Superorganism - Superorganism (2018)

Lekker apart pop bandje. Veel melodieën die eigenlijk niet lijken te kloppen maar wel heel lekker klinken. Op basis van de vier nummers die al te beluisteren zijn ben ik erg benieuwd naar het album.

Gisteren live gezien in Sugarfactory en het was nogal awesome. Een kort, maar hyperaanstekelijk optreden waarin ik ogen tekort kwam door alle visuals en de maffe dansjes van het 'achtergrondkoor'. And ya gotta love Orono.
Ik verwacht niet dat de gimmick het jaren gaat volhouden - volgend album zullen ze eigenlijk alweer met iets geheel anders moeten komen - maar vooralsnog ben ik er niet op uitgekeken en ik kan ook niet wachten tot 2 maart. Night Time is aan de hand van gister mijn meest geanticipeerde nummer. Al bleef Something For Your M.I.N.D. het absolute hoogtepunt, dat is al echt een anthem.

Kan tot nu toe erg weinig begrijpen van de bescheiden hype rondom deze band. Uitgebrachte nummers vind ik weinig aan. Sterker nog: Something For Your M.I.N.D. vind ik ronduit irritant en leunt vrijwel volledig op de gebruikte sample in het refrein.

Trouw en 3voor12 waren lyrisch over het optreden tijdens Noorderslag, dus ik heb er maar wat YouTube-video's bijgepakt om te bekijken hoe het live uitpakt. Tja, je zal het wel echt live moeten ondergaan ofzo, maar snap niet dat serieuze muziekliefhebbers hier warm voor draaien. Moet ook nog het eerste filmpje vinden waarop de zangeres enige vorm van emotie toont.

Wat mij betreft komt Orono er mee weg omdat ze een soort onnavolgbare vlaag van coollheid over zich heen heeft hangen. De piepkleine deadpan snarker met gortdroge opmerkingen richting het publiek, in het middelpunt van de totale gekte van B, Ruby en vooral Seoul die hun bums eraf dansen aan de achtergrondmicrofonen. Juist dat contrast werkt zo goed, voor mij althans.

Maar inderdaad, je moet wel van de gimmick houden en zo niet dan kan ik me voorstellen dat het behoorlijk snel tegen kan gaan staan. Ze vergen ook echt een andere manier van muziek luisteren.

Ik moet mijn mening dan ook volledig baseren op YouTube-video's Dus eigenlijk mag ik nog geen oordeel vellen. Wellicht dat ik ooit nog verrast ga worden en dat ik mijn woorden moet terugnemen. Ze komen op Best Kept Secret zag ik. Laat ik daar dit jaar nou net niet zijn.

Reflections On The Screen is ook te beluisteren en die is sowieso lekker te noemen!

Ben benieuwd of ik het - afgaande op de ongein van de eerste video’s - met hem eens ben.
Met verwijzingen naar Animal Collective, The Avalanches en The Gorillaz zou het eigenlijk wel goed moeten zitten. Is dit soms ook stiekem weer een ‘hobbyprojectje’ van dhr. Albarn?

Something for Your M.I.N.D. is wel een leuke gimmick, omdat de beroemde tekst uit The Realm wordt gebruikt (in navolging van veel begin jaren '90 houseplaten). Maar meer dan een gimmick is het ook niet wat mij betreft. Ik vind de remix door Joe Goddard eigenlijk ook wel leuker dan de albumversie. De andere single grijpt me ook niet echt; doe mij in hetzelfde straatje dan maar de recente nummers van The Go! Team.

Superorganism is tot dusver mijn meest geanticipeerde plaat van 2018, zeker na ze live aan het werk gezien te hebben. Na drie binge-luisterbeurten blijkt het enthousiasme gegrond, maar wel met mate.

