Neurosis - Given to the Rising (2007)

WEL beter. Ik twijfel zelfs of dit niet beter is dan Through Silver In Blood, maar dat haalt ie misschien NET niet. toch wel een 5* hoor. Nu ff nadenken welke van de 2 in me top 10 komt.

Al 8 albums lang weet Neurosis ons te ‘verblijden’ met hun composities die staan voor pure kou, frustraties en angst. Met hun 9e album is het de vraag of Neurosis zich weer voldoende heeft ontwikkeld én die onderhuidse spanning heeft weten te behouden.

De band zelf zegt een combinatie te hebben gemaakt van de het hardere ‘A Sun That Never Sets’ en het rustig doch spannende ‘The Eye Of Every Storm’. Het album trapt af met het uitstekende titelnummer, dat inderdaad de combi heeft van twee voorgaande albums; het organische gitaargeluid, het geschreeuw en de harde stiltes.
De twee daaropvolgende nummers zouden voor een andere band prima zijn, maar voor mijn gevoel toch onder het niveau van het vertrouwde Neurosis, vanwege het feit dat de spanning ver te zoeken is. Diezelfde spanning waar je op wacht als Neurosis-luisteraar kruipt op ‘At The End Of The Road’ (hoor ik daar nou Sun O)))?) en ‘Hidden Faces’ weer langzaam over je heen.
Helaas vervolgt het album zich daarna met een paar nummers waar ik toch net dat beetje extra mis. Zeker ‘Water Is Not Enough’ is veel te eentonig, en in de climax gebeurt ook niet veel speciaals. Hetzelfde geldt eigenlijk voor ‘Distil’, alhoewel die een prachtig einde heeft; van doodse stilte naar zware en logge finale.
Na het overgangsnummer ‘Nine’, dat lijkt op een soort donkere ambient, begint dan alweer het laatste, maar tevens ook langste nummer (‘Origin’). Minuten lang wordt die donkere sfeer voortgezet, tot de donkere stem van Neurosis weer begint te spreken. Het nummer lijkt zich voort te slepen als een slapende vulkaan, wachtend op de uitbarsting… En uiteraard, die komt er! Zo onheilspellend als daar heeft Neurosis nog niet laten zien dit album.

Toch lichtjes teleurgesteld zit ik na te genieten van ‘Origin’, want ondanks een paar prachtige composities, mist ‘Given To The Rising’ toch de eenheid die zijn voorganger wel had.

Ik ben nog steeds verre van teleurgesteld. Het tweede nummer 'Fear and Sickness' is misschien de minste track van de plaat maar To the Wind is werkelijk briljant. Pijnlijk briljant, een nummer waar ik me helemaal aan over kan geven en precies op de momenten waar het enigsinds confortabel overkomt weer genadeloos dubbelknakt.

At the End of The Road is 5 minuten spannende (ja inderdaad pure) Sunn 0))) en barst daarna naar een geweldige climax door. Een andere verrassing is het (voor Neurosis begrippen) uptemo nummer Hidden faces wat heerlijk in het gehoor ligt maar er toch een verwrongen lading aan meegeefy. Nee ik vind Given to the Rising nog steeds helemaal top.

Waar tEoES het moest hebben van de kracht van de suggestie barst hier alles om je heen kapot. De nummers zijn (bijna letterlijk) stuk voor stuk pijnigend maar op een louterende manier. Telkens weer als ik de cd ervaar voel ik me een ander mens. het is misschien niet dé beste Neurosis plaat (Daaris die nr 2 positie van tEoES in mijn persoonlijke top 10 kenmerkend voor), het niveau ligt wederom zéér hoog.

De 5* die ik er aan geef zijn in mijn inziens dan ook méér dan terrecht. Ik blijf erbij dat het woord 'louterend' de lading het beste dekt.

Tsjah hier gaat ie dan toch ook komen, die 5*. Ik ga dit ook niet reviewen, want deze plaat voel je, die analiseer je niet! Erg prettig dat deze plaat meer richting Through Silver In Blood gaat. Die plaat zal ik eerdaags ook op 5* zetten en dan word het vechten over welke er in mijn top mag. Through Silver heb ik trouwens nog steeds niet binnen. Bestelt bij NLstore maar na 3,5 week niks gehoord te hebben, staat ie inmiddels al in backorder.

