Oceans of Slumber - The Banished Heart (2018)

Meer techniek, minder samenhang als op Winter. Vond Winter daarom beter.

Ik denk dus precies het tegenovergestelde. Minder techniek, meer samenhang. Sowieso beter dan Winter, maar ik was ook niet per se heel erg onder de indruk van deze plaat tijdens de eerste luisterbeurt op een aantal uitschieters na.

Mijn review op Zware Metalen:

Het debuut van Oceans Of Slumber is aan mij voorbij gegaan, maar het tweede album uit 2016, getiteld Winter, liet een zeer positieve indruk achter. Nu is er opvolger The Banished Heart.

De muziek van Oceans Of Slumber laat zich nog steeds moeilijk omschrijven. Contrast is wel het sleutelwoord in de muziek van de band. De progressieve metal van de band bevat invloeden uit de doom-, death- en blackmetal, maar haalt ook invloeden bij een band als Pain Of Salvation. Zangers Cammie Gilbert zorgt met haar prachtige bronzen stem voor de nodige melodie, afgewisseld door de grunts van gitarist Sean Gary.

De negen minuten durende opener The Decay Of Disregard begint dreigend en zwaar. Hoe groot is dan het contrast wanneer het prachtige refrein begint en het geluid zich opent zodat Gilbert alle ruimte krijgt om haar vocale talenten te etaleren. Alsof dat nog niet genoeg is, trekt drummer Dobber Beverly op het einde nog even alle registers open met blastbeats en double bass. Op het navolgende Fleeting Vigilance horen we voor het eerst de grunts van Sean Gary in afwisseling met de vocalen van Cammie Gilbert.

At Dawn komt langzaam uit de startblokken om na twee minuten te transformeren tot een snel deathmetalnummer in de beste Zweedse traditie, waarbij Sean en Cammie grunts en cleane vocalen afwisselen. En net zo makkelijk schakelt de band op het einde van het nummer weer tussen trage doom en blastbeats.

Het titelnummer is een absoluut hoogtepunt van dit album. In dit prachtige sfeervolle nummer wordt het contrast meer in de dynamiek gezocht, waarbij Cammie Gilbert de absolute hoofdrol opeist. De finale van dit nummer is ronduit indrukwekkend!

Met het intermezzo The Watcher en aansluitend het nummer Etiolation zakt het album even in waarna de band nog een keer flink van leer trekt met A Path To Broken Stars.

De laatste vier nummers doet de band het wat rustiger aan en staan de muzikanten vooral in dienst van de zangeres. Dit levert een prachtig gedragen slot van dit album op, waarbij met name het mooie No Color, No Light, waar Tom S. Englund (Evergrey) acte de présence geeft, vermeld dient te worden.

Ten opzichte van Winter klinkt het nieuwe album een stuk donkerder, dreigender en emotioneler. Met The Banished Heart heeft Oceans Of Slumber wederom een prachtig album afgeleverd.

Score: 90/100

Originaliteit staat niet gelijk aan kwaliteit, zo blijkt maar weer eens. Deze plaat boeit me maar amper. Net als met de vorige plaat is het titelnummer goed, maar men houdt voor mij dat niveau niet vol over de gehele lengte van het album.

Hij loopt nu voor het eerst, waar ik het eerste nummer wat saai vond en de plaat bijna weer afzette, vind ik het album hoe langer hoe beter worden. Het heeft iets betoverends, die prachtige donkere vrouwenstem gekombineerd met vrij standaard gitaar en drum geweld zorgt voor een unieke combinatie.
Het is een beetje Annie Lennox meets 'een dertien in een dozijn metal band' en dat zorgt voor een uniek plaatje. Ik ben bang dat ik hier niet vaak voor in de stemming zal zijn, maardat maakt niet dat ik het niet goed vind.

Niet voor in de stemming? Daar was ik gister om deze tijd een beetje bang voor. Nou ik kan je zeggen ik heb de hele dag niks anders geluisterd dan deze. Ik had het niet verwacht, maar wat een heerlijke plaat!

Aan de lange kant; vooral naar het einde van het album wordt het materiaal minder interessant en begint de boel te slepen. Jammer, want voor die tijd valt er flink te genieten van deze sfeervole, logge, melodieuze doom-metal met een hoofdrol voor de uitstekende zangeres. De mannelijke grunt die hier en daar langskomt is ook prima. Iets meer dynamiek binnen de songs was welkom geweest en herhaaldelijk klinkt het materiaal nogal eenvormig, maar het is allemaal dermate knap in elkaar gezet en uitgevoerd dat een ruime voldoende er makkelijk inzit.

Fans van Oceans Of Slumber en Cammie Gilbert moeten eens luisteren naar dit album luisteren. De vergelijking gaat niet altijd op, maar de muziek en zeker de stem van de zangeres doet mij vaak denken aan Oceans Of Slumber.