Oceans of Slumber - The Banished Heart (2018)
mijn stem
24 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Century Media
-
The Decay of Disregard (8:59)
-
Fleeting Vigilance (5:25)
-
At Dawn (8:30)
-
The Banished Heart (9:05)
-
The Watcher (2:25)
-
Etiolation (6:01)
-
A Path to Broken Stars (6:31)
-
Howl of the Rougarou (5:02)
-
Her in the Distance (2:03)
-
No Color, No Light (7:17)
-
Wayfaring Stranger (3:41)
0
geplaatst: 15 maart 2018, 21:49 uur
Mijn review op Zware Metalen:
Het debuut van Oceans Of Slumber is aan mij voorbij gegaan, maar het tweede album uit 2016, getiteld Winter, liet een zeer positieve indruk achter. Nu is er opvolger The Banished Heart.
De muziek van Oceans Of Slumber laat zich nog steeds moeilijk omschrijven. Contrast is wel het sleutelwoord in de muziek van de band. De progressieve metal van de band bevat invloeden uit de doom-, death- en blackmetal, maar haalt ook invloeden bij een band als Pain Of Salvation. Zangers Cammie Gilbert zorgt met haar prachtige bronzen stem voor de nodige melodie, afgewisseld door de grunts van gitarist Sean Gary.
De negen minuten durende opener The Decay Of Disregard begint dreigend en zwaar. Hoe groot is dan het contrast wanneer het prachtige refrein begint en het geluid zich opent zodat Gilbert alle ruimte krijgt om haar vocale talenten te etaleren. Alsof dat nog niet genoeg is, trekt drummer Dobber Beverly op het einde nog even alle registers open met blastbeats en double bass. Op het navolgende Fleeting Vigilance horen we voor het eerst de grunts van Sean Gary in afwisseling met de vocalen van Cammie Gilbert.
At Dawn komt langzaam uit de startblokken om na twee minuten te transformeren tot een snel deathmetalnummer in de beste Zweedse traditie, waarbij Sean en Cammie grunts en cleane vocalen afwisselen. En net zo makkelijk schakelt de band op het einde van het nummer weer tussen trage doom en blastbeats.
Het titelnummer is een absoluut hoogtepunt van dit album. In dit prachtige sfeervolle nummer wordt het contrast meer in de dynamiek gezocht, waarbij Cammie Gilbert de absolute hoofdrol opeist. De finale van dit nummer is ronduit indrukwekkend!
Met het intermezzo The Watcher en aansluitend het nummer Etiolation zakt het album even in waarna de band nog een keer flink van leer trekt met A Path To Broken Stars.
De laatste vier nummers doet de band het wat rustiger aan en staan de muzikanten vooral in dienst van de zangeres. Dit levert een prachtig gedragen slot van dit album op, waarbij met name het mooie No Color, No Light, waar Tom S. Englund (Evergrey) acte de présence geeft, vermeld dient te worden.
Ten opzichte van Winter klinkt het nieuwe album een stuk donkerder, dreigender en emotioneler. Met The Banished Heart heeft Oceans Of Slumber wederom een prachtig album afgeleverd.
Score: 90/100
Het debuut van Oceans Of Slumber is aan mij voorbij gegaan, maar het tweede album uit 2016, getiteld Winter, liet een zeer positieve indruk achter. Nu is er opvolger The Banished Heart.
De muziek van Oceans Of Slumber laat zich nog steeds moeilijk omschrijven. Contrast is wel het sleutelwoord in de muziek van de band. De progressieve metal van de band bevat invloeden uit de doom-, death- en blackmetal, maar haalt ook invloeden bij een band als Pain Of Salvation. Zangers Cammie Gilbert zorgt met haar prachtige bronzen stem voor de nodige melodie, afgewisseld door de grunts van gitarist Sean Gary.
De negen minuten durende opener The Decay Of Disregard begint dreigend en zwaar. Hoe groot is dan het contrast wanneer het prachtige refrein begint en het geluid zich opent zodat Gilbert alle ruimte krijgt om haar vocale talenten te etaleren. Alsof dat nog niet genoeg is, trekt drummer Dobber Beverly op het einde nog even alle registers open met blastbeats en double bass. Op het navolgende Fleeting Vigilance horen we voor het eerst de grunts van Sean Gary in afwisseling met de vocalen van Cammie Gilbert.
At Dawn komt langzaam uit de startblokken om na twee minuten te transformeren tot een snel deathmetalnummer in de beste Zweedse traditie, waarbij Sean en Cammie grunts en cleane vocalen afwisselen. En net zo makkelijk schakelt de band op het einde van het nummer weer tussen trage doom en blastbeats.
Het titelnummer is een absoluut hoogtepunt van dit album. In dit prachtige sfeervolle nummer wordt het contrast meer in de dynamiek gezocht, waarbij Cammie Gilbert de absolute hoofdrol opeist. De finale van dit nummer is ronduit indrukwekkend!
Met het intermezzo The Watcher en aansluitend het nummer Etiolation zakt het album even in waarna de band nog een keer flink van leer trekt met A Path To Broken Stars.
De laatste vier nummers doet de band het wat rustiger aan en staan de muzikanten vooral in dienst van de zangeres. Dit levert een prachtig gedragen slot van dit album op, waarbij met name het mooie No Color, No Light, waar Tom S. Englund (Evergrey) acte de présence geeft, vermeld dient te worden.
Ten opzichte van Winter klinkt het nieuwe album een stuk donkerder, dreigender en emotioneler. Met The Banished Heart heeft Oceans Of Slumber wederom een prachtig album afgeleverd.
Score: 90/100
0
geplaatst: 1 juli 2018, 22:52 uur
Aan de lange kant; vooral naar het einde van het album wordt het materiaal minder interessant en begint de boel te slepen. Jammer, want voor die tijd valt er flink te genieten van deze sfeervole, logge, melodieuze doom-metal met een hoofdrol voor de uitstekende zangeres. De mannelijke grunt die hier en daar langskomt is ook prima. Iets meer dynamiek binnen de songs was welkom geweest en herhaaldelijk klinkt het materiaal nogal eenvormig, maar het is allemaal dermate knap in elkaar gezet en uitgevoerd dat een ruime voldoende er makkelijk inzit.
* denotes required fields.
* denotes required fields.