Neurosis - Given to the Rising (2007)

Neurosis valt terug op de oude sound werd er voor het verschijnen van deze plaat aangekondigd. Dat kan interessant worden en potentieel een wereldplaat opleveren dacht ik bij mezelf. Inmiddels is het vele maanden later en ik ben vele luisterbeurten verder (zowel mp3 als sinds een weekje ook eindelijk de schijf zelf).
Welnu, het is een erg goed album geworden, maar kan toch niet tippen aan Souls at Zero, Through Silver in Blood, Times of Grace en A Sun That Never Sets. The Eye of Every Storm reken ik even niet mee vanwege de totaal andere sound op die plaat.
Op elk van deze voorgangers lijkt de band beter gefocused, al staat die focus steeds net op een ander punt gericht. Van de snijdende razernij op TSiB bijvoorbeeld hoor ik hier wel sporen terug (At the End of the Road, meteen ook het beste nummer van de plaat), maar niet in de hoeveelheid die dit een meesterwerk zou kunnen maken. Metname tracks zoals Water is not Enough dragen bij aan dit “net niet” gevoel; erg vlak en spanningloos, te gewoontjes voor Neurosis begrippen.

Zou ik dit album moeten plaatsen in het totale oeuvre van de band dan komen er een hoop releases voor deze te staan. Ik durf zelfs wel te stellen dat dit de minste poging is sinds hun eerste mijlpaal Souls at Zero, waarmee ik niet zeg dat dit een zwakke plaat is overigens. Het is erg goed, maar Neurosis dient daar bovenuit te stijgen. Ik blijf dus eigenlijk steeds met een dubbel gevoel zitten als ik Given to the Rising gedraaid heb.
Toch zal ik deze plaat elke keer weer met plezier opzetten, dat doe ik immers ook met hun andere minder magnifieke platen. Een stevige 4 sterren.

Van een classic naar een goed plaat.

Gisteren na lange tijd deze plaat nog eens opgelegd, de plaat die me in de post-rock trok.
Nu, na al die tijd en andere platen, heeft deze jammer genoeg wat van zijn glorie verloren.

Teveel op veilig gespeeld vind ik, met elk nummer dat hetzelfde klinkt en zelfde vibe doorschemert. Daar waar op de vorige het al eens durfde wisselen per nummer hoe de sfeer eruit zou komen. Sterke nummers als origin, to the wind, given to the rising en water is not enough trekken het album goed, maar de andere blijven teveel steken op 'te gewoon' naar Neurosis-normen. Als je al een aantal klassieke platen uitbrengt die op het hoogste schavot geplaatst mogen worden, dan vervalt alles al snel naar gewoon goed.

Wat niet wil zeggen dat dit een slechte plaat is, ik zie dit eerder als een goede instapplaat van de band, om daarna de discografie te gaan onderzoeken en horen wat ze allemaal nog gedaan hebben.

Binnenkort komt de nieuwe uit, ik mag hopen op een classic, maar ergens vreesk ik ervoor dat het wat teleurstellend zal worden. We shall see...