NLstore, praat me er niet van. Ik heb dit album er ook besteld, ruim een maand geleden... (ik zit dus nog altijd met de mp3's).

Jij ook al. Succes. Ik weet dat ze je bij een winkel zullen vertellen dat ze de plaat niet meer leveren. Ben er al bij meerdere geweest. Echter hij is op de Neurosis site zelf gewoon nog te bestellen. Wat er dan zo moeilijk aan is om gewoon een partijtje te kopen snap ik niet. Ach, tot die tijd heb ik deze plaat nog gelukkig.

Ik heb het dus over Given to the Rising hè. Die is uiteraard nog gewoon in de winkel verkrijgbaar aangezien hij net uit is, maar gewoon godsgruwelijk duur. Ik ben 'm nog niet voor minder dan 20 euro tegen gekomen.

azooooow. Ja hij was wel erg duur. Maar aangezien mijn ervaring met de TSIB bij NLStore, had ik geen zin meer om hem daar te bestellen. Heb hem dus gewoon maar duur gekocht voor deze keer.

ik heb de limited edition gekocht voor 16,95 bij de lokale platenboer...

En wat is daar limited aan? Moet um ook nog halen namelijk..

Alleen de digipack verpakking met extra artwork. Geen bonusmateriaal

Jammer

Neurosis valt terug op de oude sound werd er voor het verschijnen van deze plaat aangekondigd. Dat kan interessant worden en potentieel een wereldplaat opleveren dacht ik bij mezelf. Inmiddels is het vele maanden later en ik ben vele luisterbeurten verder (zowel mp3 als sinds een weekje ook eindelijk de schijf zelf).
Welnu, het is een erg goed album geworden, maar kan toch niet tippen aan Souls at Zero, Through Silver in Blood, Times of Grace en A Sun That Never Sets. The Eye of Every Storm reken ik even niet mee vanwege de totaal andere sound op die plaat.
Op elk van deze voorgangers lijkt de band beter gefocused, al staat die focus steeds net op een ander punt gericht. Van de snijdende razernij op TSiB bijvoorbeeld hoor ik hier wel sporen terug (At the End of the Road, meteen ook het beste nummer van de plaat), maar niet in de hoeveelheid die dit een meesterwerk zou kunnen maken. Metname tracks zoals Water is not Enough dragen bij aan dit “net niet” gevoel; erg vlak en spanningloos, te gewoontjes voor Neurosis begrippen.

Zou ik dit album moeten plaatsen in het totale oeuvre van de band dan komen er een hoop releases voor deze te staan. Ik durf zelfs wel te stellen dat dit de minste poging is sinds hun eerste mijlpaal Souls at Zero, waarmee ik niet zeg dat dit een zwakke plaat is overigens. Het is erg goed, maar Neurosis dient daar bovenuit te stijgen. Ik blijf dus eigenlijk steeds met een dubbel gevoel zitten als ik Given to the Rising gedraaid heb.
Toch zal ik deze plaat elke keer weer met plezier opzetten, dat doe ik immers ook met hun andere minder magnifieke platen. Een stevige 4 sterren.

Tsjah ik ken niet al hun werk. Times Of Grace ken ik niet bijvoorbeeld. Wel vind ik het beter dan A sun that necver sets en vooral ook The Eye of.. . Die 5 blijft dus gewoon staan.

Wel een aardig album. Vooral de zang is goed, de muziek is helaas wat minder. Het hangt te veel naar Stoner vind ik. En het is ook niet echt um, bezwerend zoals bands als Crowbar en Skullflower dat wel zijn. Een 3,5*.

Het is weer een geweldig album, toch had ik er misschien nog iets meer van verwacht maarja, de lat ligt zo hoog. Het is een heavy plaat geworden wat ik eigenlijk niet meer had verwacht, ben ik toch wel weer erg blij mee ( niks tegen eye of the storm wat een juweeltje is ). Het niveau ligt weer erg hoog, maar ik mis denk ik af en toe een beetje de sfeer die bijvoorbeeld op A Sun That Never Sets en Trough Silver In Blood veel sterker aanwezig was. Toch weer een erg sterk album van 1 van de betere bands ter wereld wat mij betreft!!