Ik denk dat de mensen die al twijfels hadden na het horen van de singles ook zeker niet overtuigd gaan worden; de al uitgebrachte nummers zijn ook degenen die de plaat dragen. Dus als je die vet vindt dan valt er zat te genieten. En ik vind ze vet, komt dat even mooi uit? Something For Your M.I.N.D. heeft er bij mij een tijdje over moeten doen om te landen, maar inmiddels durf ik hem wel bij mijn tien favoriete liedjes van 2017 te scharen. En eigenlijk hadden ook de andere singles allemaal wel iets tofs over zich, van het trippende It's All Good tot het laconieke Nobody Cares, van het euforische Everybody Wants To Be Famous tot het melancholische Reflections On The Screen. Allemaal volstrekt unieke liedjes waar de creativiteit van afspat, een EP van deze nummers zou bij mij dan ook een 4,5* hebben gescoord.

Een heel album van die kwaliteit maken is ze echter nog niet gelukt, want de nieuwe liedjes zijn (op Night Time na) vooral van het type 'je moet er een keer bij zijn'. Semi-interlude Nai's March, bijvoorbeeld, was in de sfeer van de liveset echt grappig (zat ook nog een stukje voor waar Seoul languit ging liggen terwijl 'Game Over' op het scherm verscheen) maar hier op de plaat komt het niet echt lekker uit de verf. Komt misschien ook door de plaatsing samen met The Prawn Song, want da's ook niet echt een nummer dat je makkelijk los kan horen (hoewel ik die weer erg tof vind). SPRORGNSM en Relax zijn leuk en zitten prima in elkaar, maar bestaan wel vooral uit de vingeroefeningen die we al eerder tegenkwamen op de plaat zonder er heel veel aan toe te voegen. Gelukkig blijkt Night Time een dijk van een afsluiter die laat zien dat ze buiten de tierelantijntjes om ook een solide, volwassen popliedje kunnen schrijven.

Superorganism is geen perfect album, daar is het simpelweg net een stapje te raar voor en het lijkt bij vlagen ook op een in-joke tussen de leden. En dat is eigenlijk ook precies wat het is: een zeer aanstekelijk halfuur durend kijkje in het wereldje van acht random bijeengekomen gasten. Een wereldje dat is gevuld met dansjes, samples, cynisme, oorbellen, videogames, appels, kleurrijke regenjassen en nog meer samples. Met Orono, Seoul, Ruby, Emily, Robert Strange, B., Tucan en Harry. Met broccoli, bananen, garnalen en inktvissen. En daarboven, ver daarboven, als een tweede zon, het machtige, krachtige en prachtige opperwezen van de zee. All hail the great Superorganism!

Voorlopig 4* met blauwe bollekes voor Something For Your M.I.N.D. en Night Time.

Als we verder in de tijd zijn verwacht ik dat er een heeeel breed palet aan stemmen is gegeven, variërend van 0,5 tot 5,0 . Dit is niet iedereens kopje koffie. Ik kan me ook voorstellen dat mensen er onverschillig over zijn, maar het zou ook zomaar kunnen dat sommigen hier lyrisch over worden. Een huidig gemiddelde van 3,5 begrijp ik derhalve volkomen.

Ik behoor vooralsnog bij het lyrische kamp. Erg vrolijke gekte met een goed popgevoel. Of het ook op de lange termijn beklijft zien we later wel.
De vinylhoes geeft overigens licht in het donker, das ook een leuke bonus bij het artwork.

Ik herkende inderdaad meteen Speedy J, maar waar die de sample vandaan had wist ik niet. Tof nummer, bedankt voor de link!

Bij zulke sterke singles voorafgaand aan het album ( Everybody Wants to Be Famous & Something for Your M.I.N.D.) ben ik toch soms bang dat de rest van de nummers daarbij verbleekt. Gelukkig is dat hier niet het geval en staan er nog een paar lekkere nummers op in de lijn van die singles. Voor nu is deze vrolijke chaos leuk, maar ik ben wel benieuwd of dat bij een volgend album nog steeds zo zal zijn.

