zo eentje dat de juiste snaar raakt. Is het de verwijzing naar Boris Karloff dat ervoor zorgt dat dit met mijn filmliefhebbershart een best of both worlds is? Ik heb geen idee, maar I love it. Feit is wel dat dit eerste soloalbum van Tom Petty me beter ligt dan alles wat ik nadien nog van hem met zijn Heartbreakers heb gehoord. Toffe tracklist ook waarbij een aantal nummers zoals Alright for Now en A Face in the Crowd voor een rustpuntje zorgen. Ik weet in ieder geval welke artiest ik in 2024 eens terug wat meer ga opzoeken, zijn bijdrage op Bella Donna van Stevie Nicks vond ik ook al zo geweldig en is misschien wel de beste song op dat album.

Ja, Metalfist dat herken ik ook. Wat je althans in je eerste zinnen beschrijft. Jarenlang staat Tom Petty bij mij eigenlijk wel bekend puur door dit album, kant A (zoals zelfs beschreven wordt tijdens het luisteren) staat vol met pareltjes. Die ik naar mijn mening toch te weinig luister. Overigens is dat direct ook het enige muziek die ik van Petty echt veel luister, en daarom heb ik dus besloten om zijn hele discografie eens onder handen te nemen. Zijn solo werkjes zijn de enige drie platen die ik nog moet, en waar ik express mee heb gewacht, omdat ik natuurlijk hier ook al wel weet wat je gaat krijgen. En dan toch vandaag besloten om deze plaat weer eens helemaal op te zetten maar, misschien ook meer om kant B toch nog eens beter te beluisteren.

En tijdens het wandelen in deze lekkere herfstzon (het was nog best warm buiten vandaag) had ik ook geen zin in slome, keiharde metaalgeluiden of de heerlijke lentes gevoelens van wat Hip-Hop, ik vond het eigenlijk wel de perfecte tijd om dit soort rock op te zetten, en Petty stelt zeker niet teleur. Duidelijk is wel weer dat ik mee gevoel heb voor zijn solowerk, dan dat ik met zijn band heb gehoord. De nummers klappen binnen, en zijn echt stuk voor stuk meesterwerken.

En hoewel het album toch niet zo sterk staat in het tweede deel, dan wat het deed in het eerste deel, maakt nog steeds weinig verschil met hoeveel ik heb genoten. A Face in the Crowd is voor mij echt een fantastische herontdekking, en hoewel Love Is a Long Road nu behoorlijk wordt opgeblazen door het aankomende videospel 'GTA 6', weet dat nummer nog steeds onwijs leuk te vermaken. Prachtig album, ga ik nog heel vaak naar luisteren!

Prima plaat van Petty. Productie stoort mij niet en bijna alle songs zijn goed. Kan alleen niet zoveel met de laatste track , wat een beetje een koude douche is na een sterke reeks liedjes. Heb een aantal albums van Petty en zijn Heartbreakers , maar deze is over de gehele linie prima. Op andere album stoor ik me nog wel eens aan de “ nikserigheid” van sommige composities. Bij deze is dat alleen bij de laatste track het geval. Een welverdiende 4 sterren en misschien een halve meer in de toekomst.