Eeuwig zonde dat deze (na een serie van 4 albums boven de 4*) helaas beduidend minder scoort dan de voorgangers. En toch prijkt hier nog steeds 5*. Bijna net zo goed als tEoES.

Ik moet deze band echt een keer een goede kans geven, dan moet er wel bijna een top 10 positie haalbaar zijn.

Deze afgelopen weken weer volop gedraaid in huize laboomzaa...en dit is echt wel een juweeltje!!!

heerlijk om deze te draaien! niet te vaak want dan wordt het te gewoontjes, voor speciale gelegenheden wanneer vrouw en kinderen weg zijn en het liefst ook de buren moven!

En dan genieten!

Given to the Rising is echt een prachtnummer......... .......een van de beste Neurosis nummers.

Berichten over nieuw album en concerten verplaatst naar Neurosis

Wat een briljant album. Ik had hem in 2007 al eens gehoord, maar was hem weer vergeten. Nu toch maar eens gekocht en ben helemaal verslaafd. Ik ben ook erg benieuwd naar de rest van hun muziek. TSiB ken ik al een beetje en ik heb Times of Grace en tEoES vluchtig gehoord.

Prachtige tekst trouwens van Jack London achter op het boekje met songteksten..

Dit is echt genieten. Ik heb dit zelfs aanstaan als ik lig bij te komen op de bank van een uitzonderlijk drankgelag. Normaal zou ik dan iets van Bonnie 'Prince' Billy opzetten of Elliott Smith of misschien wat ambient of zo. Maar op de een of andere manier wordt ik keer op keer naar deze plaat 'getrokken'. Op een bepaalde manier is dit ook rustgevend, terwijl het ook weer een soort post-apocalyptische sfeer bij me oproept. Misschien is deze muziek wel wat ik momenteel nodig heb, wie zal het zeggen. Sorry voor het slappe gelul. Gewoon een wereldplaat. Ik heb ondertussen ook Times of Grace voor een mooie prijs van Marktplaats geplukt. Ben benieuwd of die me net zo weet te pakken.

Het is dat mijn top10 maar niet wil lukken, deze zou er zeker instaan..

Laatste tijd weer vaak gedraaid om er weer een beetje in te komen ( voor de nieuwe plaat die hopelijk eind van het jaar gaat komen ) .

Heerlijke plaat om na een tijd niet te hebben geluisterd weer op te pakken. Favorieten nog steeds Given to the Rising en Distill, beste moment het slotstuk van Origin!

Via user JSPR_G ben ik dit album gaan beluisteren, omdat ik wat meer kennis wou maken met de post/sludgemetal stroming. In zijn soort vind ik Cult of Luna toch iets beter. Op zijn tijd zou ik dit kunnen horen, maar het meeste aan Given to the Rising blijft toch niet al te veel hangen.

Van een classic naar een goed plaat.

Gisteren na lange tijd deze plaat nog eens opgelegd, de plaat die me in de post-rock trok.
Nu, na al die tijd en andere platen, heeft deze jammer genoeg wat van zijn glorie verloren.

Teveel op veilig gespeeld vind ik, met elk nummer dat hetzelfde klinkt en zelfde vibe doorschemert. Daar waar op de vorige het al eens durfde wisselen per nummer hoe de sfeer eruit zou komen. Sterke nummers als origin, to the wind, given to the rising en water is not enough trekken het album goed, maar de andere blijven teveel steken op 'te gewoon' naar Neurosis-normen. Als je al een aantal klassieke platen uitbrengt die op het hoogste schavot geplaatst mogen worden, dan vervalt alles al snel naar gewoon goed.

Wat niet wil zeggen dat dit een slechte plaat is, ik zie dit eerder als een goede instapplaat van de band, om daarna de discografie te gaan onderzoeken en horen wat ze allemaal nog gedaan hebben.

Binnenkort komt de nieuwe uit, ik mag hopen op een classic, maar ergens vreesk ik ervoor dat het wat teleurstellend zal worden. We shall see...