Lekker speels en spannend plaatje hoor. Doet me qua lef ergens wel aan de Flaming Lips denken
Orono Noguchi Battles the Pink Robots

Uit mijn tweewekelijkse muziekmail over de beste nieuwe albums en tracks:

Superorganism is een van de meeste gehypte bands van dit moment, waar al veel over gezegd en geschreven is. De bandleden uit tal van verschillende landen zijn een paar muzieknerds die elkaar via internet leerden kenden. Ze stuurden stukken muziek naar elkaar op en maakten vervolgens met laptops, synthesizers en gitaar een aanstekelijke mix met gekke samples en geluiden.

De band werd pas echt een hype door hun bijzondere live-act met felgekleurde regenjassen, gekke dansjes, vreemde projecties en in het middelpunt de wat stoïcijnse, kleine en vrij monotoon zingende 18-jarige Japanse zangeres Orono. De band, die inmiddels in Londen gevestigd is, gaf een spraakmakend optreden op Eurosonic en onlangs in de Sugarfactory in Amsterdam.

Hun debuutalbum kwam begin deze maand uit en dat valt me helaas wat tegen. Dat komt vooral doordat de beste tracks - Everybody Wants To Be Famous, Nobody Cares, Something For Your M.I.N.D. - al eerder uitgebracht waren en veel andere nummers toch net even minder zijn. Uiteindelijk is dit vooralsnog een band die je vooral moet zien.

Gelukkig is daar de erg lekkere afsluiter Night Time. Die begint wat conventioneel totdat er weer heerlijke samples in de mix worden gegooid - van het inschenken van een glas, een stukje uit een speech tot het alarm van een wekkerradio aan het einde, gevolgd door een lange gaap en vogelgeluiden. Zijn dit de leukste laatste 15 seconden van een album ooit?

Verreweg (voor mij persoonlijk) het leukste popalbum van 2018 tot nu toe!

Wellicht dat niet iedereen deze gekte kan bekoren, maar als je je er tijdens het hardlopen (zoals ik dagelijks doe) lijdzaam aan over hebt gegeven dan gaat er een nieuwe wereld voor je open. Inmiddels kan ik elk nummer foutloos en hardop meeneuriën en verheug ik mij nóg intenser op elke workout

Vaste indrukken:

- Complete (weliswaar) georganiseerde chaos.
- Sample's waar ze bij Q-Music's "Het geluid" jaloers op kunnen zijn.
- Bandleden die genoegen nemen met ontstemde gitaren.
- Bij "Nai's March spontaan zin om tijdens het sporten naar de dichtstbijzijnde oliebollenkraam te rennen.
- Mark Linkous (Sparklehorse) besluit op "The Prawn Song" voor ons éénmalig te herrijzen uit de dood.
- De ontzettend toffe afsluiter "Night Time". De wake-up-call (alsof er überhaupt wat te slapen viel).
- Geheel klinkt alsof de nummers na het productieproces toch te "rechtoe-rechtaan" klonken, waarna men besloot de mixtable/studio te kapen om het materiaal op de valreep alsnog te laten ontsporen.
- Bijdragen van The Flaming Lips op een flinke portie LSD (ik krijg dan vooral associaties met dit album).

Zoals Henkiev ook over bovenstaand album "Yoshimi Battles the Pink Robots" zei:
4,5*

Haha, je was dus niet de enige!

Zie bovenstaande stukje!

Wat een enorm leuke georkestreerde chaos. Dit is wat je krijgt als je teveel tijd hebt en een studio tot je beschikking. Maar, na een half dozijn liedjes werd ik er wel een beetje moe van.

Live komen de nummers meer tot hun recht vind ik.
Zie het NPR concertmaar, heel tof!:

Wat een fijne nonstalgische seapunk/plunderphonics sound hebben ze! maar dan met prima songwriting (iets wat vaak genoeg aan ontbrak in seapunk). Als Basement Jaxx een seapunk album zou maken met st. vincent zou het zo klinken als dit album.
Dit lijkt me een trouwens prima plaat om jongere luisteraars aan de A E S T H E T I C S van genre's zoals Future Funk en Vaporwave te introduceren. in deze microgenres zijn muzikaal en conceptueel interessante ontwikkelingen te horen die een veel groter publiek verdienen.