The Boys Next Door - The Birthday Party (1980)
mijn stem
26 stemmen
Australië
Rock
Label: Missing Link
-
Mr. Clarinet (3:44)
-
Hats on Wrong (2:48)
-
The Hair Shirt (4:04)
-
Guilt Parade (2:48)
-
Riddle House (2:47)
-
The Friend Catcher (4:21)
-
Waving My Arms (2:16)
-
The Red Clock (2:49)
-
Cat Man (2:28)
-
Happy Birthday (4:00)
Links
Last.fm
2
geplaatst: 5 november 2025, 17:58 uur
Dit is de tweede langspeler van The Boys Next Door, die in 1979 debuteerden met Door, Door. Én het is het debuut van The Birthday Party. Hoe zit dat?
In februari 1980 emigreren De Buurjongens van Melbourne naar Londen, waar men aan de tweede langspeler gaat werken én de stad opsnuift, zowel letterlijk als figuurlijk. Hoe het zit met de groepen waarin Nick Cave actief was en wat zijn thuisbases waren, begreep ik pas echt door het lezen van stripbio Mercy on Me van Reinhard Kleist.
De verwarring begint hier al, want alhoewel men overstapte op nieuwe groepsnaam The Birthday Party, deed men nog niet volledig afstand van de oude naam. Zie zelf hoe dat op het label van de elpee zichtbaar is met beide namen vermeld.
Het album staat niet direct op mijn streamingplatform, maar wél indirect doordat nummers van EP Hee-Haw uit december 1979 worden gecombineerd met die van deze elpee The Birthday Party uit november 1980. Ik heb er maar een aparte afspeellijst van gemaakt met de nummers op volgorde van de langspeler.
De muziek is heftiger en eigenzinniger dan op het debuut: een groep in ontwikkeling. Geen rustig nummer te bekennen met de herkenbare stem van Nick Cave als ijkpunt, waarbij de invloeden van jaren '70 artrock hebben plaatsgemaakt voor een eigenwijs en stevig geluid met veel ruimte voor de gitaren van Mick Harvey en Rowland Howard en de sax - is dat bassist Tracy Pew? Hij en drummer Phil Calvert hebben het druk met alle nerveuze ritmes, waar de energie vanaf barst.
Maar dit is geen punk en al helemaal niet zoals in diezelfde dagen een groep als Generation X deed. Geen koortjes, geen verlengde rock 'n' roll, geen liefdesliedjes. Dit gaat expressief en uitbundig verder dan dat. Bij Happy Birthday dat het album afsluit moet ik qua gitaarwerk denken aan hetgeen Jean-Marie Aerts niet veel later bij TC Matic zou doen. Er klinkt zowaar tegenzang en Cave blaft.
Het bovenstaande in terugblik, realiseer ik me hoe revolutionair dit in 1980 klonk. Vernieuwend en verre van makkelijk. Destijds op Hilversum 3 zelfs nauwelijks aan KRO en VARA besteed; dit was VPRO-materiaal, bedoeld voor de avonduren. Niet mijn ding eigenlijk, maar ik hoor hoe knap dit is. Vraag maar aan mijn maatje JeKo hoe lekker hij dit vindt!
Mijn reis door new wave kwam van de gitaarliedjes van The Rousers en vervolgt bij de EP Four from Toyah.
In februari 1980 emigreren De Buurjongens van Melbourne naar Londen, waar men aan de tweede langspeler gaat werken én de stad opsnuift, zowel letterlijk als figuurlijk. Hoe het zit met de groepen waarin Nick Cave actief was en wat zijn thuisbases waren, begreep ik pas echt door het lezen van stripbio Mercy on Me van Reinhard Kleist.
De verwarring begint hier al, want alhoewel men overstapte op nieuwe groepsnaam The Birthday Party, deed men nog niet volledig afstand van de oude naam. Zie zelf hoe dat op het label van de elpee zichtbaar is met beide namen vermeld.
Het album staat niet direct op mijn streamingplatform, maar wél indirect doordat nummers van EP Hee-Haw uit december 1979 worden gecombineerd met die van deze elpee The Birthday Party uit november 1980. Ik heb er maar een aparte afspeellijst van gemaakt met de nummers op volgorde van de langspeler.
De muziek is heftiger en eigenzinniger dan op het debuut: een groep in ontwikkeling. Geen rustig nummer te bekennen met de herkenbare stem van Nick Cave als ijkpunt, waarbij de invloeden van jaren '70 artrock hebben plaatsgemaakt voor een eigenwijs en stevig geluid met veel ruimte voor de gitaren van Mick Harvey en Rowland Howard en de sax - is dat bassist Tracy Pew? Hij en drummer Phil Calvert hebben het druk met alle nerveuze ritmes, waar de energie vanaf barst.
Maar dit is geen punk en al helemaal niet zoals in diezelfde dagen een groep als Generation X deed. Geen koortjes, geen verlengde rock 'n' roll, geen liefdesliedjes. Dit gaat expressief en uitbundig verder dan dat. Bij Happy Birthday dat het album afsluit moet ik qua gitaarwerk denken aan hetgeen Jean-Marie Aerts niet veel later bij TC Matic zou doen. Er klinkt zowaar tegenzang en Cave blaft.
Het bovenstaande in terugblik, realiseer ik me hoe revolutionair dit in 1980 klonk. Vernieuwend en verre van makkelijk. Destijds op Hilversum 3 zelfs nauwelijks aan KRO en VARA besteed; dit was VPRO-materiaal, bedoeld voor de avonduren. Niet mijn ding eigenlijk, maar ik hoor hoe knap dit is. Vraag maar aan mijn maatje JeKo hoe lekker hij dit vindt!
Mijn reis door new wave kwam van de gitaarliedjes van The Rousers en vervolgt bij de EP Four from Toyah.
* denotes required fields.
* denotes required fields.